Sakinleştiricinin etkisiyle derin bir uykuya daldığında, Gece’nin yüzündeki acı ifadesi yerini nihayet huzurlu bir sessizliğe bırakmıştı. Hastane odasının kapısı yavaşça aralandı. İçeriye endişeden yüzleri kireç gibi olmuş Damla ve Rüzgar girdi.
Damla, Gece’yi yatakta sol bileği sarılı, sol bacağı beyaz alçıda ve kolları zedelenmiş halde görünce gözyaşlarına hakim olamadı. Sessizce yatağın kenarına yaklaşıp Gece’nin serbest kalan elini narince tuttu.
"Abim..." dedi Damla fısıltıyla, gözyaşlarını silerek. "Nasıl oldu bu? Haber verilince inanamadım, kalbim duracak gibi oldu. Çocuklar için o kadar heyecanlıydı ki..."
Yaz, sandalyesinden kalkıp kardeşine sarıldı, sırtını sıvazladı: "Çok talihsiz bir kaza Damla... Hareketin en zor yerinde bileği burkuldu. Kırık var ama ameliyatsız hallettik. Sakinleştirici verdik, şu an acı hissetmiyor, uyuyor."
O sırada odanın köşesinde sessizce duran Rüzgar, bakışlarını Gece’nin alçılı bacağından ve yorgun yüzünden çekemiyordu. Göğsünde derin bir sızı hissetti. Gece’nin bu çaresiz ama bir o kadar da dirençli hali, onu aniden yıllar öncesine, çocukluklarına götürdü. Yıllar önce de Gece, ailesinin baskısından kaçıp patenlerine sığındığında dizleri kanar, yine de kimseden yardım istemez, kendi yarasını kendi sarardı. Rüzgar, o zamanlar da Gece’nin arkasında duramadığı, onu koruyamadığı günleri hatırlayarak derin bir pişmanlık ve duygusallık dalgasıyla doldu.
Rüzgar yavaşça yatağın yanına adımladı. Yutkunmakta zorlanarak, "Hiç değişmemiş..." diye fısıldadı. "Yine tek başına dünyayı sırtlanmaya çalışırken yıprattı kendini. Küçükken de böyleydi; canı ne kadar yanarsa yansın, gözyaşını kimseden yardım istememek için içine akıtırdı."
Yaz, Rüzgar’ın gözlerindeki o samimi burukluğu ve geçmişe dönük hüznü fark etti. "Artık tek başına değil Rüzgar," dedi Yaz, kendinden emin ve korumacı bir sesle. "Bir daha hiçbir yükü tek başına omuzlamak zorunda kalmayacak. Ben her anında yanındayım."
Rüzgar, Yaz’ın gözlerindeki kararlılığı görünce içten bir rahatlama yaşadı. Eğilip Gece’nin saçlarına hafifçe dokundu. "İyi ki varsın Yaz," dedi. "Gece’nin hayatında ilk defa onun için gerçekten duran birini görmek... Bana geçmişteki hatalarımın ağırlığını hafifletiyor."
Damla, Gece’nin üzerindeki battaniyeyi düzeltirken yüzünde küçük bir tebessüm belirdi: "Uyandığında yarışmayı kaçırdığı için yine kendini suçlayacak. Ama biz ona Kimsesiz Çocuklar Vakfı için o sahneye çıkamasa da topladığı bağışların hedefine ulaştığını göstereceğiz. Ben hemen vakıfla görüşüp kampanya detaylarını organize edeceğim."
Gece hastane odasındaki bu huzurlu atmosferde, etrafını saran gerçek dostların ve kalbini teslim ettiği adamın sevgisiyle iyileşmeye doğru ilk adımı atıyordu.