Hastanenin acil servis kapıları hızla açıldığında Yaz, kucağında acıdan kıvranan Gece ile sedyeye doğru koştu. Bacağındaki ve bileğindeki o keskin sızı Gece’nin nefesini kesiyor, gözyaşları şakaklarından süzülürken tek bir kelime bile edemiyordu. Tek yapabildiği, kırılan bileğini iki eliyle sımsıkı tutmak ve acıyı hafifletmeye çalışmaktı.
Ortopedist ve acil tıp ekibi hızla müdahale etti. Yapılan röntgen incelemesinde bilekte net bir kırık tespit edildi. Gece’nin yaşadığı hem fiziksel acıyı hem de geçirdiği ağır panik krizini kontrol altına alabilmek için hemen damar yolundan güçlü bir sakinleştirici uygulandı. Ardından kırık kemikler hizalanarak ayağı dikkatle beyaz alçıya alındı.
Tüm bu tıbbi işlemler boyunca Yaz bir an olsun Gece’nin başından ayrılmadı. Uzmanlık alanı nöroloji olsa da o an mesleki kimliğinin ötesinde, tamamen kalbinin sesiyle oradaydı. Sakinleştiricinin etkisiyle Gece’nin kirpikleri ağırlaşırken, Yaz onun diğer elini iki elinin arasında tutuyor, sargılı parmaklarıyla Gece’nin saçlarını narince okşuyordu.
İlacın etkisiyle bilinci yavaşça kapanan Gece, son bir gayretle gözlerini aralayıp fısıldadı:
"Yarışma... Çocuklar... Başaramadım Yaz..."
Yaz, Gece’nin elini dudaklarına götürüp derin bir buse kondurdu. Sesi bir ninni kadar huzurlu ve kararlıydı:
"Sen elinden gelenin en güzelini yaptın Mavi Gülüm. Hiçbir şey yarım kalmadı. Şimdi sadece dinlen... Ben buradayım, tam başındayım. Sen tamamen iyileşene kadar da hiçbir yere gitmiyorum."
Gece, Yaz’ın bu sözleriyle içini kaplayan o derin güven duygusuna sığınarak huzurlu bir uykuya daldı. Müşahade odasındaki moniterün ritmik sesleri arasında Yaz, Gece’nin alçılı ayağının dibindeki sandalyeye oturdu. Eli Gece’nin elinde, gözü ise onun huzurla kalkıp inen göğsündeydi.
Aşkları, geçirdikleri her büyük fırtınada ve sarılan her yeni yarada biraz daha yenilmez hale geliyordu.