Burda ilk günümdü. Aslında burayı sevmiştim ama buraya neden getirildiğimi bilsem daha güzel olucaktı.
Burda sabah olmuyordu. Sadece gecenin aydınlığı yerine karanlığı oluyordu. Yayağımda öylece doğruluyordum çünkü yatağımdan çıksam nereye gidicektim bilmiyordum. Oflaya puflaya yatağımın karşısında duran boy aynasının karşısına gittim.
+Verdikleri pijamada hiç fena değilmiş.
Ben arkama sağıma soluma bakarken birden kapı çaldı hemen toparlanıp "evet" dedim. Gelen gıcık ötesi yeondu.
- Hâlâ üstünü giymedin mi sen?
+Kıyafetim mi var giyicek.
Bana bir şey demeden karşıda duran dolaba gitti ve kapağını açtı içinde dolusuyla elbise vardı.
+ Bu ne?
Mal mısın gibi bakarak:
- Elbise.
Yanına giderek:
+ Ben bunları giymem.
- Neden?
Derin nefes alarak :
+ Bunları en son ya pamuk prenses ya da cidirella giymiştir. Ben elbise sevmem.
Bunu dememle biraz güldü.
- Haklısın istersen söylerim değiştirirler ama bir gün falan sürer.
Ben elbiselere bakarken aralarında bol bi tişört gördüm.
+TA DAAA tişört buldum bunu giyicem.
Tişört beyaz ve büyüktü pijamamın altı da siyahtı eşofman gibiydi.
Yeon odanın kapısında beklerken bende hazırlanıp yanına gittim.
- Sonun d- HAHAHAHAHAHAHAHAHA.
+ NOLDU??
- Tişört biraz küçük olmuş HAHAHAHAHAHAHA.
+ Sus yoksa ay parçasını geri vermem.
Yürümeye başlayarak:
- İstesende veremezsin zaten.
+ Niye vereniyomuşum?
Yeon anlatma gereği duyarak:
- Çünkü parça senin kalbinde istesende veremezsin. Ha diyelim verdin senin ölümünle sonuçlanır çünkü sen bi melezsin.
Melez miyim?
+ Nasıl ama benim annem de babam da insan?
- Ne çok soru soruyon ki az sabret.
Bu sefer bahçeye çıkmıştık. Her yerde mas mavi çiçekler ve gökyüzü kadar güzel çimler vardı. Yeon mutlu gözüküyordu. Çiçeklere bakıp seviyor ve suluyordu. Bende çiçeklere eğilerek:
+ Çok güzeller.
Yeon yanıma gelerek:
- Evet çok güzeller.
Bir tane çiçek kopartıp bana verdi.
- Bu çiçekler sadece burda yetişirker yani al saklarsın.
Gülümseyerek aldığmda çiçek parlamaya başladı.
+ Çok güzelll.
- Evet biliyorum.
- Çiçeklerin güzel olduklarını mı?
Bize doğru gelen Alexe bakarak:
- Ay taşının kalbinde olduğunu.
Alexi görünce doğruldum. Yanında Viktoria vardı. Selam verip yere oturduk. Ve Alex konuşmaya başladı.
- Evet Hearin her şeyi öğrenmeye hazır mısın?
Merakla başımı salladım ve Alex uzun bir konuşma yapıcakmış gibi nefes aldı.
- Hearin sen ay parçasını kalbinde taşıyan bir melezsin. Ay parçasının seni seçmesinin sebebi annenin eski bir ay tanrıçası olması. Annen 24 yıl önce bir adama aşık olsuğu için ay tanrıçalığı görevini bıraktı. Annene kin besleyen bi cadı bu anneni lanetledi. Lanet eğer annenin sevdiği adamdan çocuğu olursa "onun kalbine öyle bir yük verki hayatı boyunca asla rahat olamasın" dı. Ve lanet gerçekleşti doğduğunda ay parçasının yarısı dünyaya gitti. Ve senin kalbine yerleşti. Bu da seni bulmamızı kolaylaştırdı ama...
ALEX TAM EN GÜZEL YERDE DURMUŞTU. AMA NE ALEX AMA NE.
Alex nefesini toparlayarak:
- Eğer senin içinden ay parçasını alırsak hem sen hem de ay krallığı zarar görür. Sen bir mucizesin lanet değil. Bu yüzden sana tüm gücünü öğreticez.
+ Baya heyecanlı bir hikaye ama ben gücümü nasıl öğrenicem ?
Alex gülerek:
- Viktoria o yüzden var sana gücünü değilde kılıç kullanmayı öğreticek. Alex ve Yeon kalkıp gittiler. Ama benim aaklım hâlâ çok karmaşıktı.
Viktoriaya baktığımda bana tahta bir kılıç verdi.
- Şimdilik bunun başlayalım. Olur mu?
Göz kırptı ve yerinden kalkıp kılıcını aldı.
Bende hemen kalktım ve Viktoria'ya :
+ Neden gücümü kullanamıyorum ?
- Alexin dediği gibi sen bir mucizesin bu da seni özel kılıyor. Ama diğer yandan lanette var tabi.
Yanıma yaklaşarak elini omzuma koydu.
- Bak bu ay parçası senin istediğin her şeyi yapabilir. Ama gerçekten ve yürekten istemelisin. Tabi bunun bir yan etkisi olmalıdır.
+ Ne etkisi ?
- Her gücünü kullandığında kalbin zarar görücek ve bu da senin için zararlı bu yüzden sana kılıç kullanmayı öğretiyorum.
Göz kırptı ve karşıma geçti. Bende gülümseyip çalışmaya başladık.
Her şey daha yeni başlıyırdu. Ben piyondum ama karşı tarafı şah mat edebilecek olan da bendim.