Auralis’in taş koridorları gece sessizliğiyle dolmuştu. Kulelerin pencerelerinden yumuşak ay ışığı süzülüyor, gökyüzü yıldızlarla parlıyordu. Ejderhaların hafif homurtuları ve uzak kulelerden gelen rüzgâr uğultusu dışında sessizlik hakimdi.
Liora, Alev’in sırtında odasına doğru ilerledi. Bu gece farklıydı; savaşın yarattığı korku ve gerilim artık yerini yorgun ama tatmin edici bir sessizliğe bırakmıştı. Öğrenciler iyileşiyordu, ama gözlerinde hâlâ hafif bir korku vardı.
Odada Mira ve Arin çoktan yerlerini almıştı. Arin, Fırtına’yı yatağının yanında kıpırdatarak sakinleştiriyor, Mira ise Sis’in kanatlarını hafifçe açıp daracık odada rahatça kıpırdamasına izin veriyordu.
“Liora!” dedi Mira, gülümseyerek. “Buraya gel, Alev’le birlikte biraz dinlenin. Bugün çok yoğundu.”
Liora, Alev’in sırtından indi ve küçük ejderhayı yavaşça yatağa yatırdı. Ejderha minik bir homurtu çıkardıktan sonra gözlerini kapadı.
“Bugün… gerçekten korkutucuydu,” dedi Liora, Mira ve Arin’e bakarak. “Ama birlikte durduk. Alev’i kaybedecek gibi hissettim…”
Mira hafifçe başını salladı. “Evet… ama Elira sayesinde hepimiz iyileşiyoruz. Bayılmak… korkmak normaldi. Ve bak, şimdi buradayız, hâlâ birlikteyiz.”
Arin küçük bir tebessümle ekledi: “Hala kalbim hızlı hızlı atıyor, ama evet… birlikteyiz. Bence bu bizi daha güçlü yaptı.”
Üçü bir süre sessizce oturdular. Ay ışığı odanın penceresinden içeri süzülüyor, duvarlardaki taş kabartmalar hafif gölgeler oluşturuyordu. Ejderhalar yavaşça uykuya dalarken, öğrencilerin zihninde savaşın yankıları hâlâ dönüyordu.
Liora derin bir nefes aldı. “Biliyor musunuz… bazen korktuğumda, Alev’e bakıyorum ve onun güveni bana cesaret veriyor. Bu savaşın sadece başlangıç olduğunu biliyorum, ama biz… biz durabiliriz.”
Mira, hafifçe Liora’nın omzuna dokundu. “Ve biz sadece ejderhalarımızla değil, birbirimizle de bağımızı güçlendirdik. Gelecek saldırılar da… birlikte duracağız.”
Arin, Fırtına’yı kucağına alırken hafifçe gülümsedi. “Yarın dersler var, ama şimdilik bu gece sadece biz olalım. Konuşalım, birbirimizi dinleyelim. Çünkü yarın, yeni bir gün ve yeni bir sınav başlıyor.”
Odada sessizlik çöktü. Üç arkadaş birbirine baktı; gözlerinde hem korku hem de kararlılık vardı. Dışarıda, Kael’in gölgesi hâlâ uzakta süzülüyordu, ama bu gece onlar için sadece arkadaşlık ve güvenin gecesiydi.
Liora yavaşça gözlerini kapattı. Yanında Mira ve Arin, küçük ejderhaları ve Alev… Gökyüzü sonsuz bir mavi gibi onları sarıyordu. Ve o an, üçü de biliyordu: Ne olursa olsun, birlikte duracaklardı.