Bölüm 3: Geçmişin İzleri
O gece herkes çadırlara çekildiğinde Elif ve Bade, fener ışığında kırmızı defteri karıştırmaya devam etti. Sayfaların çoğu hala boştu, ama bazı bölümler güneşle temasta silik şekilde görünür hale gelmişti. Bade, yanında getirdiği not defterine bazı cümleleri kaydediyordu:
- “Onlar bizi izliyor.”
- “Gece üçte, su sesini takip et.”
- “Toplantı yeri: Kuyu.”
Elif gözlerini deftere dikti. “Bu kampın altında başka bir şey var. Bunu görmemizi istememişler.”
Bade fısıldadı. “Belki de kampın yöneticileri bu defteri bilerek oraya koydu. Sizi seçmelerinin nedeni bu olabilir.”
Elif başını salladı. “Yarın gece kuyuya gideceğiz.”
“Elif... bu kampı daha önce duymuştum,” dedi. “Geçen yıl abim de buraya gelmişti.”
Elif şaşırdı. “Ne? Neden daha önce söylemedin?”
“Çünkü geri döndükten sonra değişmişti. Daha sessiz, daha içine kapanık olmuştu. O zamandan beri uykularında bir şeyler sayıklıyor. Kuyudan bahsediyordu.”
Elif’in içinden bir ürperti geçti. “Yani bu yazılanlar doğru olabilir?”
Toprak başını salladı. “Gece üçte kuyunun orada buluşalım. Ben de geleceğim.”