Bölüm 4: Karanlıkta Buluşma
Saat 02.57. Elif, Bade ve Toprak fısıldayarak çadırlarından çıktılar. Ay ışığı yol gösteriyordu. Defterde tarif edilen yoldan ilerlediler: doğuya üç yüz metre, sonra kuzeye beş adım. Sonunda küçük bir taş duvarla çevrili eski bir kuyu buldular.
Kuyunun kapağı kırık döküktü, çevresi yosun kaplıydı. Yakınında küçük bir demir tabela vardı ama yazılar silinmişti.
Toprak, cebinden küçük bir el feneri çıkardı ve kuyuya tuttu. “Burası... garip kokuyor.”
Elif diz çöktü, içine baktı. “Sanırım... aşağıda bir şey var. Parlayan bir şey.”
Bir anda çevredeki çalılıklardan bir hışırtı geldi. Üçü de yerlerinde dondu. Bade fısıldadı:
“Bizi biri izliyor.”
Çalıların arasından biri çıktı. Melis.
“Ne yapıyorsunuz burada? Sizi takip ettim. Sır saklamaktan nefret ederim.”
Elif sinirliydi. “Ne işin var burada?”
“Story çekecektim. Sonra sizi görünce dayanamayıp peşinize düştüm.”
Tam o sırada kuyudan gelen loş ışık birden güçlendi. Hep birlikte kuyunun içine baktılar. Parlayan şey hareket etti. Sanki biri ya da bir şey onları yukarıdan izliyordu. Elif gözlerini kısmaya çalıştı. Ve sonra gördü: tahta bir kutu. Üzerinde şu yazıyordu:
“Geçmişi bilen, geleceği kontrol eder.”
Toprak eğildi. “Bu bir uyarı mı? Yoksa bir mesaj mı?”
Bade kutuya uzanmak üzereyken bir el onu geri çekti. Kamp lideri Zeynep Hanım aralarındaydı.
“Siz... size bu gece dışarı çıkma izni verildi mi?”
Kimse konuşmadı. Zeynep’in yüzü gölgede kaldı ama sesi netti.
“Bu kamp sandığınızdan daha fazla şey barındırıyor. Ama sırları öğrenmenin de bedeli vardır.”
Elif öne çıktı. “Bu kamp niye var? Gerçekten sadece doğa için mi?”
Zeynep bir an sustu. Sonra hafifçe başını eğdi. “Cevapları istiyorsanız, önce güvenmeyi öğrenin. Yarın sabah size özel bir görev verilecek.”
Hepsi donmuştu. O an Elif şunu anladı: Artık geri dönüş yoktu.