Bölüm 9

Lina’nın çevresindeki karanlık yavaş yavaş aydınlanıyordu. Gölün derinliklerinde artık korku değil, sessizlik vardı. Her adımda kalp atışlarını daha net duyuyordu — kendi kalbinin değil, gölün kalbini. Ama bu sefer o atış yalnız değildi. Bir başka kalp onunla aynı ritimde çarpıyordu. “Den…” Adını fısıldadı, ve su yankı yaptı. Sanki göl onun sesini taşımak ister gibi kelimeleri dalgalarla ileri itti. Bir anda mavi bir ışık belirdi. İlk başta bir hayal sandı, ama o ışığın içinden bir siluet çıktı. Omuzlarından süzülen su damlaları, etrafındaki karanlığı parlatıyordu. O, Den’di. Den gözlerini açtığında önce inanamadı. “Gerçekten sen misin?” dedi, sesi boğuk ama sıcak. Lina gülümsedi, gözlerinden küçük alev kıvılcımları süzüldü. “Evet, Den. Söz vermiştim. Seni bulacağım demiştim.” İkisi birbirine doğru yüzdü. Suyun rengi bir anda değişti — maviyle kırmızı birleşti, mor bir ışık yayıldı. Suların içinde, iki zıt güç sonunda aynı noktada buluşmuştu. Den elini uzattı, Lina’nın parmakları onunla buluştuğunda gölün altı titredi. Ateş suya karıştı, su alevle parladı. Yukarıda gökyüzü ışıkla yarıldı, kasabada herkes dışarı çıktı. Kasaba halkı, gölün ortasından yükselen o iki ışık sütununu gördü. Kırmızı ve mavi… gökyüzüne kadar uzanıyordu. Kimse konuşmadı. Herkes biliyordu ki, bu sıradan bir olay değildi. Den Lina’ya baktı. “Denge tamamlanıyor, değil mi?” Lina başını salladı. “Evet. Ama bu sadece bir son değil, Den. Bu bir başlangıç.” Tam o anda suyun kalbinden bir ses yükseldi — bu kez yankı değil, bir nefes gibiydi: “Ateşin kızı ve suyun oğlu… Artık birsiniz.” Işık ikisini tamamen sardı. Lina’nın saçları alev gibi dalgalandı, Den’in gözleri su damlaları gibi parladı. Ve gölün kalbi bir kez daha attı — ama bu sefer iki ritim birden duyuldu. Lina Den’in elini tuttu. “Artık ne olursa olsun,” dedi, “ayrılmak yok.” Den gülümsedi. “Zaten hiç ayrılmamıştık.” Işık sönmeye başladığında, sadece gölün yüzeyinde bir sembol kaldı. Yarısı kırmızı, yarısı mavi… Ve ortasında beyaz bir çizgi: denge.