Bölüm 8

Sabahın ilk ışıkları gölün yüzeyine değdiğinde Lina çoktan kararını vermişti. Artık beklemek yoktu. Den’in sesini duymuş, onun hâlâ yaşadığını hissetmişti. Ve o biliyordu: Eğer gölün kalbi atıyorsa, Den hâlâ oradaydı. Kasabanın sokaklarında rüzgâr uğulduyordu. Kimse dışarı çıkmaya cesaret edemiyordu; çünkü herkes Lina’yı “gölün lanetini uyandıran kız” olarak anıyordu artık. Ama Lina onların bakışlarına aldırmadı. Kalbinde yanmaya devam eden o küçük kıvılcım, Den’in sesi gibiydi. Gölün kıyısına geldiğinde ellerini açtı. Alevler parmak uçlarında belirdi ama bu kez farklıydı. Daha parlak, daha sabırlıydılar. Lina gökyüzüne baktı. “Bu defa yanmamı istiyorsan bile, korkmayacağım,” dedi. Bir adım attı, suya girdi. Soğuk değildi. Sanki göl onu tanımış, uzun süredir bekliyormuş gibi sessizce çevresini sardı. Alevleri sönmedi — aksine, suyun içinde daha da parladı. Her adımda renkler değişiyordu. Yukarıda gri gökyüzü, aşağıda mavi bir parıltı. Suyun altı bir ayna gibiydi; Lina her adımda kendi yansımasını görüyordu, ama o yansımalar değişiyordu. Birinde çocuktu, birinde genç, birinde gözleri tamamen alevle doluydu. “Ben kimim?” diye fısıldadı. Suyun derinliklerinden bir ses cevap verdi: “Sen sadece ateşin değil, hatıranın da kızısın.” O anda bir ışık belirdi, tıpkı bir kalp atışı gibi. Lina oraya doğru yüzdü. Kalbin ortasında küçük bir çocuk duruyordu — mavi gözlü, elinde ışıldayan bir taş vardı. “Bu taşı ona götür,” dedi çocuk. “Kim olduğunu biliyorsun.” Lina taşı eline aldı. Taş sıcaktı, sanki canlıydı. Tam o anda çocuğun gözleri ışığa dönüştü, ardından ses kayboldu. Lina etrafına baktı, ama çocuk artık yoktu. Yalnızdı, ama korkmuyordu. Taşın içinden bir ses geldi: “Lina…” Bu Den’in sesiydi. “Yolun sonu gölün kalbinde bitiyor.” Lina’nın kalbi hızla çarptı. Karanlıkta mavi bir parıltı belirdi. O parıltı, Den’in ışığıydı. Lina taşın ışığını kalbinin üzerine bastırdı, alevleri göğsünden yükseldi. Artık geri dönüş yoktu. Ateşle su, birbirine kavuşmak üzereydi.