Defne, Aras'ın gözlerinin içine baktı.
Adamın söyledikleri kulağında yankılanıyordu.
"Ve sana anlatmam gereken şeyler var."
Kalbi hızlanmıştı.
Son günlerde yaşanan her şey, sanki onu bu ana hazırlamıştı.
Yaşlı kadın...
Kolye...
Gizli konuşmalar...
Mesajlar...
Ve şimdi karşısında duran bu yabancı...
Defne yutkundu.
"Neler oluyor?"
Aras etrafına baktı.
Sanki birilerinden çekiniyordu.
"Bunu burada konuşamayız."
"Neden?"
"Çünkü seni izliyor olabilirler."
Defne'nin yüzü gerildi.
"Kim?"
Aras cevap vermedi.
Bu durum Defne'yi daha da sinirlendirdi.
"Sürekli aynı şey! Herkes ima ediyor ama kimse hiçbir şey söylemiyor."
Aras derin bir nefes aldı.
"Sana zarar gelsin istemiyorum."
"Ben seni tanımıyorum bile."
Aras'ın yüzünde acı bir gülümseme oluştu.
"Ama ben seni tanıyorum."
Defne şaşkınlıkla ona baktı.
Adam devam etmedi.
Sadece cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğraf yılların etkisiyle sararmıştı.
Defne fotoğrafı alınca nefesi kesildi.
Fotoğrafta küçük bir kız çocuğu vardı.
En fazla üç yaşında...
Kahverengi saçlar...
Ela gözler...
Ve boynunda kelebek kolye...
Aynı kolye...
Defne'nin elleri titremeye başladı.
"Bu..."
"Sen."
Defne'nin kalbi duracak gibi oldu.
"Hayır."
"Bu sensin."
"Hayır!"
Defne fotoğrafı geri verdi.
"Bu bir tesadüf olabilir."
Aras sessizce başını salladı.
"Sence gerçekten olabilir mi?"
Defne cevap veremedi.
Çünkü içten içe aynı şeyi düşünüyordu.
O akşam eve döndüğünde kafası karmakarışıktı.
Kapıyı açar açmaz Nevin'in sesi duyuldu.
"Nerede kaldın?"
"İşteydim."
"Yalan söyleme."
Defne durdu.
Nevin'in yüzü öfkeliydi.
Sanki onu sorguya çekiyordu.
"Kiminle görüştün?"
Defne şaşkınlıkla baktı.
"Neden soruyorsun?"
Nevin'in yüzü gerildi.
Bir anlık sessizlik oldu.
Sonra kadın kendini toparladı.
"Merak ettim."
Ama Defne bunun merak olmadığını hissediyordu.
Kadın korkmuş gibiydi.
Gece ilerlediğinde Defne uyuyamadı.
Yatağında dönüp durdu.
Sonunda karar verdi.
Bir şeyler öğrenmeliydi.
Sessizce odasından çıktı.
Koridorda kimse yoktu.
Nevin ve Cemal uyuyordu.
En azından öyle umuyordu.
Yavaş adımlarla salona geçti.
Eski ahşap dolabı açtı.
Çocukluğundan kalan eşyaların olduğu kutuyu çıkardı.
Kutunun içinde birkaç oyuncak vardı.
Eski bir bebek.
Bir saç tokası.
Solmuş birkaç fotoğraf.
Tam kutuyu yerine koyacaktı ki...
Alt kısmında sıkışmış sarı bir zarf gördü.
Defne'nin kalbi hızlandı.
Zarfın üzerinde tek bir isim yazıyordu.
"Defne."
Titreyen ellerle zarfı açtı.
İçinden katlanmış eski bir kâğıt çıktı.
Kâğıdı açınca nefesi kesildi.
Yazının yalnızca bir kısmı okunabiliyordu.
Kalan kısmı yırtılmıştı.
"...eğer bir gün bunu bulursan..."
Defne'nin gözleri büyüdü.
"...sana söyledikleri her şeye inanma..."
Kalbi daha da hızlandı.
"...gerçek annen..."
Tam o satırda kâğıt kopmuştu.
Devamı yoktu.
Defne şok içinde kâğıda bakarken arkasından bir ses duyuldu.
"Ne yaptığını sanıyorsun sen?"
Defne korkuyla döndü.
Kapıda Nevin duruyordu.
Yüzü bembeyaz olmuştu.
Ama gözlerinde korkudan çok öfke vardı.
Kadın hızla ilerledi.
Defne'nin elindeki kâğıdı kaptı.
"Bu nereden çıktı?"
"Bu benimle ilgili değil mi?"
"Hayır!"
Nevin'in cevabı fazla sertti.
Kadın kâğıdı buruşturdu.
Sonra mutfaktaki sobaya attı.
Kâğıt birkaç saniye içinde alev aldı.
Defne dehşet içinde izliyordu.
"Onu neden yaktın?"
Nevin'in sesi buz gibiydi.
"Çünkü geçmiş geçmişte kalmalı."
Aynı gece...
Şehrin diğer ucunda...
Siyah kapüşonlu adam bir çatının üzerinde durmuştu.
Telefonunu kulağına götürdü.
"Aras kızla konuştu."
Karşı taraftan gelen ses sakindi.
"Öğrenmesine izin verme."
"Anlaşıldı."
Adam telefonu kapattı.
Sonra cebinden Defne'nin fotoğrafını çıkardı.
Uzun süre baktı.
İlk kez yüzünde kararsız bir ifade oluştu.
"Sana neden bu kadar önem veriyorlar?"
diye mırıldandı.
Rüzgâr saçlarını savururken gözlerini Defne'nin fotoğrafından ayırmadı.
Henüz bilmiyordu.
Ama kaderi çok yakında o kızın kaderiyle kesişecekti.
Ve bu karşılaşma, ikisinin de hayatını sonsuza kadar değiştirecekti.
