Kader her şeyimiz ona bağlı sevdiklerimiz bile…
Çok güzel bir gece geçirdikten sonra tekrar arabaya döndüler ve uyudular en azından onlar. Bora hala ormana gidip gitmemekte çok kararsızdı ama ya gerçekten önemli birşey varsa ve onu götürmeden dönerlerse kötü şeyler olabilirmiydi kafasında dolaşan deli sorular derken sabah oldu. Sare erkenden kalkmış sahile inmişti ,Beril’de Sare’yi takip etmişti. Efsun peki Efsun nerdeydi küçücük kasabada nereye gitmiş olabilirdi . Doğru ya pek meraklıdır yine kendine bir uğraş bulmuştur. Az sonra Doğu ve Bora da uyandı ve arabadan indiler ki Efsun kahvaltı hazırlamıştı. Hep beraber oturup kahvaltı yaptıktan sonra hazırlanıp ormanın yolunu tuttular. Bora önde diğerleri arkada ilerliyorlardı . bu grubun bir lideri yoktu ama duruma bakılırsa kader onların liderini bile seçmiş olacak ki artık bir liderleri vardı Bora onların lideri, arkadaşı, dert ortakları olmuştu .Hepsi büyülenmiş gibi ormanı izliyorlardı . 1saate yakın ormanda yürüdüler ve bir köşesinde mola vermeye karar verdiler. Bir örtü serip yere oturdular , Beril çok acıktığını ve başının dödüğünü söyleyince Doğu hariç kimse bu kadar telaş yapmamıştı sürekli hala dönüyormu,durdumu,ateşin varsanki vb. şeylerle Beril’i usandırma noktasına gelmişti ama bu onun hoşuna gidiyordu. Biraz dinlendikten sonra tekrar yola koyuldular. Akşam çok geç olmadan bulsak da gitsek diyordu hepsi ama bu sefer bilmedikleri onca şey vardı ki onlar artık bir ateş çemberinin tam ortasına konmuş piyonlardı ama bu sefer tek bir piyon hareket etmemişti beşi birden hareket etmişti ve bu sefer yanlarında sevdikleri de vardı.Bora hala bişeylerin ters gittiğini düşünüyor ama kimseye bişey söyleyemiyordu. Çünkü kimseyi telaşlandırmak istemiyordu ,ayrıca gerçekten bişeyin kaybolma ihtimalide vardı . Tekrar kafasından çıkmayan deli sorularla yoluna devam etti . Bir süre sonra bir çığlık koptu sonrası ortada Doğu kendinden geçmiş Beril başında onu sakinleştirmeye çalışıyor.Bora ve Efsun arkasını döndü Doğu’nun yanına koştular . Sayıklıyordu Sare Sare o yok diyordu sürekli bunları tekrarlıyordu . O ses Sare’nin sesimiydi diye sordu Efsun evet dedi Doğu.Bora artık kafasındaki yapbozun parçalarını birleştiriyordu sanki .Ama neden niye onlardan bu kadar nefret ediyorlardı neden böyle bir görev ve neden bu beşi . Ve herşeyden ötesi neden ilk olarak bir genç kız onun ne suçu olabilirdi. Doğu tekrar bağırıp haykırmaya başladı neden o arkamızdaydı neden hani kimseyi arkada bırakmıycaktık Beril onu neden bıraktık ona abilik yapamadım bu sefer olmadı dedi. Beril hala şoktan çıkmamış bir şekilde Doğuya yalvarıyordu sanki sus ağlama der gibi bakıyordu gözleri ama dili öyle demiyordu içini dök rahatla diyordu ya peki kalbi kalbiydi asıl mesele kalbide yalvarıyordu dayanamıyordu kalbide çünkü onu seviyordu Doğuda onu seviyordu bu yüzden toparlanmaya başladı . Bora ormandan çıkmayı fakülteye dönüp yardım istemeyi önerdi ama çıkamadılar hani demiştim ya bir ateş çemberinin ortasındalar diye işte eğer çemberin dışına yaklaşırsan kül olup bitersin o yüzden bu çemberden çıkamazsın . Ama bu gençler ateş düşküydüler adeta her fırsatta yaklaşacaklardı o çembere ve bundan vazgeçmiycekler.Gece olmuştu hala yürüyor hala çıkış kapısı arıyorlardı . En sonunda dinlenecekleri bir yer bulmuşlardı ve çimlere uzandılar.Doğu bitik , Beril can çekişiyor gibi ,Bora sürekli dalmış gibi Efsunu izliyor sanki ona bişey olmasından korkuyor gibi ama elleri kolları bağlı bişey yapamıyor.Efsun da bitmiş gibi sanki ama belli etmiyor kimseye .Dedim ya kader bu herşeyimiz ona bağlı sevdiklerimiz bile…