BARAN'IN AĞZINDAN
Koridorun ortasında, altımdaki zemin ayağımın altından kayıp gitmiş gibi öylece çakılı kalmıştım. Cevap veremedim. Hayatımda ilk defa birine verecek tek bir cevabım yoktu. Gözlerim Kıvanç’ın omzundaki eline ve o elin altındaki Asya’ya takılı kalmıştı. Asya yüzüme bile bakmamıştı. Sanki ben orada hiç yokmuşum gibi yürüyüp gitmişti.Kim bilir şimdi nereye, baş başa oturup ne konuşmaya gidiyorlardı... Bu düşünce içimi zehir gibi kavurdu.
Kendimi bizim odaya nasıl attığımı hatırlamıyorum. Kapıyı arkamdan kapatıp yatağın kenarına çöktüğümde Kaya ve Cihan kaşlarını çatarak bana döndüler. Sabah kahvaltıdaki o gerginlikten sonra benim bu halim onları da germişti.
"Oğlum ne oldu lan sana?" dedi Cihan yatakta dikleşerek. "Yüzün kireç gibi olmuş."
Derin bir nefes aldım ama göğsüm sıkışıyordu, nefes bile yetmiyordu. Başımı ellerimin arasına aldım.
"Ben bitmişim beyler..." dedim, sesim kendi kulağıma bile yabancı, boğuk bir tonda çıktı. "Ben her şeyi mahvettim."
Kaya hemen yanıma gelip oturdu, elini omzuma koydu." Noldu anlat kardeşim" dedi.
"Ben Asyaya salak salak baya kırıcı konuştum yani haketti ama ne biliyim pişmanım. Az önce koridorda gördüm onları..."dedim dişlerimi sıkarak. "Kıvanç kolunu Asya’nın omzuna atmıştı, salondan beraber çıkıyorlardı. Kıvanç tam yanımdan geçerken durdu, bana lafı soktu.
En acısı ne biliyor musunuz beyler? Asya kafasını kaldırıp yüzüme bile bakmadı. Kıvanç'ın arkasına sığınmış gidiyordu."
Cihan da karşı sandalyeyi çekip tam önüme oturdu, şok olmuştu. "Ooo, durum harbi ciddiymiş. Asya harbi o çocukla mı beraber yani artık?"
"Baksanıza beyler, Naz'ın kahvaltıda dedikleri, grupta paylaştığı o muhabbetler bir bir doğru çıkıyor. Kız resmen karşı takımın kaptanıyla iş çeviriyor! Turnuvanın gözdesi sanıp bağrımıza bastık ama kız göz göre göre o Kıvanç'la gidip oturuyor, bizi arkamızdan vuruyor, takımımızı satıyor. Ama asıl koyan ne biliyor musunuz? Ben bu kıza kör kütük aşık olmuşum oğlum..."
Kaya ve Cihan şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. İlk defa onlara içimi bu kadar net açıyordum.
"Onu o herifle yan yana görmenin acısı içimi öyle bir sardı ki, ne yapacağımı bilemedim," diye devam ettim, sesim titriyordu. "Naz’ın benim etrafımda dolanması umurumda bile değildi, benim aklım da fikrim de hep Asya’daydı. Ama o gitti, bizi satmayı, o Kıvanç'ın yanına koşmayı seçti."
Kaya omzumu sertçe sarstı. "Lan Baran, saçmalama! Sen bu takımın kaptanısın. Madem kıza karşı böyle hissediyorsun, hemen pes mi edeceksin? Sabah kahvaltıda hepimiz sinirlendik, haksızlık etmiş de olabiliriz ama aranızdaki o bağı biz aylardır görüyoruz. Asya kolay kolay seni içinden söküp atamaz. Bir umut her zaman vardır."
Cihan da kafasıyla onayladı. "Kaya haklı lan. Kızın şu an öfkesi var, canı sıkkın. Gidip dürüstçe konuşursun, içindeki bu duyguları ilk defa ona da anlatırsın. Kıvanç kim köpek oğlum? Asya'nın kalbi sende, yeter ki o gururunu bir kenara bırakıp savaşmayı bil. Biz de yanındayız, bu durumu toparlayacağız."
Arkadaşlarımın bu sözleri, içimdeki o kör öfkenin ve kıskançlığın arasında hafif bir umut ışığı yaktı. Derin bir nefes alıp doğruldum. "Haklısınız galiba... Hemen pes etmek bana yakışmaz," diye mırıldandım.
Beni dışarıdan o her şeyi kontrol eden, yıkılmaz, cool futbol takımı kaptanı Baran olarak görüyorsunuz değil mi? Ama şu an, bu odanın içinde, dostlarımın karşısında ilk defa maskemi indirdim.
Evet, ben Asya’ya aşık oldum. Ve evet, o gidip Kıvanç'la oturmayı, Naz'ın haklı olduğunu kanıtlar gibi o herifin kolunun altına girmeyi seçti. Canım yanıyor mu? Hem de nasıl. Naz'ın dediklerine inanıyorum çünkü gözümün önündeki manzara başka bir şey söylemiyor. Ama buraya yazıyorum: Asya benim için bitmedi, bitemez.
Kıvanç o koridorda bana istediği kadar laf sokuşturup kahramanlık taslasın, Asya'yı benden uzaklaştırmaya çalışsın. O boşluğa geri dönüp dönemeyeceğimi yakında herkes görecek. Asya'nın kalbini de, aramızdaki bu öfke duvarını da yıkıp geçeceğim. Gururumu o koridorda bıraktım. Bundan sonra Asya’yı yeniden kazanmak için savaşan bir Baran göreceksiniz. Ve o Kıvanç... O da yerini çok yakında öğrenecek.
