Koridorun diğer ucunda biri daha vardı.
Giray.
Düzgün giyimli, sakin görünen ama gözleri fazlasıyla sabit olan biri. Uzaktan Leyla’yı izliyordu.
Hep izliyordu.
Leyla’nın kiminle konuştuğunu, ne giydiğini, neye güldüğünü…
Ama bugün farklıydı.
Çünkü Leyla… Ekin’e bakıyordu.
Giray’ın çenesi sıkıldı.
“Yine mi o çocuk…” diye mırıldandı kendi kendine.
Onun dünyasında Leyla kusursuzdu. Ve kimsenin dokunamayacağı kadar “temiz” kalmalıydı.
Ekin gibi biriyle… asla.