Kapının önünde duruyordum. Yağmurun sesi o kadar yoğundu ki, kendi nefesimi bile zor duyuyordum. Ama o oradaydı… Ayça.Elinde tuttuğu dosyayı açmış, sayfaları titreyen elleriyle karıştırıyordu. Onu böyle görmeyi hiç istememiştim. O dosya… her şeyin başlangıcıydı.“Oraya girmemeliydin,” dedim.Sesim beklediğimden daha sert çıkmıştı. Döndü. Gözleri bana kilitlendi. O an zaman sanki durdu. Aylar, belki yıllar geçmişti, ama o bakış bir saniyede her şeyi geri getirdi.“Demir…” dedi fısıltıyla.Sesinde hem şaşkınlık hem bir parça özlem vardı.Bir adım attım ona doğru, ama aynı anda o geri çekildi.“Elindeki dosyaya baktım, yüzündeki ifadeden anladım… artık her şeyi biliyordu.”“Bu dosyayı nereden buldun?” dedim.O ise gözlerini kaçırmadan cevap verdi:“Denek 07 sensin, değil mi?”İçimdeki nefes kesildi. Hayır, o öyle düşünmemeliydi.“Bazı şeyler öğrenilmemeliydi, Ayça,” dedim. Sesimdeki kırıklığı saklayamadım.Tam o anda ışıklar titredi, sonra tamamen söndü. Laboratuvar karanlığa gömüldü. Yağmurun sesi duvarlardan yankılanıyordu.“Beni bulduysan,” dedim yavaşça, “artık geri dönüşün yok.”Bu bir tehdit değildi. Bir gerçekti. Onu korumaya çalışıyordum.Cam bir anda çatladı. Rüzgarla birlikte yağmur içeri doldu. Dosyadaki sayfalar savrulurken biri yere düştü.Kâğıtta büyük harflerle yazıyordu:“PROJE: AYÇA K. – Başlatan: D.A.”Ayça’nın yüzü soldu.“Bu… ne demek Demir?” diye sordu, sesi neredeyse titreyerek.Yutkundum. Gözlerimi yere indirdim, sonra tekrar ona baktım.“Gerçeği öğrenmeye hazır mısın?” dedim ve elimi uzattım.O an, aramızdaki her şey sustu. Sadece kalbimizin sesi kaldı.O elimi tutarsa… artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Bir anlık sessizlik oldu. Yağmurun sesi bile sanki dışarıda durmuştu.Ayça gözlerimin içine baktı. Kararsızdı… ama sonunda elimi tuttu.O an içimden bir sıcaklık geçti — hem huzur hem de korku.Onu sonunda bulmuştum… ama aynı zamanda her şeyi kaybedebilirdim.“Hadi, buradan gitmemiz lazım,” dedim.O sadece başını salladı.Laboratuvarın alarm sesi yankılanmaya başlamıştı. Kırmızı ışıklar duvarları kesiyor, gölgemizi parça parça gösteriyordu.Kapıyı açtım, soğuk hava yüzüme vurdu. Dışarıda fırtına vardı, ama içerdeki kaos çok daha büyüktü.“Demir, neler oluyor?” diye sordu Ayça, nefes nefeseydi.“Zamanımız yok, sana her şeyi anlatacağım ama şimdi kaçmalıyız.”Koridorun sonuna doğru koşmaya başladık. Metal zeminde ayak seslerimiz yankılanıyordu.Bir an dönüp arkasına baktı.“Oradaki dosyada… adım neden yazılıydı?”Sustum. O sorunun cevabı, onu en çok yakan gerçekti.Sığınak kapısına vardığımızda kartı okuttum. Kapı açılırken içeriye keskin bir siren sesi doldu.“Bizi izliyorlar,” dedim.Ayça şaşkınlıkla bana baktı.“Kim?”“Deneyi başlatanlar… Dr. D.A. sadece bir isim değil, bir sistem. Ve o sistem hâlâ çalışıyor.”Ayça gözlerini kıstı.“Yani bu proje hâlâ aktif?”“Evet,” dedim. “Ve sen... bu projenin merkezindesin.”Kapının dışına çıktığımızda fırtına yüzümüze vurdu. Soğuk, keskin bir bıçak gibiydi.Ama artık geri dönemezdik.Onu korumak için yıllardır yaptığım her şeyi şimdi bir anda çökmüş hissediyordum.Ayça bana baktı, ıslanan saçları yüzüne yapışmıştı.“Bana her şeyi anlatacaksın, değil mi?” dedi.Başımı eğdim.“Evet… ama önce hayatta kalmamız gerek.”O an, karanlığın içinde bir helikopter sesi duyuldu.Işık huzmesi üzerimize döndü.Ayça irkildi.“Elimi bırakma,” dedim.Ve ikimiz birlikte karanlığın içine doğru koştuk.
Arkadaşlar, bugüne kadar 6 bölümü sizlerle paylaştım. Her birinizin desteği, yorumları ve ilgisi benim için çok değerli💫 Şimdi sırada 7. bölüm var… Yakında sizlerle!
