Bölüm 25

‎23. Bölüm – Yeniden Başlangıç ‎ ‎Demir’in odasında sabah ışıkları usulca süzülüyordu. ‎Ayça hâlâ başında oturuyordu; elini onun elinden hiç çekmemişti. ‎Demir’in nefesi artık daha derindi, yüzündeki solgunluk biraz azalmıştı. ‎ ‎> Demir: “Ayça… buradasın…” ‎ ‎ ‎ ‎Ayça gülümsedi, gözleri hala nemliydi. ‎ ‎> “Yanındayım. Hep yanında olacağım. Söz verdim sana.” ‎ ‎ ‎ ‎Demir zorlukla oturmaya çalıştı, Ayça hemen destek oldu. ‎ ‎> “Yavaş ol, acele etme. Her şey kontrol altında.” ‎ ‎ ‎ ‎Günler geçtikçe Demir’in gücü yavaş yavaş geri geliyordu. ‎Her adımında Ayça yanında oluyordu; onun için yemek getiriyor, moral veriyor, hatta bazen sıradan konuşmalarla gülmesini sağlıyordu. ‎Ama en önemlisi, sessizliği paylaşıyor, hiçbir şeyi zorlamadan yanında duruyordu. ‎ ‎Bir akşam, Demir pencereye bakarken mırıldandı: ‎ ‎> “Biliyor musun, seni kaybedeceğim an… her şeyden korktum.” ‎ ‎ ‎ ‎Ayça dizlerinin üzerine çöktü, yüzünü ellerine gömdü. ‎ ‎> “Biliyorum… ben de korktum. Ama artık buradasın, yanımda. Ve artık hiç gitmeyeceksin.” ‎ ‎ ‎ ‎Demir hafifçe gülümsedi, ellerini Ayça’nın ellerine sardı. ‎ ‎> “Sana bunu söylemek istemedim… ama her şeyden önce… seni seviyorum.” ‎ ‎ ‎ ‎Ayça’nın gözleri parladı. ‎ ‎> “Ben de seni… her zaman sevdim, Demir. Ve hep seveceğim.” ‎ ‎ ‎ ‎O an odadaki zaman durdu. ‎Dışarıdaki dünya, hastanenin koridorları, tüm endişeler… sanki yoktu. ‎Sadece iki kalp, birbirine sıkıca tutunuyordu. ‎ ‎Demir yavaşça başını Ayça’nın omzuna yasladı. ‎Ve ilk kez, tamamen güvende hissetti. ‎Ayça onu sessizce sardı, fısıldadı: ‎ ‎> “Artık birlikteyiz. Ve hiçbir şey bizi ayıramayacak.” ‎ ‎ ‎ ‎O gece, hastane odasında sessizlik değil, huzur hâkimdi. ‎Çünkü hikâyeleri artık yarım değil, tamamlanmıştı. ‎