Sanki tren raylarında bekliyormuşum da, son hız tren geliyormuş gibi bir uğultu kulaklarımı tırmalıyor, zarlarımı adeta hırpalıyordu. Göz kapaklarım sanki tutkalla yapıştırılmış, kipriklerimden taşlar sarkıyordu. Öyle ağır, öyle yorgun, vücudumun belli belirsiz yerlerine iyneler batırılmış ta, hepsi sürünerek sağ kolumdaki görünmez mıknatısa çekilmiş gibi sızlıyordu dirsek bükümüm.
Ayaklarımı hissetmiyordum, bacaklarım da sanki günlerce durmadan inşaat da çalışmışım gibi zonkluyor lardı. Ağır uğultulu bir qıcırtı sesi duyduğumda hala güçsüz olan vücudumu kımıldatmaya, taşlar sarkan kirpiklerimi kaldırıp göz kapaklarımı açılmaya zorluyordum. Ama öyle halsiz ve yorgundum ki sadece gittikçe yaklaşan ayak seslerini duyabiliyordum.
Yanıma gelince durmuş konuşmaya başlamıştı yaklaşan ağır adımların sahibi, ama kiminle? Kulaklarımı iyice kabarttım ve zaten kımıldatamadığım vüvudumu hareketsiz kalmak için zorladım. Başta bana anlatıyor sandım ama sonra sol omuzumun üstünde bir ses daha duyduğumda anladım ki yanlız değilmişim. İç ses: "Ama kim di o ve kimle konuşuyordu? Nerdeydim ben?" diye fısır fısır beynimin içi yine iş başı yapıyordu. Gözlerimi istemsizce kırpıştırıp etrafı buğulu beyaz görmeden önce şunları duya bilmiştim sadece.
Birinci ses: "Herşey yolunda, durum stabil, ateşi düştü, serumu bitince çıkabilirsiniz, biz çıkış işlemlerini yaptık" diye ölçülü kalın profesyonel bir ses konuşmasını bitirince, ikinci ses: "Anladım, bu kadar uyuması normalmi peki?" diye de eklemişti, bunun üzerine, birinci ses: "tabii yorgun düşmüş, ve vücudunda az miktarda da olsa alkol bulunduğu için, belliki ilk kez kullanmış, seruma ilaçta katınca uyuttu bu kadar." Diye açıklarken, İkinci ses: "uyanıyor galiba?" diye fısıldadı.
Birinci ses: "bu iyi haber, hemşireye söyleyeyim yardım için gelsin mi? Yoksa giyinmesine siz mi yardım edeceksiniz?" diye sorduğunda, birinci ses kekeleyerek panikle karışık garip bir ses tonuyla: "h-hayır tabikide hemşire gönderin ben çıkıyordum zaten" diyip kalkmıştı galiba, çünkü aniden serin bir esinti geçti elimin yanından.
Gözlerim zar zor açıldığında önümdekinin doktor olduğuna kendimce karar verdiğim, önlüğününde bunu bas bas bağırdığı kişi duruyordu. Uzun boylu, seyrek saçlı otuzbeş, kırklı yaşlarda bir adamdı. Doktor: "Günaydın genç bayan" diye sakin bir ses tonuyla ekledi. Ortam aşırı dezenfektan ve ilaç kokuyordu. Kendimi ameliyattan yeni çıkmış gibi hiss ediyordum vücudum uyuşmuş gibi sızım sızım sızlıyordu.
Ha-Yoon: "günaydın" dedim zar zor bir birinden araladığım dudaklarımdan çıkan kısık sesle. Ayaklanmak istemiştim sağ koluma yaslanıcaktım doktor hemen engel olup durdurdu, serum takılı olduğu için hareket etmeme izin vermemişti. Yorgunluk hala bedenimi tamamen terk etmediğinden uyuşuk kolumdaki sızının kaynağının serum olduğunu anlayamamıştım.
Ha-Yoon: "neden buradayım neler oldu?" Diye sorduğumda doktor zaten bu soruyu bekliyormuş gibi hemen konuya girdi. Anlatımı ne kadar dikkatli ve sakin olsada ben şok içindeydim. O ana kadar sarılı olan bileğimi ve boynumda ki sızıları fark edememiştim. Doktor konuştukca bütün vücudum kaskatı kesiliyor, sessiz göz yaşlarım içime akıp göğsümü acıtarak yakıyordu.
Yüksek ateşle sayıklamalarla giriş yapmışım hastaneye, vücudumda belirli belirsiz morluklar kızartılar varmış. Hiç bir şey hatırlamıyorum oysa ki, en son, en son birisi beni götürüyordu bana, bana zorla dokunmuştu. Beynimin içinde o anların anısı canlandıkça parmaklarım örtüye dolanmış farkında olmadan duygularımın dili olmuştu.
Birden doktor "hanımefendi lütfen sakin olun" diye bana yaklaşarak bileğimi sıkıp elimi açmaya zorladı. O yöne döndüğümde serumun koluma gitmesi gerekirken içerisine dolan kanla geri döndüğünü gördüm. Uyguladığım basınç ilacı geri iterek kanın damarlarımda seruma geçmesine sebep olmuştu. Elimi boşladım, doktora döndüm ve beni buraya kimin getirdiğini sordum.
Cevap vermek yerine sadece sakince kapıya döndü ve "hastaya yardım edin lütfen" diye soğukkanlılığını hiç bozmadan kapıyı ardından çekip gitmişti. Aynı soruyu bana yaklaşıp kolumu ve serumu inceleyen hemşireye de yönelttiğim de, "isterseniz serum bitince kiyafetlerinizi giyinmenize yardım edeyim, iyi görünmüyorsunuz" diye sorumu cevaapsız bırakmıştı. Sıkıntılı bir nefes verdim ve ağır bakışlarımı hemşireye çevirip sorumu tekrar ettim.
Ha-Yoon: "Beni buraya kimin getirdiğini sordum size?!" Diye tıslarken, sesim olası en soğuk tonlarına bürünmüştü. Hemşire yorgun bir iç geçirdi ve sakince bana dönüp "isterseniz artık giyinmenize yardım edeyim" diye tekrar etti az önceki sorusunu. Kolumdaki serumu bir hışımla çıkarıp yerimde doğruldum.
Ha-Yoon: "Lüfen bana bir açıklama yapar mısınız. İyi olmadığımı söylüyorsunuz o zaman neden taburcu ediyorsunuz. Neden beni kimin getirdiğini söylemiyor konuyu değiştiriyorsunuz?" Tek nefeste tüm beynimdeki soruları sormuş cevabını ekliyordum. Hemşire arkasını dönüp dolaptan kiyafetleri alırken konuya girdi.
Hemşire: "genç bir adam dün gece saat iki gibi sizi hastaneye getirdi, aslında az önce gitti tüm geceyi başınızda bekledi, bence ona minnettar olmalısınız" diye yüzeysel bir cevap vermişti. "Kim olduğunu bilmediğim birine mi? Evet tabii minnettarım!" Diyip sinirle önüme döndüm belliki kimse kim olduğunu söylemeyecekti. Hemşire yanıma geldiğinde kiyafetleri elinden aldım ve yorgunluğumu belli etmemeye çalışarak "ben kendim" diye tısladım.
Sakince geri çekildi ve odadan çıktı. Üzerimi değiştikten sonra lavaboya geçtim ve dalgınlığımdan daha yeni fark ettim üzerindeki kiyafetler dün gece davete giderken giydiklerim değildi. Hemen lavabodan çıktım çekmecenin üzerindeki telefonumu almadan önce saçlarımı ayak üstü patmaklarımdan geçirip salaş topuz yaptım.
Telefonumu aldığım gibi eski şehrimden tek en yakın arkadaşım Suel'e mesaj attım.
Mesaj: "bu o, gerçekten o ama bunca yıl sonra nasıl? Tesadüf olabilirmi? Sence tanıyormu beni?"
17:22
23.07.2024.
Merhaba arkadaşlar tebrik ederim yeni bölüm geldi. Umarım beğenmişsinizdir.
Bölümü beğenmeyi ve görüşlerinizi yorumlarda belirtmeyi unutmayınız 🫶🏻
#Seviliyorsunuzkuzucuklarım💙🫶🏻😍
