Baharın güzel ve taze kokularının hava ile birleştiği, güneşin sıcaklığının tenime temas ettiği bir günde evime yakın olan Kuğlu park bahçesinde yürüyordum. Her adımım, çiçeklerin açtığı renkli yaprakların arasında çıtırtılar yaratıyordu. Çevremdeki her şey doğanın güzelliğinin bir yansıması gibiydi. Yeşilin her tonu, baharın canlılığıyla doluydu. Bu güzellik beni içine çekiyordu.
Bankların üzerinde oturan insanlar baharın tadını çıkarıyor ve güneşin ışınlarından faydalanıyordu. Ben de bir banka oturup etrafımdaki güzellikleri izlemeye karar verdim. Gözlerim çevredeki her şeyi incelemek istiyordu. Çiçeklerin renkleri, yaprakların dokusu, kuşların cıvıltısı, tüm bunlar beni büyülüyordu.
Birden gözlerim banklardan birinde oturan bir kadına takıldı. Onu gördüğümde kalbim hızlandı ve içimde bir heyecan hissettim. Kadının haki yeşil gözleri benim kahve gözlerimle buluştu ve o an yine bir şeylerin değiştiğini hissettim. O benim karşı komşum Vera'ydı.
Vera bana gülümsedi ve bu benim için dünyanın en güzel gülüşüydü. Heyecanım artarken, Vera'ya yaklaşmak için cesaretimi topladım ve yanına doğru yürüdüm. Sanki her adımımda kalbim daha da hızlanıyordu. Duraksamadan adımlarımı onun yanına varana kadar atmaya devam ettim.
"Merhaba."
"Merhaba komşum." sesinin tınısı beni cezbetmişti.
"Yanına oturabilir miyim?"
Gülümseyerek başını olumlu anlamda yukarı-aşağı hafifçe salladı. "Ah kadın, çok güzel ve çok fazla gülüyorsun, kalpten gitmemi mi istiyorsun?" diye düşündüm. Banka, onunla konuşmak istediğimi anlaması için hafifçe ona dönük olarak oturdum.
"Bugün bu güzel havada, güzel bahçede seni görmek temiz hava ve güneşin bana verdiği güzel hislerden daha iyi hissettirdi." Gözlerine bakarak kurduğum bu cümleye şaşırmasını bekliyordum ama o bunun yerine utanarak gözlerini kaçırdı.
"Bu biraz ani oldu, sanki?" dedi başını kaldırıp gözlerimizi yeniden buluşturarak.
"Rahatsız ettiysem özür dilerim, amacım bu değildi." haklıydı. Fazla ani bir cümle olmuştu.
"Hayır, rahatsız olmadım. Özür dilemene de gerek yok. Doğrusunu söylemek gerekirse sözlerin hoşuma gitti." sözleri yüzümde büyük bir gülümsemeye neden oldu.
Vera'nın güzelliği, sadece dış görünüşüyle sınırlı değildi. Konuşmaları beni büyülüyordu ve her kelimesinin bir anlamı vardı. Onun yanında kendimi farklı hissettim ve onunla birlikte bu bahçede, doğanın içinde daha mutlu ve huzurlu olabildim.
Konuşmalarımızın arasında, beni evimizin iki sokak altındaki kafede kahvaltı yapmaya davet etti ve ben de bu teklifi büyük bir sevinçle kabul ettim.
Yarın sabah saat 10'da sokağın başında buluşmak için anlaştık. Sonrasında yanımıza tanımadığım bir kadın geldi. Vera ile selamlaştılar ve daha sonra Vera bana dönüp konuştu. "Şimdi gitmem gerekiyor, yarın görüşürüz." dedi ve o tanımadığım kadınla birlikte gitti.
O gün bahçede geçirdiğim zaman benim için unutulmaz bir anı oldu. Baharın güzelliğini sevdiğim kadınla paylaşmak benim için büyük bir mutluluktu. Bu anı hiçbir zaman unutmayacağım.
