Maçtan sonra zaferin coşkusu ile soyunma odasına girdik.
Üstümüzü değiştirdik, terimizi sildik ve rahat nefes aldık. Hâlâ adrenalin damarlarımızdaydı.
Tam o sırada Ahmet, Adem ve Emirhan yanımızda belirdi.
Hepsi birlikte yürüyordu, bize güven veriyor, gururla gülümsüyorlardı.
— “Her şey yolunda mı?” dedi Ahmet, hafifçe gülümseyerek.
— “Süper!” dedim, Eftel yanımda kollarını kavuşturmuş kahkaha atıyordu.
— “Hass… Ege daha hapisten çıkmış, fark ettiniz mi?” diye homurdandım.
Ahmet ve Emirhan şaşkın bakışlarla birbirlerine baktılar, Adem kaşlarını çattı ama gülümsemesini saklayamadı.
— “Boşverin, biz hazırız,” dedi Eftel.
Üstümüzü değiştirip sleek tarzımıza döndük ve sınıfa doğru yürüdük.
Sınıf kapısını açtığımızda Elif, Damla, Mina ve Selin bize doğru koştu.
Hep birlikte sarıldık, sevinç kahkahaları yükseldi.
— “Helal olsun size!” dedi Elif.
— “Maçı gören herkes konuşuyor!” dedi Damla.
— “Siz efsane oldunuz!” dedi Mina.
Emirhan da arkamızda gülerek:
— “Bu zafer bizim, millet konuşsun!”
Ahmet ve Adem yanımızda duruyorlardı; sanki bir güven timi gibiydiler.
Eftel gururla kollarını bağladı, ben de çantamı kapattım:
— “Biz böyle mutluyuz, sıkıntı var mı?”
Tam o anda sınıf kapısı sertçe açıldı.
Ege, Emir ve Göktuğ içeri girdi.
Gözleri sinir ve şaşkınlık karışımıyla üzerimizdeydi.
Eftel yanımda dikildi, ben kollarımı bağladım.
Ege alayla:
— “Hele şunlara bak… sanki kabile gibi toplanmışlar.”
Ben dudak bükerek:
— “Biz mutluyuz, sıkıntı var mı?”
Göktuğ öne atıldı:
— “Ağzınızı toplayın!”
Ben güldüm ve ona doğru bir adım attım:
— “Geçen gün yüzünü dağıtmamızı istemiyorsan… sus.”
Göktuğ bir an geri çekildi.
Ahmet hafifçe gülümsedi, bakışını Göktuğ’a dikti; Emirhan ve Adem yanındaydı, hepsi birlikte güven veriyordu.
Göktuğ geri adım attı.
Ege sinirle masaya dayandı, nefesini tuttu.
Tam o anda Elif öne dikildi:
— “Arkadaşlarıma bulaşmayacaksın. Anladın mı?”
Elif, Ege’ye emanet bölgesine sert ama abartısız bir diz attı.
Ege sendeleyip geri çekildi, nefesi kesilmişti.
Aynı anda Damla de Emir’in yanına yürüdü ve hafifçe omzuna dokunarak dengede durmasını sağladı:
— “Sana kimseye bulaşma hakkı vermiyor. Hadi, sakin ol,” dedi kararlı ama abartısız bir şekilde.
Emir yüzünü buruşturdu ama sessizleşti. Mina ve Selin de yanlarında durarak destek oldular.
Ben ve Eftel kıs kıs güldük.
Ahmet, Emirhan ve Adem yanımızda gururla duruyordu.
Tam o anda hoca sınıfa girdi:
— “Ne oluyor burada?!”
Ege, Emir ve Göktuğ konuşacak hâlde bile değildi.
Hoca kaşlarını çattı:
— “Siz üçlü, odanıza! Okuldan uzaklaştırma alabilirsiniz, bu son uyarınız!”
Biz sıralarımıza geçtik.
Eftel ve ben birbirimize bakıp kıs kıs güldük.
Elif, Damla, Mina ve Selin yanımızdaydı; hep birlikte gururluyduk.
Ahmet, Adem ve Emirhan da yanımızdaydı; birlikte zaferimizi kutladık.
Karne günü yaklaşmıştı ve sınıf güneşle doluyordu.
Zafer bizimdi. Mutluluk bizimdi. Ve bölüm böyle mutlu kapandı.