Bir haftadır hastanedeki karmaşanın ardından her şey biraz sakinleşmiş gibiydi ama içimde açıklayamadığım bir ağırlık vardı. Ne kadar uyusam geçmeyen bir yorgunluk… Ne kadar nefes alsam geçmeyen bir sıkıntı.
Ege tutuklanmıştı.
Göktuğ ve Emir bir haftalık nezaretten sonra adli kontrolle serbest kalmış, yani okula dönebilecek hâle gelmişlerdi.
O sabah okula girerken bile bir şeylerin ters olduğunu hissediyordum. Sanki biri beni izliyordu. Arkama baktım, kimse yoktu ama içimdeki his gitmedi.
Eftel yanımda yürüyordu.
“Hadi derse geç kalacağız.” dedi.
Sınıfa girdiğim anda bütün fısıltılar bir anda kesildi. Sanki herkes bana bakıyordu. Tam adım atarken iki kişi koşarak yanıma geldi: Damla ve Elif.
Damla koluma girdi.
“Cemre iyi misin? Çok kötü şeyler oldu, seni yalnız bırakmayacağız.”
Elif yüzüme baktı.
“Biri bir şey derse haberimiz olsun. Yanındayız.”
Onların bu şekilde ortaya çıkması içimi gerçekten rahatlattı. Küçük bir tebessüm bile edebildim.
“Teşekkür ederim.” dedim sadece.
Arka taraflarda Ahmet, Adem ve Emirhan bizi izliyordu. Yerimize oturduk. Öğretmen derse başlasa da sık sık bana bakıyordu. Kalemim elimde titriyordu, masanın çizgileri bile bulanık görünüyordu.
Bir süre sonra kalem elimden düştü.
Öğretmen hemen döndü.
“Cemre iyi misin?”
İyi olduğumu söylemek istedim ama kelime çıkmadı. Sadece başımı salladım.
“Ders bitince odama gel.” dedi öğretmen.
Zil çalınca Eftel beni kantine götürmek istedi.
“Kalabalık iyi gelir.” dedi.
Kantine girdiğimiz anda kalabalığın ortasında iki kişi göze çarptı.
Göktuğ.
Emir.
yine Emir.
Bizi görünce konuşmayı kestiler.
Göktuğ kollarını bağladı.
“Geri döndük.”
Emir gözlerini benden ayırmadı.
“Senden kaçmadık ki.”
Ben geri çekilirken Ahmet yanımdan geçti.
“Siz ne yüzle buradasınız?” dedi.
Adem ve Emirhan da yaklaştı. Gerginlik bir anda yükseldi.
O sırada müdür kantine girdi.
“Ne oluyor burada?” dedi sert bir sesle.
Sonra Göktuğ ve Emir’e bakıp,
“İkiniz benimle geliyorsunuz.” dedi.
Onlar çıkınca Ahmet bana döndü.
“İyi misin Cemre?”
Bir şey diyemedim. Eftel beni oturtmak için çekti. Ellerim dizlerimin arasına düştü. Nefesim hızlandı.
Sonunda konuştum.
“Her şey benim yüzümden.” dedim.
“Ege eski sevgilimdi. Nefret etmeme rağmen peşimi bırakmadı. Siz hayatımda olmasaydınız bunlar olmayacaktı.”
Ahmet hemen eğildi.
“Cemre bu senin hatan değil.”
Adem araya girdi.
“Sen seçmedin bunları. Biz buradayız.”
Emirhan da başını salladı.
“Seni yalnız bırakmadık diye pişman değiliz.”
Eftel elimi tuttu.
“Biz artık aileyiz.”
Bir anda içimdeki sıkıntı çözülmeye başladı. İlk kez gerçekten nefes aldım.
Ve düşündüm:
Belki de gerçekten yalnız değilim.