Karakolun floresan ışıkları yorgun gözleri kesiyordu. Hava ağırdı; içerideki gerginlik neredeyse solunuyordu. Adem koridorda adımları sayar gibi yürürken Ahmet ve Emirhan karşı koltuklarda oturuyor ama durdukları yerde çivilenmiş gibi titriyorlardı.
Komiser masaya dosyaları bıraktı.
— Tamam. Saat kaç gibi kaybettiniz iletişimi?
Ahmet derin bir nefes aldı.
— 19.40. Evde olmaları gerekiyordu. İkisi de dönmedi… mesaj yok… cevap yok…
Komiser kaşını kaldırdı.
— İkisi derken… Cemre ve Eftel değil mi?
Adem hemen söze girdi, sesi çatlak ve öfkeliydi.
— Evet. 17 yaşındaki sevgilim Eftel de yanındaydı. Biz Cemre’yi ararken Eftel’den de haber alamadık. İkisi birlikte kayboldu.
Emirhan, Eftel’in abisi olarak sandalyesinden sertçe doğruldu.
— Ben abisiyim. Eftel’i aradım, telefon kapalı. Onun da canı tehlikede olabilir.
— O çocuk ikisini birden hedef almış olabilir.
Komiser başını salladı, not aldı.
— Daha önce de yaşanmış benzer bir durum olduğunu söylediniz. O dosyada… Cemre ağır yaralanmış.
Ahmet’in boğazı düğümlendi.
— Evet… Karnından vurulmuştu.
Emirhan hızla ekledi:
— Ve kurşun böbreğini parçaladı. Doktor “şansı mucizeydi” dedi. Biz o gün onu kaybediyorduk. Failin Ege olduğunu söylememize rağmen hiçbir şey yapılmadı.
Komiser dosyayı açıp sayfayı çevirdi.
— Sağ böbrek parçalanması… ateşli silah yaralanması… Burada yazıyor. O gün ölümden dönmüş.
Ahmet’in sesi titredi.
— O gün kanlar içinde yerdeydi… nefes alamıyordu… ben bunu ikinci kez görmek istemiyorum…
Adem yumruklarını sıktı.
— Komiserim, 17 yaşındaki sevgilim Eftel de tehlikede. Siz dosyaya bakıyorsunuz ama o kızın nerede olduğunu bilmiyoruz.
— O çocuk onu da kaçırmış olabilir.
Emirhan öfkeyle döndü.
— “Olabilir” ne Adem? Kardeşim kesin kaçırıldı. Sen de biliyorsun.
Adem geri saldırdı.
— Sen abilik yapamadın diye bana bağırma. Eftel’in yanında olman gerekiyordu.
İkisi birbirine yürüyünce polisler araya girdi.
Komiser masaya vurdu.
— Yeter! Kavga edecek zaman değil.
Adem hırsla dişlerini sıktı.
— Ben sevgilimin başına bir şey gelmesinden korkuyorum. O herif ikisini de götürmüş olabilir.
Ahmet araya girdi.
— Cemre ve Eftel birlikteydi. Eğer minibüs ikisini de aldıysa hedef ikisi.
Komiser tekrar dosyaya baktı.
— Ege tutuklanmıştı, ama ailesi delil yetersizliğini öne sürdü. Kamera görüntüsünde silahı ateşleyen kişi net seçilemiyordu. Savcı doğrudan suçlayamadı. Bu yüzden adli kontrolle serbest bırakıldı.
Emirhan masaya yumruk attı.
— Delil mi yoktu? Kızın böbreği parçalandı!
Komiser devam etti.
— Haftada iki gün imza vermek şartıyla serbest kaldı.
Adem öne eğildi.
— Peki şimdi? Nasıl plan yaptı bu çocuk? Sevgilim Eftel’i ve Cemre’yi nasıl aynı anda kaçırdı?
Komiser dosyayı kapattı.
— Çünkü üç gün önce kayboldu. İmza için gelmedi. Evde yoktu. Telefon kapalıydı. İki yakın arkadaşı da ortadan kayboldu. Bu geceye hazırlanmışlar.
Adem’in dizleri titredi.
— Demek Eftel’i de planlı götürdü…
Emirhan’ın sesi sertleşti.
— Eğer kardeşime bir şey yaparsa… onu kendi ellerimle gebertirim.
Tam o sırada kapı hızla açıldı. Bir polis memuru soluksuz içeri girdi.
— Müdürüm! Kaçış güzergâhı bulundu! Minibüs terk edilmiş hâlde! İçeride iki kız olduğuna dair sıcak bilgi var!
Üçü birden ayağa fırladı.
Polis devam etti:
— Binada hareket var. Şüpheliler büyük ihtimalle aynı binada tutuyor. Operasyon timi hazır.
Komiser hızlıca emri verdi.
— Operasyon başlasın. Şüpheliler silahlı olabilir.
Ahmet öne atıldı.
— Ben de geliyorum.
Komiser elini kaldırdı.
— Hayır. İçeri girerseniz operasyon riske girer. Cemre daha önce karın bölgesine aldığı kurşunla böbreği ağır yaralandı. İçeride paniklerseniz, ikinci kez aynı şeyi yaşamasını engelleyemeyiz.
Bu cümle Ahmet’i susturdu.
Adem, nefesi titreyerek konuştu.
— Ben sevgilim Eftel’i bir daha görememe ihtimalini düşünemiyorum…
Emirhan yumruklarını sıktı.
— Kardeşim Eftel’i alacağız. İkisini de.
Koridorda telsiz sesleri yükseldi. Ayak sesleri çoğaldı.
Hepsinin aklında aynı cümle vardı:
Cemre ve Eftel… dayan. Bu sefer sizi kaybetmeyeceğiz.