Eve geldiğimizde kimse konuşmadı. Ayakkabılar çıkarıldı, ışıklar açıldı ama evin içi sessizdi. Doğruca odama geçtim.
Elbisemi çıkarıp kırmızı pijama altımı giydim, üstüme sweatimi geçirdim. Masama oturdum. Defterimi açtım, kalemi elime aldım.
Matematik.
Sorular önümdeydi ama aklım onlarda değildi. Yine de çözüyordum. Sayılar, işlemler… En azından kontrol edebildiğim bir şey vardı.
Kapı hafifçe tıklandı.
Eftel içeri girdi. Sessizce yatağıma oturdu.
— Hâlâ ders mi çalışıyorsun? dedi.
— Kafam durmuyor, dedim.
— Durursa daha kötü oluyor.
Eftel iç çekti.
— Bugün çok şey oldu.
— Biliyorum, dedim.
— Ama ben kavga istemiyorum.
— Sürekli beni kıskanarak birileriyle tartışmasını istemiyorum.
Kapı bu kez daha sert açıldı. Adem içeri girdi. Yüzü gergindi.
— Kusura bakma ama burada sana katılmıyorum, dedi.
— Bugün Ahmet haksız değildi.
Kalemi masaya bıraktım.
— Nasıl yani?
— Sana bakılmasına tepki vermesi normal, dedi.
— Seni savundu.
— Bence bu konuda sen haksızsın.
Eftel ayağa kalktı.
— Adem, ciddi misin sen?
— Yumruk atmayı mı savunuyorsun?
— Bazen böyle olur, dedi Adem.
— Erkekler böyle sahiplenir.
— Hayır, olmaz! diye yükseldi Eftel’in sesi.
— Şiddeti normalleştiremezsin!
Sesler yükseldi. Odamın içi gerildi.
— Sen hep Cemre’nin tarafındasın! dedi Adem.
— Objektif değilsin!
— Çünkü o haklı! dedi Eftel.
— Cemre huzur istiyor, kavga değil!
Kapı yeniden açıldı. Emirhan ve Furkan içeri girdi. Bağrışmaları duymuşlardı.
— Yeter, dedi Emirhan.
— Burada kimse bağırmasın.
Adem dişlerini sıktı.
— Ben böyle bir ilişki istemiyorum, dedi.
— Sürekli suçlanan taraf olmak istemiyorum.
Eftel’in sesi titredi ama kararlıydı.
— Ben de beni anlamayan biriyle olmak istemiyorum.
Odamın ortasında, bağırışsız ama ağır bir kopuş yaşandı.
Adem kapıya yöneldi. Emirhan kapıyı açtı. Adem çıktı.
Emirhan kapıyı kapattığında Eftel bir an daha dayanamadı. Olduğu yerden Emirhan’a doğru adım attı ve ona sarıldı. Emirhan hiçbir şey söylemeden kollarını açtı.
— Buradayım, dedi sadece.
Eftel’in omuzları titredi. Kimse onu başka bir yere götürmedi. Hepimiz aynı odadaydık.
Furkan kapıya yürüdü, durdu, sonra geri döndü. Kapıyı yavaşça kapattı. Oda sessizleşti.
Ben hâlâ masamdaydım. Defterim açıktı. Bir sorunun altını çizmişim, farkında değildim.
Emirhan Eftel’i biraz ayırdı ama yanından çekilmedi.
— Şunu bilin, dedi sakin bir sesle.
— Adem de Ahmet de sizi savunmaya çalıştı aslında.
Başımı kaldırdım.
— Nasıl yani? dedim.
Furkan söze girdi.
— Yanlış yaptılar, evet.
— Ama niyetleri kötü değildi.
— İkisi de “bakılmasına”, “süzülmeye” karşı tepki verdi.
Emirhan başını salladı.
— Ahmet seni koruduğunu düşündü.
— Adem de onu savunurken kontrolden çıktı.
Eftel gözlerini sildi.
— Ama savunmak, bağırmak ya da kırmak olmamalıydı.
— Haklısın, dedi Furkan.
— İyi niyet, yanlış davranışı düzeltmiyor.
Odamda bir sessizlik oldu.
Kalemi tekrar elime aldım. Matematiğe döndüm.
Bir süre sonra Furkan’ın bana baktığını fark ettim. Hafifçe gülümsedi, başını iki yana salladı.
— Cemre, dedi,
— sen de bir acayipsin…
— tüm bu olanlara rağmen hâlâ matematik çalışıyorsun.
Kalemi bıraktım. İlk kez başımı kaldırıp hepsine baktım.
— Çünkü, dedim,
— herkes duygularını kontrol edemediğinde ortalık dağılıyor.
— Ama bu sorular…
— bunlar kaçmıyor.
O an kimse bir şey söylemedi.
Sadece odamdaki sessizlik, defterimdeki sayılar ve içimde yavaş yavaş yerine oturan bir huzur vardı.