Okula girdiğimizde herkes normalden daha sessizdi.
Koridorda fısıltı bile yoktu. Bugün deneme günüydü.
Sınıfa geçtiğimizde sıralar çoktan tekli hâle getirilmişti.
Cam kenarındaki yerime oturdum. Omzum hafif hafif sızlıyordu ama önemsemedim.
Ahmet sırama doğru eğildi.
— İyi misin aşkım?
— İyiyim. dedim kısa bir nefesle.
— Deneme bitsin bakarız.
Furkan arkamdan mırıldandı:
— TYT bugün beni yerle bir edecek.
— Sus. dedim kısık sesle.
— Kafam zaten dolu.
Birazdan öğretmen sınıfa girdi.
— Telefonlar kapatılıyor. Sadece kalem, silgi ve kimlik masada kalsın.
Kâğıtlar dağıtıldı.
Salon bir anda tamamen sessizleşti.
— Başlayabilirsiniz.
Kalemi elime aldığım an dünya sustu.
Türkçeden başladım. Sorular akıyordu.
Sosyal hızlı geçti.
Fen düşündürdü ama takılmadım.
Matematik sayfasını açtığımda durdum.
— Tamam Cemre… burası senin yerin.
Denklemler, problemler, mantık soruları…
Kalemim hızlandı.
Tam o sırada Ahmet, arkasından çok hafifçe fısıldadı:
— Aşkım… yavaş çözsene ya.
Kıkırdadım, başımı kâğıttan kaldırmadan sessizce:
— Tamam.
Bir soruda duraksadım.
Yan gözle Ege’ye baktım.
Bana bakıyordu.
Hafifçe sırıttı.
Umursamadım.
Başımı kâğıda eğip işleme devam ettim.
Zaman ilerledikçe sınıfın havası ağırlaştı.
Furkan kalemi bırakıp tavana baktı.
Emir sinirle silgiyi masaya vurdu.
Göktuğ arada bana bakıyordu ama bu sefer hiç aldırmadım.
Son beş dakika anonsu geldi.
Cevaplarımı tek tek kontrol ettim.
Omzum yine sızladı ama kalemi bırakmadım.
Süre bitti.
— Kalemleri bırakın.
Derin bir nefes aldım.
Kağıdı kapatırken tek düşündüğüm şey şuydu:
Ne olursa olsun… bunu da atlatık.