(Furkan’ın anlatımıyla)
Masada yemek vardı ama kimsenin karnı yoktu. Çatal bıçaklar neredeyse dokunulmamıştı. Son bir haftadır ev böyleydi; herkes aynı masadaydı ama herkes başka bir yerdeydi.
Cemre karşımdaki sandalyede oturuyordu. Omuzları düşüktü, bakışları boşluğa sabitlenmişti. Adem yanındaydı; elleri dizlerinde, sırtı kambur. İkisi de hayattan kopmuş gibiydi.
“Okul bugün yine karışıktı,” dedim sessizliği bozmak için.
“Alt katta bağrış çağrış olmuş.”
Adem tepki vermedi.
Cemre sadece nefes aldı. O kadar.
Tam o sırada Emirhan’ın telefonu çaldı.
İlk anda kimse önemsemedi.
Sonra Emirhan’ın yüzü bir anda bembeyaz oldu.
“Evet…” dedi telefona.
Bir saniye geçti.
“NE?!”
O tek kelime evin içine çarptı.
Emirhan ayağa fırladı ama dengesi gitti, sandalye devrildi, yere düştü.
“Gerçekten mi?” dedi sesi titreyerek.
“Yani… uyandı mı diyorsunuz?”
Herkes ayağa kalkmıştı artık.
“Tamamen mi?”
“Gözlerini mi açtı?”
Telefonu kapattığında elleri titriyordu.
“Eftel…” dedi boğuk bir sesle.
“Uyandı.”
Bir saniyelik bir sessizlik oldu.
Sonra ben kendimi tutamadım.
“Emirhan,” dedim kalbim deli gibi atarken,
“şaka yapmıyorsun değil mi?”
Ona doğru bir adım attım.
“Bak,” dedim yarı ağlayarak,
“şaka yapıyorsan bir tane sana geçiririm, ciddiyim.”
Emirhan güldü.
Ama o gülüş ağlamanın içindeydi.
“Şaka falan değil,” dedi.
“Doktor aradı.”
O an Cemre’nin dizlerinin titrediğini gördüm.
Ahmet bir anda ona doğru yürüdü.
Hiçbir şey söylemeden Cemre’yi kendine çekti.
Ben de Ahmet’e sarıldım.
Adem arkamızdan geldi, o da kollarını doladı.
Sonra Emirhan da.
Birbirimize sarıldık.
Sıkı sıkı.
Kimse konuşmadı.
Ağlama vardı.
Gülme vardı.
Nefes almakta zorlanan kalpler vardı.
Cemre Ahmet’in omzunda ağlarken Adem’in sesi titredi.
“Eftel’in…” dedi, kelimeler boğazında düğümlenerek,
“en sevdiği çiçek neydi?”
Cemre başını kaldırdı.
Gözleri doluydu ama yüzünde ilk defa bir umut vardı.
“Mavi gül,” dedi.
Ve o an hepimiz anladık…
Bu ev,
bu masa,
bu kalpler…
yeniden nefes almaya başlamıştı.
Mavi gül.