(Cemre’nin anlatımıyla)
Hafta sonuydu. Ev normalden daha sessizdi ama bu huzurdan değildi.
Sessizlik, herkesin içinde ayrı ayrı kopan fırtınaların ortak sonucuydu.
Adem’le birlikte salona çağrıldığımızda bir şeylerin konuşulacağını anlamıştım. Furkan koltuğun kenarına oturmuştu, Ahmet ayakta duruyordu. Emirhan pencerenin önündeydi. Dışarı bakıyordu ama baktığı hiçbir şeyi gördüğünü sanmıyordum.
Adem yanımda oturdu. Üzerinde sigara kokusu vardı. Benim üzerimde de.
Furkan ilk konuşan oldu.
“Bakın,” dedi derin bir nefes alarak,
“son bir haftadır ikiniz de… normalden fazla sigara içiyorsunuz.”
Ahmet söze girdi, sesi daha sertti.
“Fazla değil,” dedi,
“aşırı.”
Bir anlık sessizlik oldu.
“Böyle giderse,” dedi Ahmet,
“Eftel değil… siz kendinizi bitireceksiniz.”
Adem başını eğdi. Parmakları dizlerinde kenetlenmişti. Ben bir şey demedim. Çünkü inkâr edemezdim.
Furkan bana baktı.
“Seni anlıyoruz Cemre,” dedi yumuşakça.
“Yaşadıkların kolay değil. Kim olsa dağılır.”
Sonra gözlerini Adem’e çevirdi.
“Ama Adem…”
Durdu. Kelimeyi seçmeye çalıştı.
“Sen eskisi gibi değilsin.”
O an içimde bir şey koptu.
Emirhan sonunda arkasını döndü. Yüzü yorgundu. Göz altları çökmüştü ama sesi sakindi. Belki de en tehlikelisi buydu.
“Bakın,” dedi,
“farkındaysanız ben abisiyim.”
Hepimiz ona baktık.
“Dışarıdan bakınca normal duruyorum,” diye devam etti.
“Ama içim içimi yiyor.”
Sesi titredi ama durmadı.
“Ben de iyi değilim,” dedi.
“Hiçbirimiz iyi değiliz. Ama onun için… Eftel için iyi olmaya çalışıyoruz.”
Bir adım attı bize doğru.
“Yapmayın böyle,” dedi.
“Dağılmayın. Kendinizi bırakmayın.”
Adem o an başını kaldırdı. Gözleri doluydu.
“Abi,” dedi kısık bir sesle,
“iyi olmaya çalışmak… bazen nefes almak kadar zor.”
Kimse cevap veremedi.
Çünkü haklıydı.
Ben koltuğun kenarını sıktım. İçimdeki boşluk sigarayla dolmuyordu. Ademinki de dolmuyordu. Sadece daha da büyüyordu.
Emirhan bir süre daha baktı bize. Sonra sessizce ekledi:
“Eftel uyanmasa bile,” dedi,
“biz ayakta kalmazsak… onun için hiçbir şey değişmez.”
O an anladım.
Herkes üzülüyordu.
Ama bazıları acıyı bastırıyordu.
Bazıları ise acının içinde kayboluyordu.
Ve Adem…
Kaybolanlardandı.