(Eftel’in anlatımıyla, komada)
Gözlerim hâlâ kapalıydı. Ama bu kez sessizlik yoktu. Uzaklardan bir ses geliyordu… boğuk, kırık, titrek. Sanki suyun altından duyuluyormuş gibi. Cemre’ydi. Adımı söylüyordu. Hayır… söylemiyordu. Haykırıyordu.
“Eftel… ne olur… dön.”
“Buradayız… bırakma bizi…”
Ses kalbime çarpıyor ama bedenime ulaşamıyordu. Tepki vermek istedim. Parmaklarımı oynatmak, gözlerimi açmak… ama hiçbir şey bana ait değildi. Sadece hissetmek vardı. Acı gibi değil… özlem gibi. Tam o anda ışık söndü. Etrafımdaki renkler yutuldu. Cemre’nin sesi kesilmedi ama çok daha uzaktan gelmeye başladı. Ve karanlığın içinden o çıktı. Bu kez netti. Uzundu. Gölgelerden yapılmış gibiydi. Yüzü hâlâ yoktu ama bana bakıyordu. Bunu biliyordum. Yaklaştıkça Cemre’nin sesi daha da zayıflıyordu. Karanlık bir şey fısıldadı. Ses değildi… bir düşünceydi:
“Onların sesi seni yoruyor.”
“Burada kal. Sessiz. Acısız.”
İçimde bir şey ayağa kalktı. Korku değil. Öfke değil. Bağ. Cemre’nin sesi yeniden çınladı. Kırık ama gerçek:
“Eftel… seni bekliyorum.”
O an karanlığa doğru bir adım attım. Elim yoktu ama iradem vardı.
“Hayır.”
Bu sözü duymadım… hissettim. Karanlık geri çekildi. Sanki sınırı aşamamıştı. Cemre’nin sesi karanlığı delip geçti, yankılandı. Figür çatladı, dağıldı, parçalandı. Geriye sadece bir boşluk kaldı. Ve ben hâlâ uyuyordum. Hâlâ komadaydım. Ama şunu biliyordum: Gitmeyi engellemiştim. Henüz dönmemiştim…ama vazgeçmemiştim.