Ev kalabalık. Ayakkabılar kapıda üst üste. Sesler var ama konuşmalar yarım. Herkes aynı odada, kimse aynı yerde değil. Annem koltukta oturuyor. Teyzem yanında. Karşılarında erkekler. Ben ayaktayım.
Bir süre kimse konuşmuyor. Sonra annem başını kaldırıyor.
“Anlat,” diyor.
“Sırayla.”
Yutkunuyorum.
“Önce ben kaçırıldım,” diyorum.
“Tek başıma.”
Ahmet gözlerini yere indiriyor.
“Böbreğimden vuruldum,” diyorum.
“Ağırdı.”
Annemin yüzü bembeyaz oluyor.
“Sonra,” diyorum,
“Eftel’le birlikte kaçırıldık.”
Teyzem nefesini tutuyor.
“Omuzlarımızdan vurulduk,” diyorum.
“İkimiz de.”
Eftel başını sallıyor. Adem eliyle onun dizini sıkıyor.
“Sonra bir daha,” diyorum.
“Yine kaçırıldık.”
Sesim biraz titriyor ama devam ediyorum.
“Bu sefer Ademler bizi korumaya çalıştı.”
Annem Adem’e bakıyor.
“Adem omzundan ve bacağından vuruldu,” diyorum.
“Ahmet göğsünden.”
Annemin eli ağzına gidiyor.
“Sonra,” diyorum,
“onları aldılar.”
O an sessizlik çöküyor.
“Adem’le Ahmet’i kaçırdılar.”
Ahmet derin bir nefes alıyor.
“Ahmet nefessiz kalıyordu,” diyorum.
“Ölüyordu... Nefessizlikten...”
Annem ayağa fırlıyor.
“YETER!” diye bağırıyor.
Herkes irkiliyor.
“Yeter artık! Bunların hiçbirini bilmiyoruz!”
Bana dönüyor.
“Sen,” diyor parmağıyla beni göstererek,
“bunların hepsini yaşayıp eve gelip nasıl susarsın?!”
“Anne-”
“Hayır! Anne falan deme!”
Sesinin çatladığını duyuyorum.
“Kaçırılıyorsun,” diyor,
“vuruluyorsun, ölümün ucundan dönüyorsun ve biz hiçbir şey bilmiyoruz!”
“Bizi korkutmak istemedik,” diyorum.
“SAÇMALAMA!” diye bağırıyor.
“Biz zaten korkuyorduk!”
Gözleri dolu ama geri adım atmıyor.
“Bir gün kapım çalınacak diye,” diyor,
“polis gelip ‘kızınız’ diyecek diye!”
Duruyor. Yutkunuyor.
“Ben senin annenim,” diyor.
“Beni devre dışı bırakamazsın!”
“Anne,” diyorum,
“herkes zaten yara alıyordu.”
“Elinden gelen bu muydu?
Susmak mı?!”
“Hayır,” diyorum.
“Dayanmak.”
Bir an duruyor.
“Ben güçlü olmaya çalıştım,” diyorum.
“Çünkü biri ayakta kalmalıydı.”
Salonda kimse konuşmuyor. Annem bana bakıyor. Uzun uzun. Sonra sesi düşüyor.
“Bir daha,” diyor,
“bunu tek başına taşımayacaksın.”
Yaklaşıyor. Beni sarıyor.
“Bir daha,” diye fısıldıyor,
“bensiz değil.”
Gözlerimi kapatıyorum. Bu sefer kaçmıyorum. Bu sefer anlatıyorum. Ve bu… ilk kez gerçekten bitmiş gibi hissettiriyor.