(Cemre'nin anlatımıyla)
Gözlerimi açtığımda ilk hissettiğim şey ağrı oluyor. Gitmemiş. Hafiflememiş. Sadece… tanıdık. Artık ne yapacağını biliyorum. Ne zaman bastıracağını, ne zaman çekileceğini. Başımı biraz oynatıyorum. Ahmet yanımda. Uyanık.
Belli.
“Sabah mı?” diyorum.
“Evet,” diyor.
“Daha yeni.”
Salonun ışığı farklı. Daha açık. Daha net. Ama kimse gerçekten dinlenmiş gibi değil. Eftel Adem’in yanında. O da uyanmış. Yüzündeki ifade benimkiyle aynı.
“Geçmedi,” diyor bana bakarak.
“Benim de,” diyorum.
Ahmet ayağa kalkmama yardım ediyor. Daha doğrulurken başım dönüyor.
“Yavaş,” diyor hemen.
Dinliyorum. Yerime tekrar oturuyorum. Furkan çayı uzatıyor. Emirhan masaya ilaç bırakıyor. Kimse gereksiz konuşmuyor. Zaten gerek yok.
Eftel ağrı kesiciyi alıyor. Adem hiç konuşmadan sıcak su torbasını karnına yerleştiriyor. Eftel gözlerini kapatıyor. O an telefonum titriyor. Bakmıyorum Zaten biliyorum.
“Geliyorlar,” diyorum sadece.
Ahmet bana bakıyor.
“Tamam.”
Kapı zili çalıyor. Kalbim hızlanıyor. Ama bu sefer korkudan değil. Kapı açılıyor.
“Cemre!”
Annemin sesi.
“Buradayım,” diyorum.
Yanıma geliyor, diz çöküyor. Yüzümü inceliyor.
“İyi misin?”
“Canın acıyor mu?”
“Biraz,” diyorum.
“Ama geçecek.”
Elimi tutuyor. Bırakmıyor. Teyzem Eftel’e yöneliyor, onu sarıyor.
“Korktum,” diyor Eftel, sesi titrek.
“Korkarsın,” diyor annesi.
“Bu çok normal.”
Bir süre sonra fark ediyorum. Annemle teyzem etrafa bakıyor. Salona. Erkeklere. Sessizlik uzayınca boğazımı temizliyorum.
“Anne,” diyorum,
“hani hep bahsettiğim… YouTuber ekibi vardı ya.”
Annem bana dönüyor.
“Evet?”
“İşte,” diyorum,
“onlar.”
Salon kısa bir an duruyor. Furkan başını sallıyor. Emirhan hafif gülümsüyor. Ahmet ve Adem oldukları yerde dimdik. Annem gözlerini kısıyor.
“Gerçekten mi?” diyor.
“Evet.”
Derin bir nefes alıyorum.
“Ahmet de,” diyorum,
“benim sevgilim.”
Annem Ahmet’e bakıyor. Uzun uzun.
“Merhaba,” diyor sonunda.
“Merhaba,” diyor Ahmet.
Sesi sakin. Net. Bu sırada teyzem Eftel’e dönüyor. Eftel bana bakıyor.
Başımı hafifçe sallıyorum.
“Adem,” diyor,
“benim sevgilim.”
Teyzem Adem’e bakıyor.
“Öyle mi?” diyor.
“Evet,” diyor Adem.
“Eftel’i seviyorum.”
Teyzem gülümsüyor.
“Belli,” diyor.
“Burada kalmanızdan.”
Annem tekrar bana dönüyor.
“Demek geceden beri…” diyor.
“Evet,” diyorum.
“Gitmediler.”
Annem salona bakıyor.
“Teşekkür ederim,” diyor.
“Hepinize.”
“Olması gereken buydu,” diyor Emirhan.
Furkan ekliyor:
“Zor bir geceydi.”
Annem Ahmet’e dönüyor.
“Cemre iyi mi?” diye soruyor.
“İyi,” diyor Ahmet.
“Ağrısı var ama güvende.”
Annem başımı okşuyor.
“Tamam,” diyor.
“Şimdi dinleniyorsun.”
Geri yaslanıyorum. Ağrı hâlâ orada. Ama artık ev dolu. İnsan dolu. Ses dolu. Tutulan eller dolu. Bazı sabahlar iyileştirmez. Ama düşmene izin vermez. Ve şu an… bu yeter.