(Ahmet'in anlatımıyla)
Kapıyı kapatıyorum. Ses çıkıyor. Fazla çıkıyor. Kimse “sessiz” demiyor ama hepimiz aynı anda irkiliyoruz. Ayakkabılar çıkarılıyor. Kimse düzgün koymuyor. Evin içi tanıdık ama biz değiliz. Cemre içeri giriyor, duruyor. Eftel yanında. İkisi de aynı anda nefes alıyor.
“Eve geldik,” diyorum.
Sanki bunu duymazsak burası gerçek olmayacak.Emirhan montunu sandalyeye atıyor. Furkan pencereye gidip perdeyi aralıyor. Adem mutfağa yönelip su koyuyor. Herkes bir şey yapıyor ama aslında kimse ne yapması gerektiğini bilmiyor. Cemre bana bakıyor.
“Üstümü değiştirip geliyorum,” diyor.
Eftel başını sallıyor. Birlikte odalarına gidiyorlar. Salonda kalıyoruz. Sessizlik var ama bu sefer korkutmuyor. Yorgun. Adem koltuğa oturuyor, elleri dizlerinde.
“Geçti mi?” diyor bana bakmadan.
“Geçen şeyler,” diyorum,
“bir anda bitmiyor.”
Kapı açılıyor. Cemre ve Eftel salona giriyor. Cemre direkt bana geliyor.
Durmuyor. Yanıma oturmuyor bile; başını göğsüme yaslıyor. Kolumu etrafına doluyorum. Hiç düşünmeden.Eftel ise Adem’in yanına kıvrılıyor.
Adem bir an donuyor ama sonra kolunu onun omzuna sarıyor. Eftel dizlerini çekip Adem’in kucağına yatıyor. Kimse konuşmuyor. Sadece nefesler var.
Zaman geçiyor. Kaç dakika bilmiyorum. Sonra Cemre kıpırdanıyor.
“Ahmet…”
Sesi ince.
“Elim ayağım titriyor.”
Aynı anda Eftel inliyor. Adem hemen doğruluyor.
“Ne oldu?”
Cemre karnını tutuyor. Yüzü bir anda soluyor.
“Çok ağrıyor,” diyor.
Eftel de karnına bastırıyor.
“Benim de…”
Bakışıyoruz. Hepimiz aynı anda anlıyoruz.
“Regl,” diyor Emirhan sessizce.
Bir anda herkes hareket ediyor. Furkan banyoya gidip sıcak suyu açıyor.
Emirhan çantadan ağrı kesici çıkarıyor. Adem Eftel’in saçlarını okşuyor, panik yapmamaya çalışarak. Ben Cemre’yi biraz daha kendime çekiyorum.
“Tamam,” diyorum.
“Buradayım.”
Cemre gözlerini kapatıyor.
“Gece hiç bitmeyecek sandım,” diyor.
“Bitti,” diyorum.
“Bak… sabah buradayız.”
İlaçlar geliyor. Sıcak su torbaları yerleştiriliyor. Eftel tekrar Adem’in kucağına uzanıyor. Cemre başını göğsümden çekmiyor. Ağrı yavaş yavaş azalıyor.
Yerini ağırlığa bırakıyor. Cemre’nin nefesi düzenleniyor. Eftel’in kaşları gevşiyor. Uyku geliyor. Şimdi. Salonda dört kişiyiz. İki kalp bize emanet.
Emirhan fısıldıyor:
“Bazen güçlü olmak… sadece yanında kalmak galiba.”
Başımı sallıyorum. Evet. Şu an olan tam olarak bu.