Zorbamıza Zorbalanacak Bir Kız Çıktı
Bölüm 9: Yakın Mesafe
Okulda herkes aynı şeyi konuşuyordu.
Ama kimse açıkça söyleyemiyordu.
Çünkü Aras ve Derin, sanki hiçbir şey yokmuş gibi davranıyordu.
Sanki o kütüphanede söylenen cümle hiç yaşanmamıştı.
Ama ikisi de biliyordu:
Unutulmamıştı.
⸻
İpek sabah Derin’in yanına gelip direkt masaya çöktü.
— BEN DAYANAMIYORUM.
— Ne oldu?
— SEN SAKINSIN.
— Ben hep sakinim.
— HAYIR.
— İpek…
— ARAS SENİ İZLİYOR.
Derin başını kaldırdı.
Aras sınıfın diğer tarafında oturuyordu.
Gerçekten bakıyordu.
Ama bu kez farklıydı.
Eskisi gibi meydan okur gibi değil.
Sanki düşünür gibi.
Derin hemen gözlerini kaçırdı.
— Bakmıyor.
İpek sinirden güldü.
— Kızım kör müsün?
— Değilim.
— O ZAMAN GÖR.
⸻
Ders boyunca Aras hiç konuşmadı.
Bu durum sınıf için o kadar garipti ki birkaç kişi bile fısıldaşmaya başlamıştı.
Derin bunu fark ediyordu.
Ama asıl fark ettiği şey…
Aras’ın suskunluğu değil, bakışlarıydı.
Her fırsatta kısa kısa ona bakıyordu.
Sanki bir şey söylemek istiyor ama söyleyemiyordu.
⸻
Teneffüste Aras aniden Derin’in önüne çıktı.
Derin durdu.
— Ne?
Aras birkaç saniye sustu.
Normalde hiç yapmadığı bir şeydi bu.
Sonra:
— Bugün konuşmayalım.
Derin şaşırdı.
— Zaten konuşmuyoruz.
Aras başını salladı.
— Hayır… normal konuşmayalım.
Derin kaşlarını çattı.
— Ne demek bu?
Aras omuz silkti.
— Sadece… yürüyelim.
Derin bir an düşündü.
Sonra yavaşça:
— Tamam.
⸻
Okul bahçesinde yürürken ikisi de konuşmuyordu.
Ama bu sessizlik önceki sessizliklere benzemiyordu.
Bu daha… doluydu.
Sanki konuşulmayan şeyler havada asılıydı.
Derin bir noktada dayanamayıp konuştu:
— Neden böyle yapıyorsun?
Aras bakmadan cevap verdi:
— Nasıl?
— Garip.
Aras hafifçe güldü.
— Sen de garipsin.
Derin gözlerini devirdi.
— Bu cevap değil.
Aras durdu.
Derin de durdu.
Birbirlerine baktılar.
Çok yakın değillerdi ama…
Mesafe ilk kez fark ediliyordu.
Aras sessizce:
— Çünkü seni görmezden gelemiyorum.
Derin nefesini tuttu.
— Denesene.
Aras başını hafif eğdi.
— Denedim.
— Ve?
Aras kısa bir gülümseme verdi.
— Başarısız oldum.
⸻
Derin bakışını kaçırdı.
— Bu iyi bir şey değil.
Aras bir adım yaklaştı.
— Bence de değil.
Bir adım daha sessizlik.
Bir adım daha düşünce.
Derin geri çekilmedi.
Ama kalbi hızlandı.
⸻
O gün okul çıkışı İpek kapıda bekliyordu.
Derin’i görür görmez bağırdı:
— SİZ NE YAPIYORSUNUZ?!
— Hiçbir şey.
— YALAN.
— İpek.
— “Sadece yürüyelim” ne demek?!
Derin cevap vermedi.
Çünkü cevabı yoktu.
⸻
O gece Aras telefonunu açtı.
Uzun süre yazmadı.
Sonra sadece şunu yazdı:
Aras:
“Bugün yanında yürümek farklıydı.”
Derin mesajı gördü.
Uzun süre yazmadı.
Sonra:
Derin:
“Farklı olan şey yürümek değildi.”
Aras bunu okudu.
Kalbi ilk kez gereksiz bir hızla attı.
Ve bu sefer gülemedi.
Çünkü anlamıştı.
Gerçekten değişen şey… mesafe değildi. 💞🌙📚✨