Zorbamıza Zorbalanacak Bir Kız Çıktı
Bölüm 8: Söylenmeyen Şeyler
Okulun en tuhaf günüydü.
Çünkü herkes bir şeyi fark etmişti:
Aras ve Derin artık “sadece kavga eden iki kişi” değildi.
Ama hâlâ ikisi de bunu kabul etmiyordu.
En çok da Aras.
⸻
İpek sabah sınıfa girer girmez Derin’in sırasına çöktü.
— BUGÜN!
— Yine ne?
— BUGÜN İTİRAF GÜNÜ.
Derin gözlerini devirdi.
— Böyle bir gün yok.
— Artık var.
— Kim koydu?
— Ben.
Derin çantasını açtı.
— Çok saçma.
İpek fısıldadı:
— Aras sana bakıyor.
Derin istemsizce başını kaldırdı.
Aras gerçekten bakıyordu.
Ama bu kez alaycı değil.
Sessiz.
Sadece… bakıyordu.
Derin hemen gözlerini kaçırdı.
— Bakmıyor.
İpek sırıttı.
— Bakıyor.
— İpek.
— BAKIYOR.
⸻
Dersler boyunca Aras normalden daha sessizdi.
Bu bile başlı başına bir olaydı.
Derin bunu fark etti ama nedenini sormadı.
Çünkü sormak… bir şey başlatmak gibi geliyordu.
Ve o buna hazır değildi.
⸻
Öğle arasında Aras aniden Derin’in önüne geçti.
— Gel.
— Nereye?
— Gel dedim.
Derin kaşlarını kaldırdı.
— Bu bir açıklama değil.
— Kütüphane.
Derin bir an durdu.
— Neden?
Aras omuz silkti.
— Konuşmamız lazım.
Derin kalakaldı.
— Biz konuşuyoruz zaten.
— Bu farklı.
Derin bakışını kaçırdı.
— Benim konuşacak bir şeyim yok.
Aras hafifçe güldü.
— O yüzden gelmen lazım.
⸻
Kütüphane yine sessizdi.
Ama bu kez sessizlik ağırdı.
Aras karşısına oturdu.
Bir süre hiçbir şey demedi.
Derin de etmedi.
Sonra Aras konuştu:
— Neden kaçıyorsun?
Derin hemen cevap verdi:
— Kaçmıyorum.
— Kaçıyorsun.
— Hayır.
— Evet.
Derin derin nefes aldı.
— Neden bu konuyu açıyorsun?
Aras gözlerini ona dikti.
— Çünkü ben de bilmiyorum ne oluyor.
Bu cümle… Derin’i susturdu.
İlk kez Aras bu kadar açık konuşuyordu.
⸻
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Derin fısıldadı:
— Biz normal değiliz.
Aras hafifçe güldü.
— Zaten normal olmayı denemedik.
Derin başını salladı.
— İnsanlar fark ediyor.
— Bırak fark etsinler.
— Kolay söylüyorsun.
Aras ciddileşti.
— Kolay değil.
Derin ona baktı.
Aras devam etti:
— Ama senden kaçmıyorum.
Derin nefesi bir an durdu.
— Neden?
Aras cevap vermedi.
Sadece baktı.
Ve o bakışta ilk kez alay yoktu.
Sadece gerçek vardı.
⸻
Derin ayağa kalktı.
— Ben gidiyorum.
Aras da kalktı.
— Derin.
Kız durdu.
Aras bir adım yaklaştı.
— Ben sadece… senin yanındayken farklı hissediyorum.
Derin dondu.
Bu cümle havada kaldı.
Ne açıklanmıştı ne tamamlanmıştı.
Sadece söylenmişti.
Ve bu bile fazlaydı.
Derin hiçbir şey demeden çıktı.
⸻
Akşam İpek mesaj attı:
İpek:
“SÖYLEDİ Mİ?! SÖYLEDİ Mİ?!”
Derin yazmadı.
Ama telefonu uzun süre elinde tuttu.
Aynı anda Aras da camdan dışarı bakıyordu.
Ve ilk kez kendine itiraf etti:
Bu artık sadece merak değildi.
Bu, kaçamadığı bir şeydi.
Ve adı yoktu.
Ama yakındı.
Çok yakındı. 💞🌙📚✨