Zorbamıza Zorbalanacak Bir Kız Çıktı
Bölüm 10: İtirafın Eşiği
Okul artık eskisi gibi değildi.
Bunu herkes hissediyordu.
Ama kimse adını koyamıyordu.
En çok da Aras ve Derin.
⸻
İpek sabah sınıfa girer girmez nefes nefese Derin’in yanına geldi.
— BUGÜN!
— Ne bugün?
— BUGÜN ARTIK SON.
— Ne sonu?
İpek ciddi bir yüz ifadesi yaptı.
— YA İTİRAF YA ÇÖKÜŞ.
Derin gözlerini kapattı.
— Sen neden böyle konuşuyorsun?
— Çünkü gerçekler acıdır.
Tam o sırada Aras sınıfa girdi.
Ve direkt Derin’e baktı.
Bu bakış artık eskisi gibi “bakış” değildi.
Bir şey söylemeyen ama çok şey anlatan bir bakıştı.
Derin hemen gözlerini kaçırdı.
Ama bu kez kalbi biraz daha hızlı attı.
⸻
Ders boyunca Aras hiç konuşmadı.
Ama sürekli yazdı.
Defterine değil.
Telefonuna.
Derin bunu fark etti ama bakmadı.
Bakmamak için kendini zorladı.
Çünkü bakarsa…
Bir şeyler değişecekti.
Ve o değişimden korkuyordu.
⸻
Öğle arasında Aras aniden Derin’in önüne oturdu.
İpek gözlerini büyüttü ve yavaşça geri çekildi.
— Konuşmamız lazım.
Derin hemen cevap verdi:
— Dün konuştuk.
— Yarım kaldı.
Derin iç çekti.
— Neyi?
Aras bir süre sustu.
Sonra:
— Bunu.
Derin kaşlarını kaldırdı.
— “Bu” ne?
Aras gözlerini kaçırmadan baktı.
— Sen.
Derin bir an nefes almayı unuttu.
⸻
Sessizlik.
Sınıf gürültülüydü ama onların arasında hiçbir şey yoktu.
Sadece o boşluk.
Aras yavaşça konuştu:
— Seni düşünmeyi bırakmıyorum.
Derin gözlerini açtı.
— Aras…
— Hayır, dur.
Aras ilk kez sözünü kesti.
— Bunu söylemem gerekiyordu.
Derin yutkundu.
— Neden?
Aras hafifçe güldü ama bu bir şaka değildi.
— Çünkü artık saklayamıyorum.
Derin ellerini masaya koydu.
— Bu doğru değil.
Aras başını salladı.
— Doğru.
— Biz… biz böyle değiliz.
Aras ona baktı.
— Nasılız peki?
Derin cevap veremedi.
Çünkü bilmiyordu.
⸻
Tam o sırada İpek sandalyesinden düştü.
— BEN BUNU DUYMAMALIYDIM!
Derin ona döndü.
— İpek!
— BEN BURADAYIM AMA RUHUM YOK!
Aras hafifçe güldü.
Ama gözleri hâlâ Derin’deydi.
⸻
Ders çıkışı okul bahçesi rüzgârlıydı.
Aras Derin’in yanında yürüdü.
Ama bu kez mesafe yoktu.
Biraz daha yakındılar.
Derin fark etti.
— Neden bu kadar yakındasın?
Aras omuz silkti.
— Soğuk.
— Yalan söylüyorsun.
Aras gülümsedi.
— Evet.
Derin durdu.
Aras da durdu.
Birbirlerine baktılar.
Ve bu kez kaçmadılar.
⸻
Derin sessizce konuştu:
— Bu yanlış.
Aras başını eğdi.
— Belki.
— İnsanlar fark edecek.
— Bırak etsinler.
— Ben böyle değilim.
Aras gözlerini ona dikti.
— Ama benim yanımda öylesin.
Derin nefesini tuttu.
Çünkü bu cümle… artık inkâr edilemezdi.
⸻
O gece İpek mesaj attı:
İpek:
“BİTTİ. ARTIK RESMİ OLARAK BİTTİ.”
Derin cevap vermedi.
Ama telefonu uzun süre elinde tuttu.
Aynı anda Aras da gitarını eline aldı.
Çalmadı.
Sadece düşündü.
Ve ilk kez şunu kabul etti:
Artık “yakınlık” bir tesadüf değildi.
Bir seçimdi. 💞🌙📚✨
