Gece yarısıydı.
Karakolun ışıkları sönmeye başlamıştı ama Aras hâlâ masasında oturuyordu. Telefon görüşmesi zihninde tekrar tekrar yankılanıyordu.
“Babanın ölümü bir tesadüf değildi.”
Aras’ın elleri hâlâ titriyordu. İçinde büyüyen şey öfke değildi sadece… aynı zamanda korkuydu.
Çünkü eğer bu doğruysa, bütün hayatı bir yalanın üzerine kurulmuştu.
Masadaki madeni parayı tekrar çevirdi. Sembol ışığın altında hafifçe parladı.
Tam o anda kapı açıldı.
Mira içeri girdi.
“Elimde bir şey var,” dedi.
Aras başını kaldırdı.
Mira masaya kalın bir dosya bıraktı.
“Babana ait gerçek ölüm raporu.”
Aras şaşırdı.
“Gerçek mi?”
“Evet. Ama bu dosya resmi kayıtlarda yok.”
Aras sayfaları hızla çevirmeye başladı. Kalbi hızla atıyordu.
Son sayfaya geldiğinde nefesi kesildi.
Raporda yazan şey şuydu:
“Ölüm sebebi: zehirlenme.”
Aras sandalyeye yaslandı.
“Bu… imkânsız.”
Resmî kayıtlarda babasının kalp krizi geçirdiği yazıyordu.
Mira yavaşça konuştu.
“Birisi raporu değiştirmiş.”
Aras gözlerini kapattı.
“Ve bunu yapabilecek biri vardı.”
Mira sessizce sordu.
“Kim?”
Aras başını kaldırdı.
“Davayı yöneten kişi.”
“Başsavcı.”
Ertesi sabah Aras ve Mira eski adliye binasına gittiler. Başsavcı artık emekli olmuştu ama hâlâ şehirde yaşıyordu.
Evin kapısını çaldılar.
Kapıyı yaşlı bir adam açtı.
Başsavcı Selim Kaya.
Adam Aras’ı görünce bir an durdu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Demek sonunda geldin.”
Aras’ın kalbi hızlandı.
“Babamı sen mi öldürdün?”
Yaşlı adam sessizce içeri girdi.
“Gel.”
Salonun ortasında eski bir masa vardı. Duvarlarda hukuk diplomaları asılıydı.
Selim Kaya yavaşça oturdu.
“Gerçeği duymaya hazır mısın?”
Aras sertçe cevap verdi.
“Evet.”
Adam derin bir nefes aldı.
“Baban suçsuzdu.”
Aras yumruğunu sıktı.
“Bunu zaten biliyorum.”
“Hayır… bilmiyorsun.”
Selim Kaya gözlerinin içine baktı.
“Baban o davayı çözmek üzereydi.”
Aras dondu.
“Ne demek bu?”
“Dolandırıcılığı yapan Kemal değildi.”
Oda tamamen sessizleşti.
Mira şaşkınlıkla baktı.
Aras fısıldadı.
“Peki kimdi?”
Selim Kaya yavaşça konuştu.
“Baban.”
Aras bir an hiçbir şey söyleyemedi.
Sanki dünya durmuştu.
“Yalan söylüyorsun.”
Selim Kaya başını salladı.
“Hayır.”
“Baban çok zeki bir adamdı. Ama büyük bir hata yaptı. Para çalmaya başladı.”
Aras ayağa fırladı.
“Bu imkânsız!”
Selim Kaya masaya bir klasör koydu.
“Kanıtlar burada.”
Aras dosyayı açtı.
Banka kayıtları…
Gizli hesaplar…
İmzalar…
Hepsi babasına aitti.
Aras’ın elleri titriyordu.
“Hayır…”
Selim Kaya devam etti.
“Baban yakalanacağını anladı. O yüzden suçu Kemal’e yüklemek istedi.”
Mira şaşkınlıkla Aras’a baktı.
Aras’ın dünyası parçalanıyordu.
Selim Kaya son cümleyi söyledi:
“Onu ben öldürmedim.”
Aras yavaşça başını kaldırdı.
“Peki kim?”
Yaşlı adamın gözleri karardı.
“Sen.”
Oda bir anda buz kesmişti.
Mira fısıldadı:
“Ne diyorsun sen?”
Selim Kaya Aras’a baktı.
“Hatırlamıyor musun?”
Aras’ın başı dönmeye başladı.
“Ne…?”
“Babanla o gece tartıştın.”
Aras’ın zihninde bir görüntü parladı.
Bir masa.
Bağırışlar.
Bir bardak…
Selim Kaya devam etti.
“Babanın içtiği içeceğe zehir koyan kişi…”
Bir an durdu.
“…sendin.”
Aras’ın nefesi kesildi.
Zihninde parçalanmış anılar birleşmeye başladı.
O gece…
Öfke…
Babasının bağırması…
Ve mutfaktaki küçük şişe.
Aras dizlerinin üzerine çöktü.
“Hayır…”
Selim Kaya sakin bir sesle konuştu.
“Çocuk aklınla yaptın. Ama sonra olay örtbas edildi.”
Mira geri çekildi.
“Bu… olamaz.”
Selim Kaya son gerçeği söyledi:
“Ben seni korudum Aras.”
“Çünkü o gece babanı öldüren kişi…”
“Şehrin en iyi dedektifi olacaktı.”
Oda tamamen sessizleşti.
Aras’ın bütün hayatı…
Bütün mücadelesi…
Bir anda anlamını kaybetmişti.
Gerçek ortaya çıkmıştı.
Ama bu gerçek…
Onu kahraman değil, hikâyenin en karanlık parçası yapıyordu.