Gece ilerlemişti. Polisler Kemal Arman’ı götürdükten sonra bina tamamen sessiz kalmıştı. Ama Aras hâlâ ofisteydi. Masanın üzerindeki madeni paraya bakıyordu.
Bu para… yine aynı sembolü taşıyordu.
Ama Kemal yakalanmıştı. O halde bu para burada nasıl duruyordu?
Aras parayı eline aldı. Soğuktu. Sanki uzun süredir burada değil de az önce bırakılmış gibiydi.
“Birileri bizi izliyor…” diye fısıldadı.
Mira kapının yanında duruyordu.
“Ne demek istiyorsun?”
Aras parayı gösterdi.
“Bu sembol… Kemal’in işi değil.”
Mira’nın yüzü ciddileşti.
“Yani başka biri mi var?”
Aras başını salladı.
“Evet. Ve muhtemelen çok daha tehlikeli biri.”
Ertesi gün Aras karakola gittiğinde beklenmedik bir haber aldı.
Kemal Arman konuşmaya başlamıştı.
Ama söyledikleri tuhaftı.
Sorgu odasına girdiğinde Kemal sandalyede oturuyordu. Gözleri yorgundu ama sakin görünüyordu.
Aras karşısına oturdu.
“Bana gerçeği söyle,” dedi.
Kemal başını kaldırdı.
“Ben sadece başlangıçtım.”
Aras kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Kemal hafifçe gülümsedi.
“Yıllar önce birileri beni buldu. Bana planı sundular. Babana suçu yüklemem için yardım ettiler.”
Aras’ın kalbi hızlandı.
“Kim?”
Kemal başını salladı.
“Onları hiç görmedim. Sadece bir sembol kullanıyorlardı.”
Aras cebinden madeni parayı çıkardı.
Kemal’in gözleri büyüdü.
“Evet… işte o.”
Aras’ın içinden soğuk bir his geçti.
Demek ki yıllar önceki dava da bu gizli grubun işi olabilirdi.
O gece Aras ve Mira eski dosyaları yeniden incelemeye başladı.
Bir şey fark ettiler.
Sembolün göründüğü her olayın arkasında bir şey vardı:
Güçlü insanlar.
Politikacılar. Büyük iş insanları. Yüksek rütbeli görevliler.
Sanki şehirde görünmeyen bir ağ vardı.
Mira sessizce konuştu.
“Bu… bir örgüt olabilir.”
Aras başını salladı.
“Hayır.”
“Daha büyük.”
“Bu bir oyun.”
Tam o anda Aras’ın telefonu çaldı.
Bilinmeyen bir numara.
Aras açtı.
Karşıdan sakin bir erkek sesi geldi.
“Merhaba Aras.”
Aras sert bir sesle konuştu.
“Kimsin?”
Adam hafifçe güldü.
“Senin yıllardır aradığın kişi.”
Aras’ın kalbi hızlandı.
“Babamın davasının arkasındaki kişi sen misin?”
“Evet.”
Sessizlik oldu.
Aras dişlerini sıktı.
“Neden?”
Adamın sesi hâlâ sakindi.
“Çünkü bazı insanlar gerçeği öğrenmemeli.”
“Babam suçsuzdu.”
“Evet.”
“Ve sen onun hayatını mahvettin.”
Adam kısa bir süre sustu.
Sonra konuştu.
“Hayatını değil.”
“Onu ortadan kaldırdım.”
Aras’ın kanı dondu.
“Ne dedin?”
Adamın sesi buz gibiydi.
“Babanın ölümü bir tesadüf değildi.”
Telefon bir anda kapandı.
Oda tamamen sessiz kaldı.
Mira endişeyle baktı.
“Ne oldu?”
Aras’ın gözleri karanlıktı.
“Babam…”
Bir an durdu.
“…öldürülmüş.”
Mira şok olmuştu.
Aras masadaki madeni parayı sıkıca tuttu.
Artık bu bir dedektiflik işi değildi.
Bu bir hesaplaşmaydı.
Pencerenin dışındaki şehir ışıkları parlıyordu.
Ama Aras artık tek bir şeyi düşünüyordu.
Bu gizli örgütün lideri kimdi?
Ve onu bulduğunda…
Adalet mi olacak?
Yoksa intikam mı?
İstersen bir sonraki bölümde hikâyede çok büyük bir ters köşe yapabilirim (okuyan kimse tahmin edemeyecek).