[B]Merhaba sevgili okurlarım 🤍[/B]
Bu hikâyeyi yazarken her bölümde biraz daha durup nefes alıyorum. Çünkü Hayat ve Polat sadece bir kurgu değil; yarım kalmış cümlelerin, söylenememiş duyguların ve “ya olsaydı”ların hikâyesi. Okurken kalbinizin bir yerinin sızladığını hissediyorsanız bilin ki aynı sızı bu satırları yazarken bende de var. Yorumlarınız, mesajlarınız ve desteğiniz beni gerçekten motive ediyor. İyi ki varsınız, iyi ki buradasınız. 🌿
Bana destek olmak için wp kanalıma katılabilirsiniz:
👉 https://lnk.bio/sevipgidenbirisiii
(Link kopyalanmıyorsa Google’a aynen yazarak aratabilirsiniz.)
[B]YENİ BÖLÜM[/B]
Mekândaki loş ışık Hayat’ın yüzüne vuruyordu. Polat onu izlerken fark etmeden gülümsedi. İki yıl önceki Hayat gitmişti belki ama yerine gelen kadın çok daha güçlüydü. Bu güç onu hem etkiliyor hem de korkutuyordu.
“Bana kızgınsın,” dedi Polat bir süre sonra.
“Evet,” dedi Hayat hiç düşünmeden. “Ama bu kızgınlık bağırıp çağırmak değil. Daha sessiz, daha derin.”
Polat başını salladı.
“En çok ondan korkuyorum zaten.”
“Peki neden döndün Polat?” diye sordu Hayat. “Sadece izin için mi? Yoksa… beni gördüğün an mı karar verdin?”
Polat gözlerini kaçırmadı.
“Geri döndüğümde seni görmeyi beklemiyordum,” dedi. “Ama gördüğüm an fark ettim… bazı insanlar nereye gidersen git seninle geliyor.”
Hayat’ın boğazı düğümlendi.
“Ben sen gittikten sonra kendimi toparlamak için çok uğraştım,” dedi. “Her şey yoluna girdi sandım. Sonra bir mesaj attım ve her şey altüst oldu.”
“Pişman mısın?” diye sordu Polat.
“Hayır,” dedi Hayat net bir şekilde. “Çünkü cevapsız kalan sorular insanı içten içe çürütüyor.”
Polat derin bir nefes aldı.
“Ben aldatıldığımı öğrendiğimde,” dedi, “herkese karşı kapandım. Sana da. Senin gözünde daha fazla küçülmek istemedim.”
Hayat acıyla gülümsedi.
“Beni koruduğunu sandın ama en çok beni yaraladın.”
Bu söz Polat’ın içine oturdu.
“Haklısın,” dedi kısık bir sesle. “Ve bunun telafisi var mı bilmiyorum.”
Hayat bir an sustu. Camdan dışarı baktı, geçen arabaları izledi.
“Telafi,” dedi sonunda, “aynı hatayı tekrar yapmamaktır.”
Polat masanın üzerinden elini yavaşça Hayat’a doğru uzattı ama dokunmadı.
“Beni tanımıyorsun artık,” dedi. “İstersen yeniden tanışalım.”
Hayat ona baktı.
“Bu teklifi iki yıl önce yapsaydın her şeyi bırakır gelirdim,” dedi. “Şimdi… temkinliyim.”
“Buna da razıyım,” dedi Polat. “Yeter ki kapıyı tamamen kapatma.”
Tam o sırada Hayat’ın telefonu titreşti. Ekranda [I]Gizem[/I] yazıyordu. Hayat içten içe gerildi ama telefonu açtı.
“Hayat?” dedi Gizem heyecanlı bir sesle. “Neredesin?”
Hayat Polat’a kısa bir bakış attı.
“Dışarıdayım,” dedi. “Bir işim çıktı.”
Gizem bir an sustu.
“Abi de dışarı çıktı,” dedi. “Tesadüf mü bu?”
Hayat gülümsedi.
“Hayat bazen tesadüfleri sever.”
Telefon kapandıktan sonra Polat hafifçe güldü.
“Gizem anladı,” dedi.
“Gizem her şeyi anlar,” diye karşılık verdi Hayat. “Sadece zamanı gelene kadar susar.”
Mekândan çıktıklarında hava serinlemişti. Yan yana yürüdüler ama aralarında hâlâ görünmez bir mesafe vardı.
Polat arabasının yanında durdu.
“Seni eve bırakayım,” dedi.
“Hayır,” dedi Hayat. “Bu mesafeyi biraz daha koruyalım.”
Polat başını salladı.
“Yarın seni arayabilir miyim?”
“Arayabilirsin,” dedi Hayat. “Ama cevap verir miyim bilmiyorum.”
Polat gülümsedi.
“Bu bile yeter.”
Hayat arabasına binerken Polat arkasından seslendi:
“Bu hikâye yarım kalmasın.”
Hayat durdu, arkasına döndü.
“Yarım kalan her şey daha çok acıtıyor,” dedi. “O yüzden bu sefer ya tamamlayacağız ya da hiç başlamayacağız.”
Arabalar zıt yönlere giderken ikisi de aynı şeyi düşünüyordu:
[I]Bu bir ikinci şans mıydı, yoksa geçmişin son sınavı mı?[/I]
[B]Sevgili okurlarım 🤍[/B]
Sizce Hayat kalbini mi yoksa aklını mı dinlemeli?
Polat’ın değişimine inanıyor musunuz?
Gizem bu ilişkinin neresinde duracak? Destek mi olacak, engel mi?
Siz olsaydınız ikinci bir şansı verir miydiniz?
Yorumlarınızı, düşüncelerinizi ve hislerinizi mutlaka yazın ✨
Bir sonraki bölümde dengeler değişiyor…