Bölüm 2

Hastanın yakınlarına hastayı kurtardığımızı söylemek, benim için en güzel hislerden biri. Ama bugün o hisler yok oldu. Genç kızın dışarıda bekleyen yakınlarına iyi haber vermeyi umuyordum. Yapamadım. Elimden geleni yaptım ama başaramadım. Dakikalardır yere çökmüş ölen kıza bakıyordum. Hemşire gelip saate bakıp ölüm saatini yazıp gitmişti. 18:36 Bir hemşire yakınlarına haber vermek için çıktıktan sonra diğer hemşireler sedyenin başına geçti, üzerine beyaz kumaş parçası örttüler. Birkaç dakika sonra hemşireler sedyeyle birlikte çıktı. Başımı ellerimin arasına aldım. Kızın soğuk elleri, solgun yüzü aklımdan çıkmıyordu. Ben düşüncelerimi bir kenara bırakıp kalkarken gözüme birşey takıldı. Bir kolye, kelebekli, gümüş, parlak bir kolye. Üzerindeki kurumuş kandan, ölen kızın kolyesi olduğunu anladım. Kolyeyi cebime koyup yavaş adımlarla ameliyathaneden çıktım. Kapının önü boştu. Genelde böyle durumlarda ameliyathane önü kalabalık olurdu bir süre daha. Lavobaya geçip elimi yüzümü yıkadım. Kolyenin üstündeki kanı temizleyip boynuma taktım. Ailesine ulaşır ulaşmaz geri versem iyi olur. ___________________________________________ Giray Arın Karadağ 10 yıl önce. "Abi benide götür lütfen." Yasmin beni pelerinli kahraman olarak görüyordu. Her izne geldiğimde benim gibi olmak istediğini söyleyip peşimden ağlıyordu. Yine o günlerden biri. "Seninle ne konuşmuştuk Yasmin?" Yalvarmak için büzdüğü dudaklarını düzeltti, yere bakarak konuşmaya başladı. "Sen gittiğin yeri koruyacaksın, ben evi." "Ama sen evini korumak istemiyorsun sanırım." Ağzının içine konuştu. "İstiyorum." Yanağına buse kondurdum. "Yap kahramanlığını." Günümüz. D.Y Ö.Y 09.11.2007 17.10.2025 Saatlerdir kardeşimin mezar taşına bakıyor, düşünüyordum. Kimin yaptığını bilmemek canımı sıkıyor. Yasmin'in ölümünden 2 gün geçti. Katil Ankara'da yakalanmıştı, benim görev yaptığım bölgeye yakın yerde. Ama yaptıranın başkası olduğunu söylemişti. Haftaya Ankara'da olucam. Kim yada kimler, hepsini bulucam. Arabaya binip hastaneye geldiğimde kargaşayla karşılaştım. Annem bağırıp insanları çekiştiriyor, babamsa annemin koluna yapışmış sakinleştirmeye çalışıyordu. "Getirin o doktoru buraya, getirin yoksa hastaneyi başınıza yıkarım." Hangi doktordan bahsediyordu bu kadın? Annemin yanına gittim yüzünü ellerimin arasına alıp, "Annem, bi sakin ol. Geç otur şuraya." "O doktor katil, kızımı öldürdü benim. Getirin o doktoru buraya diyoru-" Koluna yediği sakinleştiricinin etkisiyle bilincini kaybederken son söyledikleri bunlar olmuştu.___________________________________________ Yazgı Soydere 1 hafta sonra. Ölen kızın, yani Yasmin Karadağ'ın ailesi beni şikayet etmiş, başka hastaneye tayinim çıkmıştı. Hazırlanıp Ankara'ya doğru yol aldım. Gitmeden önce son kez annemin mezarını ziyaret ettim. Annem çalıştığı hastaneye saldırı sonucu, ben yaşımdayken şehit olmuştu. Babam askerdi, çocukluğum çoğunlukla babam olmadan geçmişti. İki gün evde olsa, beş ay olmazdı. Annemi kaybettiğimizde birkaç gün yanımda durmuş, sonra beni babaannemlere bırakıp göreve dönmek zorunda kalmıştı. O günden sonra birdaha babamı görememiştim zaten. On dört yaşımda babaannemi de kaybedince çocuk esirgeme kurumu aldı beni. Babam tek çocuktu babaannemden başka bırakacak kimsesi yoktu. Anne tarafı zaten yok gibi birşey. Babaannemin anlattığına göre anneannem, annemlerin evliliklerine karşı çıkmış. Asker damat istemediğini, kızını üzeceğini düşünmüş. Annem onu dinlemeyince, annemle anneannem yollarını ayırmıştı. Yurt dışında yaşamaya başlamışlar. Babam için ailesinden vazgeçmişti. Beş saat süren yolculuğuna sonunda otele gelmiştim. Üzerimi değiştirip yatağa geçtim. Gözlerini kapatmamla uyumam bir oldu.