"Çünkü Arslan Demir senin babandı."
Yaman'ın nefesi kesildi. Depodaki herkes sessizce onu izlerken kulaklarında yalnızca o cümle yankılanıyordu. Yıllardır anne ve babasının bir trafik kazasında öldüğünü sanıyordu. Şimdi ise karşısındaki insanlar, şehrin en korkulan adamının babası olduğunu söylüyordu.
Önüne bırakılan dosyayı açtığında gördüğü fotoğraflar bütün itirazlarını susturdu. Çocukluğuna ait görüntüler, eski belgeler ve yıllardır kendisinden saklanan gerçekler tek tek ortaya çıkıyordu. Hayatı boyunca bildiği her şey bir anda anlamını yitirmişti.
Yaşlı adam, Arslan Demir'in düşmanlarından korunması için kimliğinin gizlendiğini anlattı. Ancak Yaman'ın aklında başka bir soru vardı. Eğer bütün bunlar doğruysa, neden şimdi ortaya çıkmıştı?
Depodan ayrıldığında gece iyice ilerlemişti. Şehrin ışıkları yağmurla parlayan sokaklara vururken Yaman tek başına yürüyordu. İçinde büyüyen boşluk hissi her geçen dakika ağırlaşıyordu. Bir babası olduğunu öğrenmişti ama onu tanıyamadan kaybetmişti.
Ertesi gün kafasını dağıtmak için şehir merkezindeki küçük bir kitapçıya girdi. Sessiz rafların arasında dolaşırken yanlışlıkla birine çarptı. Genç kızın elindeki kitaplar yere düştü.
Yaman hemen eğilip kitapları toplamaya yardım etti.
"Özür dilerim."
"Önemli değil." dedi kız hafifçe gülümseyerek.
O kısa an içinde Yaman ilk kez günlerdir hissetmediği bir huzur hissetti. Kız kendini Eylül olarak tanıttı. Birkaç dakika boyunca kitaplardan ve okuldan konuştular. Sıradan bir sohbetti ama Yaman için uzun zamandır yaşadığı en normal andı.
Vedalaşıp ayrıldıklarında Eylül'ün kim olduğunu bilmiyordu.
Bilmediği bir başka şey ise o karşılaşmanın tesadüf olmadığıydı.
Aynı saatlerde şehrin başka bir noktasında, karanlık bir odada birkaç adam Yaman'ın fotoğrafına bakıyordu.
"Çocuk gerçeği öğrendi." dedi biri.
Masanın başındaki adam sessizce sigarasından bir nefes çekti.
"O zaman vakit geldi."
"Ne yapacağız?"
Adam gözlerini fotoğrafa dikti.
"Arslan Demir'in bıraktığı hiçbir şey yaşamamalı."