Yaman olduğu yerde donup kaldı.
Kapının önündeki adam kıpırdamıyordu.
Sadece onu izliyordu.
Boynundaki siyah göz dövmesi loş ışıkta bile seçiliyordu.
Yaman yavaşça geri çekildi.
"Sen kimsin?"
Adam birkaç saniye sustu.
Sonra sakin bir sesle konuştu.
"Bu sorunun cevabını gerçekten öğrenmek ister misin?"
"Elbette."
Adam hafifçe gülümsedi.
"Çünkü öğrendiğinde artık eski hayatına dönemeyeceksin."
Yaman'ın sabrı tükeniyordu.
"Benim eski hayatım zaten yok."
Bu cevap adamın yüzündeki gülümsemeyi sildi.
Sanki Yaman'ın söylediği şey düşündüğünden daha doğruydu.
Adam yavaş adımlarla odanın içine girdi.
"Kasette ne gördün?"
"Yeterince görmedim."
"Bu senin şansın."
Yaman kaşlarını çattı.
"Neden?"
Adam televizyonun kararmış ekranına baktı.
"Çünkü videonun devamı birçok insanın ölümüne sebep oldu."
O anda Yaman'ın başında ani bir ağrı oluştu.
Bir görüntü...
Bir koridor...
Alarm sesleri...
Koşan insanlar...
Ve yerde yatan biri.
Görüntü birkaç saniye sonra kayboldu.
Yaman dengesini zor sağladı.
Adam onu dikkatle izliyordu.
"Hatıralar geri dönüyor."
Bu bir soru değildi.
Adam biliyordu.
"Proje Araf neydi?" diye sordu Yaman.
Adam derin bir nefes aldı.
"İnsan hafızasını değiştirmek için başlayan bir deneydi."
"Başlayan mı?"
"Sonra kontrolden çıktı."
Yaman sessizce bekledi.
Adam devam etti.
"Başlangıçta amaç travmaları silmekti."
"Sonra?"
"Sonra bazı anıların sadece silinmediğini fark ettiler."
"Ne oldu?"
Adamın bakışları sertleşti.
"Bazı anılar başka insanların zihnine geçmeye başladı."
Odanın içindeki hava bir anda ağırlaştı.
Yaman'ın kalbi hızlandı.
"Bu imkânsız."
"Biz de öyle sanıyorduk."
Tam o sırada binanın alt katından bir patlama sesi geldi.
Bütün bina sarsıldı.
Tozlar tavandan dökülmeye başladı.
Adam hızla kapıya yöneldi.
"Lanet olsun."
"Ne oldu?"
"Bizi buldular."
"KİM?"
Adam bu kez hiç tereddüt etmedi.
"Koruyucular."
Yaman'ın yüzü gerildi.
"Ama sen de onların adamlarından birisin."
Adam başını salladı.
"Hayır."
"Boynundaki sembol?"
"Sembolü taşıyan herkes aynı tarafta değildir."
Patlama sesi bir kez daha duyuldu.
Bu kez çok daha yakından.
Adam cebinden küçük bir anahtar çıkardı.
Yaman'a uzattı.
"Bu ne?"
"İkinci kapı."
"Ne kapısı?"
Adam birkaç saniye sustu.
Sonra ilk kez korkmuş gibi göründü.
"Senin geçmişine açılan kapı."
Yaman anahtarı aldı.
Üzerinde tek bir sayı vardı.
17
O anda tavandaki lambalar sönüp yanmaya başladı.
Ve Yaman'ın gözlerinin önüne yeni bir görüntü geldi.
Bu kez çok daha netti.
Bir laboratuvar odası.
Camın arkasında insanlar.
Ortada küçük bir çocuk.
Ve o çocuğun bileğinde yazan numara:
17
Çocuk yavaşça başını kaldırdı.
Ve doğrudan Yaman'a baktı.
Sonra dudakları hareket etti.
Sadece iki kelime söyledi:
"Beni bul."
Görüntü kayboldu.
Yaman nefes nefese kaldı.
Ama daha korkutucu olan şey şuydu:
O çocuk...
Kendisiydi.
DEVAM EDECEK...