Okuldan çıktığımda telefonumu elime aldım.
Sabah evden çıkarken Anonim’e cevap verememiştim. Şimdi mesaj atmış mı diye merak ettim.
Ekranı açtığımda gerçekten bir mesaj vardı.
Anonim:
— Okul bitti mi?
Gülümseyerek cevap verdim.
Karamel:
— Bitti sonunda.
Anonim:
— Nasıl geçti?
Karamel:
— Fena değildi. Son ders biraz sıkıcıydı.
Anonim:
— Hangi ders?
Karamel:
— Matematik.
Anonim:
— Yine mi matematik?
Karamel:
— Evet. Matematikle aramızdaki sorunlar bitmiyor.
Anonim:
— Belki barışırsınız.
Karamel:
— Hiç sanmıyorum.
Telefonu çantama koyup yürümeye devam ettim.
Eve gidene kadar birkaç kez daha mesajlaştık.
Anonim:
— Eve geldin mi?
Karamel:
— Daha gelmedim.
Anonim:
— Tek misin?
Mesajı görünce duraksadım.
Karamel:
— Annem de yanımda.
Anonim:
— İyi.
Karamel:
— Neden sordun?
Anonim:
— Öylesine.
Telefonu kapattım.
Bir süre sonra eve vardım.
Çantamı odama bırakıp üzerimi değiştirdim. Sonra tekrar telefonu elime aldım.
Anonim çevrimiçiydi.
Karamel:
— Eve geldim.
Anonim:
— İyi.
Karamel:
— Sen ne yapıyorsun?
Anonim:
— Hiç. Müzik dinliyorum.
Karamel:
— Ne dinliyorsun?
Bana şarkının adını yazdı.
Ben de bildiğimi söyledim.
Sonra müzikten konuşmaya başladık.
En sevdiğimiz şarkıları, sevdiğimiz filmleri, boş zamanlarımızda ne yaptığımızı konuştuk.
Aslında düşündüğümden daha normal biriydi.
Hatta bazen gerçekten komik oluyordu.
Akşam olduğunda telefonu bırakmam gerektiğini fark ettim.
Karamel:
— Ben biraz ders çalışacağım.
Anonim:
— Gerçekten mi?
Karamel:
— Evet.
Anonim:
— Matematik mi?
Karamel:
— Sus.
Anonim:
— Tamam tamam. Kolay gelsin.
Telefonu masanın üzerine bıraktım.
Ders kitabımı açtım.
Ama birkaç dakika sonra telefonum tekrar titredi.
Ekranda tek bir mesaj vardı.
Anonim:
— Bu arada Karamel…
Karamel:
— Ne?
Anonim:
— Yarın okuldan sonra müsait misin?
Bir an ekrana baktım.
Ne diyeceğimi bilemedim.
Karamel:
— Neden?
Cevabı beklerken içimde garip bir merak oluştu.
Anonim:
— Sana bir şey söyleyeceğim.
Mesajı birkaç kez okudum.
Karamel:
— Ne söyleyeceksin?
Uzun süre cevap gelmedi.
Anonim:
— Şimdi söylersem anlamı kalmaz.
Karamel:
— Ama merak ettim.
Anonim:
— O zaman yarını bekle.
Karamel:
— Hiç sevmiyorum böyle şeyleri.
Anonim:
— Neyi?
Karamel:
— Bir şey söyleyip devamını getirmemeni.
Anonim:
— Merak etmen hoşuma gidiyor olabilir.
Karamel:
— Çok sinir bozucusun.
Anonim:
— Biliyorum.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Bir dakika sonra tekrar elime aldım.
Karamel:
— Bari küçük bir ipucu ver.
Anonim:
— Vereyim.
Karamel:
— Neymiş?
Anonim:
— Yarın bana bir soru soracaksın.
Karamel:
— Ne soracağım?
Anonim:
— Onu da yarın öğrenirsin.
Karamel:
— Sen gerçekten insanı merakta bırakmayı seviyorsun.
Anonim:
— Biraz.
İster istemez güldüm.
Sonra telefonu kapatıp dersime dönmeye çalıştım.
Ama aklım sürekli yarındaydı.
Ne söyleyecekti?
Neden bu kadar gizemli davranıyordu?
Ve benim ona soracağım soru neydi?
Bunların hiçbirinin cevabını bilmiyordum.
Tek bildiğim şey, ertesi gün okuldan sonra telefonumu sürekli kontrol edeceğimdi.
Karamel:
— Bu arada sen kaç yaşındasın?
Anonim:
— Tahmin et.
Karamel:
— Hiç uğraşamam.
Anonim:
— O zaman söylemem.
Karamel:
— Çok sinsisin.
Anonim:
— Bence eğlenceliyim.
Karamel:
— Kendine göre.
Bir süre ikimiz de yazmadık.
Sonra Anonim tekrar mesaj attı.
Anonim:
— Sen boş zamanlarında ne yapıyorsun?
Karamel:
— Kitap okuyorum, müzik dinliyorum falan. Bazen de hiçbir şey yapmadan yatıyorum.
Anonim:
— En sevdiğin?
Karamel:
— Hiçbir şey yapmadan yatmak.
Anonim:
— Buna katılıyorum.
Karamel:
— Sen?
Anonim:
— Müzik dinlemek. Bir de gece yürümek.
Karamel:
— Gece mi?
Anonim:
— Evet.
Karamel:
— Korkmuyor musun?
Anonim:
— Her şeyden korksaydım hiçbir yere gidemezdim.
Cevabını okuyunca birkaç saniye düşündüm.
Karamel:
— Felsefe yapma şimdi.
Anonim:
— Tamam.
Gülerek telefonu masaya bıraktım.
Bir süre sonra tekrar bildirim geldi.
Anonim:
— Uykun geldi mi?
Karamel:
— Biraz.
Anonim:
— O zaman uyu.
Karamel:
— Sen?
Anonim:
— Ben biraz daha duracağım.
Karamel:
— İyi geceler o zaman.
Anonim:
— İyi geceler Karamel.
Telefonu kapattım.
Tam uyumak için yatağa uzanmıştım ki ekran yeniden yandı.
Anonim’den bir mesaj daha gelmişti.
Anonim:
— Yarın unutma.
Karamel:
— Neyi?
Birkaç saniye sonra cevap geldi.
Anonim:
— Sana söyleyeceğim şeyi.
Telefonu elimde tutup gülümsedim.
Karamel:
— Unutmam.
Telefonu kapattım.
Ama nedense içimde küçük bir merak vardı.
Yarın ne olacağını gerçekten merak ediyordum...