Okuldan eve geldiğimde çantamı koltuğun üzerine bırakıp direkt odama geçtim.
Bugün nedense çok sıkılmıştım.
Yatağıma uzanıp telefonumu elime aldım. Biraz sosyal medyada dolaştım, sonra yine sıkıldım.
Tam telefonu bırakacakken karşıma bir uygulama çıktı.
Yeni insanlarla tanışabileceğin bir uygulamaydı.
Bir süre ekrana baktım.
Sonra indir tuşuna bastım.
Uygulama açıldığında kullanıcı adı istedi.
Gerçek ismimi yazmak istemedim.
Biraz düşündüm.
Karamel.
Kullanıcı adımı yazıp uygulamaya girdim.
İlk başta hiçbir şey olmadı. Birkaç profile baktım, sonra uygulamadan çıkacaktım ki telefonum titredi.
Yeni mesaj.
Mesajı açtım.
Anonim:
— Selam.
Tanımadığım biriydi.
Karamel:
— Selam.
Birkaç saniye sonra tekrar yazdı.
Anonim:
— Kullanıcı adın güzelmiş.
Karamel:
— Teşekkürler. Seninki biraz garip ama.
Anonim:
— Nesi garip?
Karamel:
— Anonim diye kullanıcı adı mı olur?
Anonim:
— Oluyormuş demek ki.
Gülerek telefonu elimde çevirdim.
Karamel:
— Gerçek adın ne?
Bir süre cevap gelmedi.
Sonra yazıyor işareti çıktı.
Anonim:
— Şimdilik Anonim.
Karamel:
— Şimdilik mi?
Anonim:
— Evet.
Karamel:
— Sonra söyleyecek misin?
Anonim:
— Belki.
Telefonun ekranına bakıp istemsizce gülümsedim.
Daha birkaç dakika önce tanımadığım biriyle konuşmaya başlamıştım.
Ama nedense sohbeti kapatmak istemiyordum.
Karamel:
— Peki neden bana yazdın?
Bu kez cevabı biraz daha geç geldi.
Anonim:
— Bilmiyorum. İçimden geldi.
Basit bir cevaptı.
Ama o an, bu konuşmanın hayatımda bu kadar önemli bir yere sahip olacağını bilmiyordum.
Benim için o sadece bir kullanıcı adıydı.
Anonim.
Telefonu elimde tutup birkaç saniye ekrana baktım.
Ne yazacağımı bilemedim.
Sonra aklıma gelen ilk şeyi yazdım.
Karamel:
— Sen hep böyle tanımadığın insanlara mesaj atıyor musun?
Anonim:
— Hayır.
Karamel:
— O zaman bugün neden attın?
Anonim:
— Seni merak ettim.
Kaşlarımı kaldırdım.
Daha birbirimizi yeni tanıyorduk.
Karamel:
— Beni nereden merak ettin?
Anonim:
— Hiçbir yerden.
Karamel:
— O zaman?
Anonim:
— Kullanıcı adından.
Güldüm.
Karamel:
— Sadece kullanıcı adımdan mı?
Anonim:
— Evet.
Karamel:
— Çok garip birisin.
Anonim:
— Bunu daha önce söyleyen oldu.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Tam konuşmayı bitirecekken yeniden bildirim geldi.
Anonim:
— Okulun nasıl?
Bir an durdum.
Karamel:
— Nereden biliyorsun okula gittiğimi?
Cevap gelmedi.
Ekranda uzun süre sadece “yazıyor…” yazısı kaldı.
Sonunda mesaj geldi.
Anonim:
— Yaşından tahmin ettim.
Mantıklıydı.
Karamel:
— Hımm.
Anonim:
— Yarın okul var mı?
Karamel:
— Var.
Anonim:
— Kaçta çıkıyorsun?
Bu soruyu görünce nedense duraksadım.
Tanımadığım birine neden böyle bir şey söyleyecektim ki?
Karamel:
— Neden?
Anonim:
— Merak ettim.
Telefonu biraz daha sıkı tuttum.
Daha dün tanımadığım biri, bugün okul saatimi soruyordu.
Belki de gerçekten fazla meraklıydı.
Ama yine de cevap vermedim.
Karamel:
— Bilmiyorum.
Anonim:
— Tamam.
Konuşma orada bitti.
En azından ben öyle sanmıştım.
Çünkü ertesi sabah telefonumu açtığımda Anonim’den bir mesaj daha vardı.
Anonim:
— günaydın karamelcim :)
Telefonun ekranındaki mesaja birkaç saniye baktım.
Karamel:
— Günaydın.
Cevabı hemen geldi.
Anonim:
— Erken kalkmışsın.
Karamel:
— Mecburum, okul var.
Anonim:
— Okulu seviyor musun?
Karamel:
— Değişiyor.
Anonim:
— Neye göre?
Karamel:
— O gün hangi derslerin olduğuna göre.
Anonim:
— En sevdiğin ders?
Bir süre düşündüm.
Karamel:
— İngilizce galiba.
Anonim:
— Matematik?
Karamel:
— O konuda konuşmasak daha iyi.
Anonim:
— Kötü mü?
Karamel:
— Kötü değil de… Ben ve matematik pek anlaşamıyoruz.
Anonim:
— Belki de matematik seni anlamıyordur.
Karamel:
— Suçu bana atma şimdi.
Gülerek telefonu cebime koydum.
Okula hazırlanırken bile mesajlaşmaya devam ettik.
Anonim:
— Kahvaltı yaptın mı?
Karamel:
— Hayır.
Anonim:
— Neden?
Karamel:
— Uykum vardı.
Anonim:
— Kahvaltı yapmadan çıkma.
Karamel:
— Annem misin?
Anonim:
— Hayır ama annenden azar işitmeni istemem.
Karamel:
— Nereden biliyorsun annemin kızacağını?
Anonim:
— Her anne kızar.
Karamel:
— Sen anneleri çok iyi tanıyorsun galiba.
Anonim:
— Biraz.
Telefonuma bakıp gülümsedim.
Bu çocuk gerçekten garipti.
Ama sohbet etmek eğlenceliydi.
Karamel:
— Sen ne yapıyorsun şimdi?
Anonim:
— Evdeyim.
Karamel:
— Okula gitmiyor musun?
Anonim:
— Bugün gitmeyeceğim.
Karamel:
— Neden?
Anonim:
— İşim var.
Karamel:
— Ne işi?
Anonim:
— Gizli.
Karamel:
— Senin her şeyin mi gizli?
Anonim:
— Şimdilik çoğu.
Karamel:
— Bir gün gerçek adını da söyleyecek misin?
Bir süre cevap vermedi.
Sonra mesaj geldi.
Anonim:
— Belki düşündüğünden daha erken.
Telefonu kapatırken nedense o cümle aklımda kaldı.
Daha dün tanıştığım birinin gerçek adını neden bu kadar merak ettiğimi ben de bilmiyordum.
