Serkan, kızın evde bulunamaması üzerine yaşlı kadının boğazına sarılarak:
‘Nerede kızın söyle?’ dedi sinirle ‘sen söylemezsen biz onu bulur gerekeni yaparız’
‘Yok dedim işte yok. O geçen yıl vefat etti. Ölen birini mi sizin karşınıza çıkarayım' dedi Ayşe'nin annesi.
Serkan ve yanındakiler yaşlı kadının sözleri üzerine iyice sinirlenerek cam çerçeve ne varsa yere indirdiler.
‘Söyle kadın kızın nerede?’ dedi Serkan, burnundan soluyarak ‘kızın evde biliyorum. O kendi rızasıyla ortaya çıkarsa ne ala, yok eğer ben bulursam ikinizin de benden çekeceği var o zaman'
‘Yok diyorum anlamıyor musunuz yok. O beni bırakıp sevdiğine kaçtı. O yüzden evlatlıktan reddettim’
Serkan, kadının söyledikleri karşısında deliye döndü. Belinden silahını çıkarıp etrafa rastgele ateş açtı. Daha sonra da silahında kalan son mermiyi yaşlı kadının kafasına doğrulttu.
‘Söyle kadın, yoksa seni şuracıkta gebertirim' dedi tehdit edercesine.
‘Yok, yok, yok benim öyle bir kızım yok' dedi yaşlı kadın.
‘Kızının yerini söylemiyorsun öyle mi?’ dedi Serkan. Ardından da silahında kalan son mermiyi kadının kafasına sıktı.
Kadın oracıkta ölürken Serkan, adamlarına dönerek:
‘Kadın öldüğüne göre, burada işimiz bitti. Hem artık kan davası da burada bitmiş oldu.' dedikten sonra adamlarını da toplayıp oracıktan ayrıldı.
Bütün bunlar olurken Ayşe’de olanları duymuştu. İçten içe ağlıyor, kalbi parçalanıyordu. Hele birde annesinin vurulduğunu duyduktan sonra iyice kendinden geçmişti. Sesinin duyulmaması içinde eliyle ağzını kapamıştı. O ancak annesini vuran adamların gittiğinden emin olduktan sonra çıkabilmişti.
‘Anne, anne’ dedi kanlar içerisinde yatan annesine sarılarak ‘Beni kime bırakıp gidiyorsun, ne bir akrabam var ne de bir kimsem'
Annesi ona cevap veremezdi. Çünkü o çoktan ölmüştü.
‘Anne kalk, bana cevap ver’ dedi yakasından tutup kaldırmaya çalışarak. Annesini kaldırmaya çalıştığından onun kanı üzerine bulaşmış, üstü başı kan içerisinde kalmıştı.
Komşuları patırtı seslerini duymuş, ne olduğunu anlamak için gelmişlerdi ama çok geç kalmışlardı.
‘Kızım, ne oldu? Evin hali ne böyle?’ dedi komşusu Serap Hanım.
‘Serap teyze annem, annem bana cevap vermiyor. Söyle ona bana cevap versin’ dedi hıçkırarak.
Serap'ın eşi İkram, hızlıca giderek Ayşe'nin annesinin nabzını kontrol etti. Ardından da Serap'a dönerek:
‘O ölmüş'
‘Abla, annem bana niye cevap vermiyor' dedi Ayşe.
‘Ayşe, kuzum annen çoktan ölmüş'
‘Abla, o bana cevap niye vermiyor’
‘Kuzum, annen ölmüş o yüzden kalk bize gidelim’
‘Annesi, sen öldün mü? Yok, yok sen ölmedin. Sadece bana şaka yapıyorsun’ dedi Ayşe, garip şekilde hareket ederek.
‘Ablam, kendine gel de bize gidelim'
Ayşe, yerde duran bir cam parçasını alarak:
‘Anne, bunlar beni götürmek istiyorlar, ama ben seni bırakıp bir yere gidemem ki' gözleri dolu bir şekilde.
‘Ayşe, ne diyorsun kız ne annesi, elindeki cam parçası' dedi Serap.
‘Annem, bırakmam seni' dedi Ayşe, cam parçasını eliyle sıkarak. Öyle sıkmıştı ki eli kanamıştı.
‘Kızım yapma, bak emin kanadı. At o elindeki cam parçasını’
‘Bırakmam annemi, o benim annem' dedi cam parçasını iyice yapışarak ‘Annemi bırakıp bir yere gitmiyorum’
‘Serap, Ayşe kendinde değil. O yüzden ambulans çağıracağım. Birde polise haber vereyim. Sonuçta ortada bir ceset var' dedi İkram.
‘Ne cesedi, kim kim ölmüş' dedi Ayşe gözleri kaymış bir şekilde.
‘Acele et İkram, bu kız gittikçe kötüleşiyor' dedi Serap.
Silah sesini duyan diğer komşuları çoktan polise haber vermişti. Bundan dolayı da kısa süre sonra olay yerinde olmuşlardı polisler.
‘Ne oldu burada?’ dedi polisin biri. Ayşe kendinde olmadığı için cevap veremezdi. Ondan dolayı da Serap cevap verdi onun yerine.
‘Memur bey, önce bir takım sesler duydum. Ardından da bir el silah sesi' dedi Serap ‘silah sesini duyduktan sonra koşarak komşumun evine geldim. Sizin de gördüğünüz gibi cam kırıkları her tarafa yayılmıştı. Komşum da kanlar içerisinde yatıyordu. Kocam nabzını yokladı ama nafile. O çoktan ölmüştü'