Oğluna sorup kafasındaki düşünceyi giderdikten sonra bu seferde Ayşe’ye dönerek:
‘Kızım, sen nasıl tanıdın?’ diye sordu. Bu soru üzerine Ayşe:
‘Bende onu kafasındaki birçok kırıktan ve gözlerinin renginden tanıdım’ dedi, onun merakını gidermek için.
Mustafa’nın babası, nasıl tanıştıklarını öğrendikten sonra:
‘Kızım, mademki birbirilerinizi tanıyorsunuz o zaman…’ dediği anda Ayşe, onun sözünü keserek:
‘Amca, istediğinizi yapmasını yaparım ama…’ dedi, sıkılgan bir iadeyle. O, bu sözle sanki bir şeyler demek istiyor, fakat diyemiyordu.
‘Âmâsı ne kızım, ağzındaki baklayı çıkarda bizde ne olduğunu öğrenelim’
‘Şey, annem! Annem, bakıma muhtaç, benden başka bakacak kimsesi olmadığı için onu bırakamıyorum. O yüzden istemeyerek de olsa teklifinizi geri çeviriyorum’
Onun son sözleri başta Mustafa ve babasını hem şaşırtmış hem de üzmüştü.
Ayşe konuşmasını bitirip kalkacakken Mustafa onu durdurarak:
‘Ayşe, beni böyle bırakıp gidersen beni hayata tamamen küstürmüş olursun' dedi kendini acındırarak.
‘Mustafa, hayat küsmeye değmez, kaldı ki benim gibi birine. Belki bir başkası karşına çıkacak onu seveceksin. Belki o seni hayata tutunmana daha çok vesile olacak’
Mustafa, ona sus dercesine işaret yaparak:
‘Ayşe, seni ilk gördüğümden beri aklımda hep sen vardın ama yanımda değildin. Senin boşluğunu bir başkasıyla denedim ama olmadı. Onlar da zaten hep alay edip durdular. Bu yüzden de hayata küstüm, ta ki sen tekrar karşıma çıkana kadar’ dedi sulu gözlerle ‘Ayşe, tekrar karşıma çıkmışken ne olur beni tekrar o acılara gark etme’
Ayşe, bu sözlerden sonra yumuşamış gardını indirmişti.
‘Peki, öyleyse gelin beni usulünce annemden isteyin’ dedi güler yüzle, ardından da müsaade isteyerek yanlarından ayrıldı.
Mustafa, oldukça mutlu olmuştu. Artık onu anlayacak, alay etmeyecek birisi vardı. Fakat bu mutluluğu sürekli mi olacaktı işte o meçhuldü.
Ayşe, yanlarından ayrılırken fark etmemişti ama onu uzaktan izleyen birileri daha vardı.
O, evlerine yaklaştıkça takip edildiğinin farkına varmış Mustafa’nın kendini takip ettiğini zannetmişti. Bundan dolayı da arkasını dönerek:
‘Mustafa’ dedi birkaç kez, ama ne bir ses vardı ne de bir seda. Sanki o ses bir anda durmuştu.
Neydi kendisini takip eden, bir dost muydu düşman mıydı, işte bunu bilemiyordu.
Ayşe, evine geldiği zaman nefes nefese kalmıştı. İçeriye girdiğinde ise gördüğü manzara oldukça korkutucuydu. Evin içi darmadağınıktı.
Gördüğü manzara karşısında şaşıran Ayşe:
‘Anne, anne neredesin, bu evin hali ne böyle?’ dedi, endişeli bir şekilde.
‘Kızım, kızım oturma odasındayım’ dedi annesi, bunu derken sesi hırıltılı çıkmıştı.
Ayşe, annesinin seslenmesinden sonra adımlarını hızlandırarak annesinin yanına vardı. O sırada annesi yerde cenin pozisyonunda yatıyordu.
‘Anne, ne bu hal yoksa hırsız mı girdi?’ dedi Ayşe, annesini yerden kaldırarak.
‘Buldular, buldular bizi kızım’ dedi annesi inleyerek.
‘Kim, kim buldu bizi’
‘Onlar, onlar buldu'
‘Onlar kim anne, açıkça konuşsana’
‘Kanlılarımız buldu bizi?’
‘Ne diyorsun anne ne kanlısı?’
‘Kızım, şimdi bunların sırası değil’ dedi annesi, daha sonra halıyı kaldırdı. Halının altında bir kapak vardı. Kapağı sert bir şekilde kaldırarak açtı. Açtığı yerden aşağıya doğru da merdivenler vardı.
‘Anne, burası da ne?’
‘Kızım, şimdi sırası değil. Çabuk gir şuraya yoksa yakalanacaksın’ dedi ve kızının aşağıya doğru inmesini izledi. Ardından da kapağı kapatıp üzerine de halıyı örttü. Tam düşündüğü gibi az sonra kanlıları çıkagelmişti.
‘Nerede o kızın çabuk söyle?’
‘Ne kızı, hangi kızdan bahsediyorsun?’ dedi, Ayşe'nin annesi.
‘Fatma, bizimle kafa mı buluyorsun?’ dedi kanlılarından Özgür ‘az önce kızını eve girerken gördüm'
‘Ne girmesi, siz neden bahsediyorsunuz. Kızım yok, olsa evde olur'
Serkan, diğerlerine evin her tarafını aramalarını söyledikten sonra:
‘Onu iki saattir izliyorum. Gencin biriyle buluştuktan sonra buraya geldi ve sen ona kapıyı açtın. Şimdi de hangi kız diyorsun'
‘Serkan Efendi, sana kız evde yok dediysem yoktur, anladın mı?’ dedi Ayşe'nin annesi diklenerek.
Serkan’la beraber evin altına üstüne getirdikten sonra:
‘Kızı evde bulamadık Serkan abi’ dediler.