Emirden.
KAHRETSİN! LAN BÜLENT LAN BÜLENT OROSPU ÇOCUĞU.
Bu lanet adam ihalede bana karşı kaybeden adamdı. Piç kurusu. Annemi vuranda buydu. Pardon eski annemi.
Ellerimi yumruk oldu. Ben bunu sikerim. Peteğin elini bırakıp hızlı adımlarla ona ilerliyordum ki
"Yaklaşmayın öldürürüm"
Durdum.
"ALLAH'IN BELASI. AL DİREKT ŞIRKET SENİN OLSUN. PİÇ. BIRAK ÇOCUĞUMU.
Dediğimde istediğini almış gibi sırıttı.
"Önce benden şikayetçi olma-"
"TAMAM" diye bir ses geldi. Peteğin sesi.
"Tüh be. Güzelmişsin de. Bilseydim seni kaçırırdım. Hem biraz eğlenirdik." Diyip göz kırpınca bu sefer durmayıp üzerine yürüdüm. Ama Petek benden önce koşup kollarından oğlumuzu çekip alınca yumruğu suratına geçirdim.
Petekten
O salak adamın kollarından bebeğimi alıp kurtardım. Araf bağırma seslerinden korktuğu için ağlamaya başlamıştı. Onu göğüsüme yatırdım. Kokumu alınca ağlaması durmuştu ama şimdi ben ağlıyordum.
"Bebeğim. Annem. Kıyamam ben sana." Dediğimde yere oturmuş ağlıyordum. Hıçkırıklarımın ardı arkası kesilmiyordu.
Dudaklarımı yumuşacık olan saçlarına bastırdım. Mis kokusunu içime çektim. "Anneciğim. Iyimisin aşkım?" Diyip kafanı geri atıp yüzüne baktım. Gözleri yaşlı yaşlıydı. Elimin altındaki kalbi hızlı atıyordu. O da korkmuştum am sakinliyordu.
"Yerim ben senin suratını annem." Diyip anlını öptüm bu sefer.
Karşıya baktığımda adam yerde, Emir üzerinde, polisler yandaydı. Polisler engel olmuyordu. Bilerek. Oh iyi yapıyorlardı. Emirde iyi dövsün hatta işkence etsin ona.
"PİÇ HERİF. ŞİRKET HA. ŞİKAYET ETMİYECEĞİN HA. SEN BENİM ÇOÇUĞUMU KAÇIRACAKSIN HA" diye bağırınca Araf yine ağlamaya başladı. Ben bile irkilmiştim.
Ağlama sesini duyan Emir kafasını hızla kaldırıp Araf a baktı. Hemen adamın üzerinden kalkıp yanımıza geldi.
"P-petek. İyi demi?"
Kafamı evet anlamında salladım. Derin bir nefes alıp kucağımdan aldı.
"Babacığım. Korktun mu lan bağırınca?" Derken Eminin de gözleri suluydu.
Emir bu sefer "Sen büyüdünde evimi terk ediyorsun eşek sıpası" diyince Araf kıkırdayarak güldü. Ilk defa babasına gülüyordu.
Emir Araf'a bakarken bende güldüm. Emir "Köpek" diyerek yanağını öptü. Araf gene gülünce sağ yanağından ben soldan Emir aynı anda öptük.
"Sizi dışarı alalım." Diyen polis memuruyla ayağa kalktık ve dışarı çıktık. "Emir" dediğimde bana baktı.
"Efendim meleğim"
"O adamı tanıyormusun?" Dediğimde "Bunları evde konuşsak olurmu?" Diyince üstelemedim. Polisler bir kaç bir şey söyleyip gidince bizde arabaya bindik.
Araf benim kucağımdaydı. Hastaneye gidiyorduk. Kontrol için. Neredeyse 2 saatir açtı bu çocuk. "Emzireyimmi?" Dediğimde Emir kısa süreliğine bana bakıp gene yola döndü.
"Emziiir"
"Tamaaam"
Arabanın camları filmliydi. Yani bir şey olmazdı. Bu gün 7 marttı yani yarın doğum günüm vardı. Onu bile unutmuşum.
(aşkolar bu tarih yazarınızın doğum tarihi yani 8 mart. O tarihe kadar bu kitabı 10k yaparmısınız be canlarım. Size güveniyorum aslan parçaları.)
İlk bahara girmiştik.
Bu günde sutyen giyesim tutmuşta giymişim. "Bok ya. Hangi akılla giydin bunu mal. Bur daha giyersem ne olayım" diye sızlanarak üzerimi çıkarttım.
Daha sonrada sutyenimi tamamen çıkarınca üst tarafım tamamen çıplaktı.
"Petek ne yapıyon kızım"
"Ay dur bir ya" diyerek sutyenimi arka koltuğa şutladım. Sonrada üzerime ince sweetshirtimi geri giydim.
"Oh be. Bu sutyeni icat edenin ben ta a-" Derken Emir eliyle ağzımı kapatıp "oğlumun yanında küfür yoktu hani meleğim" diyerek elini çekti.
Susup sonunda çocuğumu emzirmeye başladım.
Aç bir şekilde yumulunca dayanamayıp ağlamaya başladım.
"Bir de aç kalmış. Kıyamam şunun tipine bak." Dediğimde Emir bakıp geri yola döndü. "Ağlama meleğim bak yanımızda. Beni de üzüyorsun. Yapma." Sonlara doğru sesi kısık çıkmıştı.
🪷🪷🪷
Bir şeyi yokmuş çocuğumun. Turp gibiymiş. Bu içimi rahatlatmıştı. Şimdide evde abiler ve biz oturuyorduk. O kadın ve kocası kaçmıştı. Kaçsınlar kaçamazlarsa ölürler.
"Pic kuruları. Ben bulacağım onların hepsini gelin hanım. Sen merak etme" dedi murat abi.
"Geberticeğim o piçleri ben." Diyip arafın yanağını öptü Çağıl abimde.
"Beyler artık uyuması lazım küçük beyin sessiz olun. Çünkü yukarıya götürmeyeceğim. Ben nerede o orada bundan sonra." Diyip arafı kucağımda pış pışlamaya başladım.
Bana üzgün üzgün bakıyorladı. Bir süre sonra abiler gitmişti bizde emirle yatak odasına çıkmıştık. Araf'ı beşiğine yatırıp pijamalarımı giydim.
Emir yatakta oturmuş dalmış duvara bakıyordu.
"Şimdi anlat. O kimdi." Dedim sakin sakin.
Derin bir nefes alıp konuşmaya başladı.
"Bülent. Biz daha evlenmeden şirkette ihalede kaybetmişti. Birde babası bunu hep ezikliyordu. "Herkes bir şey başarıyor sen bir ihaleyi kazanamıyorsun" gibi şeyler söyleyip bunu ediyordu. Bu da hırs yaptı şirketi almak için böyle şeyler yapamaya başladı. Eski annemi vuan kişide ben zaten. Petek özür dilerim benim yüzümden oldu her şey"
Ağızına tükürdüğümün Bülenti. Bize ne mal senin babandan dayından anandan.
Şimdi de mal kocam kendini suçlayıp dolu dolu gözlerle bana bakıp özür diliyordu.
Aslında onun bir suçu yoktu ki. O salak adamın hırs meselesi yüzünden kocam niye üzülüyordu.
"Emir senin suçun değil. O salak adamın hırs meselesini niye kendine dert yapıyorsun. Hem nereden bilebilirdin ki. Asıl ben salaklık yapıp o kadına çocuğumuzu emanet ettim. O adam olmasa başkasına da verirdi o kadın bebişimi."
Emirin gözleri hala doluydu. Kocaman adam burada ağlayacaktı birazdan. Ama yerim kendini suclamasın.
"Emir böyle yapma lütfen" Derken sesim titremişti. Elini tutup öptüm.
Ben öpünce Emir ağlamaya başladı. Neden ağlıyordu ki.
"Emir neden ağlıyorsun bak bende ağlayacağım." Yanına iyice sokulup elimi yanağına koydum.
"Ben etrafımdaki herkese zarar veriyorum. Ben olmasam bunlar olmayacaktı." Dedi. Elim yanağını okşarken onayladım onu.
"Evet sen olmasan bunlar olmayacaktı. Ben belki 11 değil 71. Sevgilimi değiştiriyordum. Çocuğumuz olamazdı. Babamla birlikte mal gibi o evde yaşayıp giderdim. Ama sen iyi ki varsın lütfen böyle düşünme." Diyip göz yaşlarını sildim.
Alnımı öptü. "Seni bir tane öpeyimmi?" Dedi. Sırıtıp kafamı hayır anlamında salladım. "Seni iki tane öpeyimmi?" Diyince bu sefer onayladım.
Dudağıma üst üste iki tane öpücük kondurdu.
Yataktan kalkıp arafı kucağıma aldım. Uyandı hemen. Emmesi lazımdı. Yatak başlığına sırtımı yaslayıp oturdum.
Emzirme bitince Araf'ı aramıza yatırdım. Emirde yatmıştı. "Babacığım. Naber."
Diyince Araf ona baktı ve kıkırdadı. O gülünce bizde güldük. Birbirimize sokulup uykuya dalmamız uzun sürmedi.
🪷🪷🪷
Askolar 28. Bölüm gözüküyormu
