Petek
Eveet. Hamileliğimin 2. Ayı. Bu 1 aydır neredeyse hiç konuşmamıştık. En azından bağırıp beni korkutmuyordu. Gıcık ya. 9 haftalık bir hamileyim.
Bu gün hayırlı bir evlat olarak babamın yanına gidecektim. Hastaymış. Hastanede yapıyormuş.
Hamilelikte kısa croplar tercihimdi. Görüşümü sergilemeyi seviyordum. Küpeleri de takıp aşağıya indim. Emir beyler akşam iş yemeği olduğu için evdeydi.
"Babama gidicem hastaneye. Beni götürürmüsün ayaklarım ağrımasın"
Ayak bahane yalan şahane
"Götürürüm. Hazırmısın."
Kafamı salladım. Arabaya bindik beni bıraktı. Emir gitmişti. Oda numarasını öğrenip odanın önüne geldim. İçeriden sesler geliyordu. Kapıyı çaldım. Kapıyı bir adam açtı.
Bu kim be.
"Sen kimsin kardeşim."
"Asıl sen kimsin kızım. Babamın odası bura benim."
Ha? Neyinin. Karışıklık olması lazımdı.
"Ne babası be burası benim babamın odası" diyip içeri daldım.
"Baba sen kimin babasısın"
"Baba sen kimin babasısın"
Babam bize baktı. "Siz kardeşsiniz. Çağıl kardeşin bu, Petek. Petek önceki birlikteliğimden abin, Çağıl."
What the fuck!
Resmen durumum bu. "Annem bu kız ve annesi yüzünden mi öldü baba"
Ne. Ne oluyor.
Ben kimi öldürmüştüm. Hadi bende o potansiyel var annem melek gibi kadındı. Bir ara mezarlığa gitsem iyi olacaktı.
"Ne oluyor bana hemen anlatın!"
Babam derin bir nefes aldı. Karnıma sancılar giriyordu.
"Ben petegin annesine aşıktım ama o beni istemiyordu. Lise4 deydik. Ama ben 20 yaşındaydım. Annelerinizin 18. Çağıl in annesine bana aşıktı. Petegin annesi gene bir gün beni reddedince içerek sarhoş oldum. O gün çağılın annesiyle birlikte olduk."
Bana tanıdık geldi.
"Çağıl in annesi o gün hamile kalmış. Ben tabi bilmiyorum. 4 yıl sonra sonunda petegin ennesiyle evlendim. Ve sen doğdun Petek. Çağıl in annesi bana hamileligini söylememişti.
Petek sen 17 yaşındayken abini öğrendim. Annesi evlendiğini öğrenince hastalanıp öldü. Abine de bir ev almıştım. Sonra benden yardım almak istemedi zaten okumuş doktor olmuştu."
Karşımdaki sancı arttı. "Ahh" acı dolu inleme dudaklarımdan kaçtı. Buna eş zamanlı olarak babamın kalp atışları durdu.
"NEREYE GİDIYORSUN. AH. DAHA YÜZLEŞMEDİK BİLE. KORKAK ADAM. AH"
Çocuğum. "Eğer çocuğuma bir şey olsun. O mezarı başına yıkarım. Seni gömmem adam. Aaah"
Elim karnıma gitti. Sancı artmıştı. Çağıl yanıma gelip koluma girdi. Koridora çıkıp "DOKTOR YOKMU HEMŞİRE" son gördüğüm hemşirenin koşmasıydı.
🪷🪷🪷
Gözümü açtım. Elim karnıma gitti. Bebeğim. Karnım hala şişti.
odaya baktığımda Çağıl vardı.
"Çocuğum iyimi"
"Evet. Evet. Şükür iyi bebeğin" dedi.
Rahatlamıştım. Geri yattım doğrulduğum yatağa. Kalbim hızlı atıyordu. Korkmuştum.
"Telefonum nerde"
"Babamın odasında kalmış olması lazım çantan ordaydı. Bu arada başın sağ olsun."
Ölmüştü. Resmen yüzleşmeden bile kaçmıştı. Beni dövdüğü günleri hatırlıyorum hala.
Gözüm doldu. Ama yaşları geri yolladım. Odaya Çağıl girdi. Telefonumu elinden aldım.
Emirden 15 cevapsız arama. Çüş. Bu kadar arayacağım gelip baksaydın. Geri arama yaptım.
"BU TELEFON SÜS OLSUN DİYEMİ VAR" bağrısını Çağıl bile duymus olacakki yüzünü buruşturdu.
"Emir" dedim güçsüz sesimle. Duraksadı.
"Ne oldu. Bekle geliyorum hastanedesin demi"
"Evet"
Sesimin götümden çıktığı zamandı. Telefon kapandı.
"Kocamın."
"Babanın. Babamızın ölmesine üzüldünmü?"
"Hayır" cevap netti.
"Neden"
"Çünkü bana hiç bir artısı yoktu. Annem onun yüzünden öldü. Senin Annende tetikleyen. Ama bilmiyormuş diyerek sizi suçlamamaya çalışıyorum. Ama seni kabul edersem annem üzülecekmiş gibi geliyor. Ayrıca babam bana isterse servet versin sevgi vermedikten sonra yalan. Evinin parasında ödemiştim."
Anlamıştım şimdi.
"Sen"
"Hayır. Beni de sevmiyordu. Dövüyordu hep. Sevgi yoktu içinde. Bir tek sana karşı değilmiş bu sevgisizlik."
Acı içinde bir gülümseme sundu bana.
Kapı şak diye açıldı. Emir odaya dalmıştı. "Petek" kızarık gözlerime baktı. Ağlamamıştım Ama gözlerim kızarmıştı.
"Ne oldu. İyi misin. İyi misiniz"
Vaov. Artı baba puan endişelenmiş. Ama odada Çağıl olduğu için olabilir bu hareketleri.
"Babam öldü. Çocuğum az kalsın düşüyordu."
Gözleri şokla açılmıştı. Titrek sesime karşı bana sarıldı. İşte bu ağlamamı tetiklemişti. Hıçkırarak ağlamaya başladım. Kollarımı beline doladım. O da çenesini kafama yasladı."
"Bu adam benim abimmiş. Daha yüzleşmeden öldü gitti. Eğer çocuğum onun yüzünden düşseydi mezarı ona dar ederdim."
"Şşşttt. Tamam sakin ol bak bebeğimiz de yaşıyor. Sakin ol." Diyip kafamın üzerini öptü.
