Emirden.
Petek düşündüğümden daha çok istiyordu bebeği. Umarım kendini zorunlu his etmiyordur. Bu benim suçumdu ve bu beni sinirlendiriyordu.
2 defa tokat yemiştim. Hak ettimmi.
Evet. Sonuna kadar.
Şimdide öğlen uykumdan uyanmıştım. Aşağıya inecekken petegin biriyle konuşmasını duydum. Merdivenin başına oturarak dinledim.
"Annecim özür dilerim bu mevsimde portakal bulamıyorum. Lütfen bana kızma"
Ağlıyordu. Portakal yok diye. İştahı baya açılmıştı. Yanakları tombullamıştı. Tatlı olmuştu. Bir de çok duygusal olmuştu.
"Aşkım vallahi tüm manalarda aradım. Portakal yok hiç bir yerde."
Hıçkırık.
"Turşu yemek istermisin. Ben istemem ama sen çok istiyorsan yeriz annem."
Asla kendi istemiyordu.
Ben bu çocuğu istiyordum. Ama sorumluluk beni korkutuyor. Elbette bir çocuğum olsun isterdim ama sevdiğim kadından. Petek benim bir kere ilişkiye girdiğim sıradan bir kadındı.
Ayrıca Peteğe de sorumluluğu ben yüklenmiştim. Eğer çocuğu aldırmak istese kabul ederdim.
Aşağıya indim. Petek turşu kavanozu elinde koltuğa kurulmuştu. Bana bakmadan "evde hiç bir şey yok. Malum bir aydır yüzünü göremiyoruz. Markete gitmemiz lazım." Dedi.
"Sen yorulma. Bana ne lazımsa mesaj olarak at." Diyip ceketimi giydim.
Arabayı merketin otoparkına park edip indim. Markete girip mesaja baktığımda beni uzun bir liste karşıladı. Sanırım bu benim cezamdı.
Listedekileri tek tek aldım. Manav reyonuna girdim. Markete büyük olduğu için herşey vardı.
Portakallar bana göz kırpıyordu. Yani renkleri çok güzeldi yoksa niye alayım ki.
3 kiloluk Portakal çuvalın arabanın altına koydum. Ahh dolmalık biberler. Zaten seviyordum bir de Petek yapınca harika oluyordu.
Ondanda aldım.
Yok. Bitmiyor. Arabadakileri taşı taşı bitmiyor. Sonunda bittiğinde eve girdim. Anahtarla girmiştim.
Petek koltukta uyuyordu. Zaten ya uyuyor, ya yiyiyor yada kızıp ağlıyordu. Hangisi piyangodan çıkarsa. Koltuk rahatsız olmalıydı. Kucağıma alıp yatağına çıkartmak için kucağıma aldım. Heme eli karnına gitti.
Sanırım annelik duygusu çoktan peteği ele geçirmişti. Çok geçti benimde o çocuğu kabullenmem lazımdı.
Elif işler yoğun tempo hepsi kafamı karıştırmıştı. Anı tepkiler verip peteği üzmüştüm.
Ama özür dilemeye yüzüm yoktu. Zaten bende sevgimi gösterememe gibi bir sorunum vardı. O kişiyi ne kadar seversem seveyim his edemezlerdi.
Zaten bu yüzden 1 2 tane sevgilim oldu hayatımda.
Petek mırıldanarak bana sokuldu. Kilo almıştı. Sanki kalçaları doygunluk kazanmıştı. Önceden kalçaları daha minikti. Beli Zaten incecik...
Yatağa bırakıp yanına oturdum. Benden tarafa doğru dönerek yatmıştı. Karnı 1 aylık hamilesin karnı nasılda öyleydi işte. Sadece 1 tık daha fazlaydı. Çünkü yiyordu.
Elimi karnına doğru uzattım. Ama dokunamadım. Elim öylece havada asılı kaldı. Cesaretim ve yüzüm yoktu. Yüzümü petegin boynuna yaklaştırıp kokusunu soludum.
Şeker kokuyordu. Acaba çocuğumuza böyle kokarmıydı.
Elimi bir kez daha uzattım ama hayır olmuyor.
Aşağıda yemek yapmaya çalışıyordum. Ama olmuyordu. Sandığımdan daha zordu. Elindekileri çöpe atıp yukarı çıktım. Yemek siparişi verecektim ama Petek ne ister bilemedim.
Odasına girdim. Yastığa sarılmış uyuyordu. Biraz dürttükten sonra uyandı.
"Yemeğe ne istersin"
"Makarna"
"Makarna mı"
"Hı-hı"
Telefondan sipariş verdim. Makarnalar geldiğinde de Petek aşağıya iniyordu. Üzerinde gri eşofman ve kısa askılı vardı.
Makarnaları masaya koyup oturdum.
Yemeği yedikten sonra oturmuş film izliyorduk. İki koltuğun ayrık köşelerinde. Filmi o seçmişti. Komediydi.
Ama sıkıcı Komediydi. Hani sınıfta kendini komik sanan çocuk size ne his ettiriyorsa o.
Ayağa kalkıp mutfağa yöneldim. Bir tabağa portakal doğmadım. Kendime. Koltuğa geçip oturdum. Petek uykulu ama ciğer görmüş kedi gibi bakıyordu.
Portakallar bir dilim aldım. Tadı hiç güzel değildi bir kere. "Iy çok kötüymüş tadı. Al sen ye." Eline tutuşturdum ve önüme döndüm.
Hemen yemeğe başladı. Beğenmiş olacak ki gülümsedi. Hemen bitirmişti 2 portakalı.
Gece olduğunda yatağıma yatıp Hemen uyumayı diledim.
