Bölüm 6

Sabah... Kübra mutfakta kahvaltı hazırlamaya çalışırken, Yusuf mutfağa dalar gibi girer. Yusuf (alaycı bir sesle): "Ne yapıyorsun bakalım prenses? Yumurta mı kıracaksın, üstüne başına dökmeden başarabilecek misin?" Kübra gözlerini devirdi, bir anda spatulayı Yusuf’a doğru salladı. Kübra (sert bir sesle): "Defol buradan Yusuf, işime karışma!" Ama Yusuf hızlıydı, hemen Kübra’nın arkasına geçip spatulayı elinden kaptı. Kübra dönmeye çalışırken Yusuf’un eli istemsizce Kübra’nın incecik beline dolandı. O an bir anlığına ikisi de durdu. Kübra, Yusuf’un kolunun sıcaklığını belinde hissedince nefesi bir an kesildi. Yusuf’un eli beline değdiğinde, elektrik gibi bir şey geçti içlerinden. Yusuf (boğuk bir sesle, biraz bozulmuş gibi): "Senin bu belin... çok fena ha..." Kübra’nın gözleri büyüdü, bir an için şoka girdi. Ama sonra refleksle Yusuf’u itmeye çalıştı. Kübra: "Bıraksana be denyo, sapık mısın sen?!" Ama Yusuf gülerek daha da yaklaştı, başını eğip Kübra’nın kulağına fısıldadı: Yusuf: "Sapık değilim, sadece... dikkatli bakıyorum." Kübra itekledi, Yusuf kahkaha atarak geri çekildi. Kübra (hafif titreyerek, ama kızgın görünmeye çalışarak): "Git işine Yusuf, seni gebertirim bak! Amına kodumun malı! " Ama içten içe kalbi hızla atıyordu, Yusuf’un bakışları ve o ani dokunuş beynini yakmıştı. --- O Sırada - Burak & Fadime Burak, galeride işlerini bitirmiş, Fadime’ye mesaj atmıştı. Fadime mesajı görünce yüzü parladı: Burak (mesajda): "Bugün bir planım var, seni dışarı çıkarmak istiyorum. Biraz temiz hava fena olmaz, ha?" Fadime heyecanla cevap yazdı: "Nereye götüreceksin beni?" Burak sadece bir emoji gönderdi: gizemli bir göz kırpma. --- O gün Burak ve Fadime dışarı çıktılar. Lüks bir arabayla Burak, Fadime’yi Ankara’da şık bir yere götürdü. Akşamın ilerleyen saatlerinde Fadime çok hafif üşüyünce, Burak ceketini çıkartıp omuzlarına koydu. Burak (gözlerinin içine bakarak): "Sana bir şey olursa, gözümün önünde düşersen... o ellerini tutacak olan kişi hep ben olacağım. Bunu unutma." Fadime bir anlığına dondu kaldı, sesi çıkmadı, yüzü kıpkırmızıydı. --- Evde ise Kübra odasına kapanmış, Yusuf’un az önceki bakışlarını unutamıyor, kalbi hızlı hızlı atıyordu. Yusuf ise mutfakta gülerek kendi kendine mırıldanıyordu: "Kübra Karakuş... sen ne bela bir şeysin be..." ---