Uzak diyarlarda olduğu rivayet edilen fakat aslında burnunuzun dibinde, her sabah geçtiğiniz sokakta bütün varlıklarını sonraki mevsim için saklayıp unutan sincap misali,tesadüfen kök salmış bir ağaç varmış.
Tabi siz her ne kadar ilginizi sokagın yeşilliğinden çok kirine çevirmiş olsanızda bazı insanlar vardır ki bu ağacın cazibesine kapılıp yapraklarına kadar ezberlemişlerdir. Kuruyan yapraklardan tomurcuklanan meyve ciceklerine içtenlik ve merakla selamlarlar onlar.
Tüm bu kargaşa bir yana, meyveler olgunlaşmaya başlamıştır. İşte işlerin ilginçleşmeye başladıgı zamanlardır bunlar. Meyvesini toplamak icin dogru bir zaman yoktur,ağaca yaklaştıran her bir adım can suyudur bu koca yeşilliğin.
Meyvenin sebebiyet verdiği geçici bir körlük vardır. Öyle ki karşıya beyaz diye anlattıgınız armutu karşıdan kararmış bir elma olarak geri alabilirsiniz. Her farklı ısırık farklı bir etki yaratır. Çünkü olayın aslı meyvede değil,meyveyi sindirmeye, kelimelere dökmeye çalışandadır.
Ahali ağacın büyüsünü anlamlandırmaya çalışır, fakat zamanla inatları düşer. Bulamayacaklardır zaten aradıkları cevabı.
Neden?
Sebep, kimsenin bahçenin sahibine -ağacın asıl ait olduğu düşünülen yere- sorulmamasındadır. Bir yandan, ağacı ilginç kılan da budur aslında.
Bahçesinde küçük bir filizin yeşerdigini görünce günlerce büyüyecek ağacına bir isim bulmaya çalışmıştır bahçenin dünyevi bekçisi. Bir gün bahçesinde dolaşırken "sevgi" kelimesi dökülüverir ağzından, ağacın adı artık istese de istemese de bu olmuştur. O da bilmiyordur tesadüfen kullandığı harflerin ağacın köklerine kadar işleyeceğini.Bana sorarsanız bilseydi bile açıklamak için pek bir yükümlülük hissetmezdi üzerinde. Çünkü bahçesinde ahenk katan tek parçanın büyüsünü bozmak; meyvesini yiyen, yağmurda altına sığınan, altında oturup dinginlenen herkesin yüreğine yabancılaşmasına sebep olacağını bilirdi.
Bu yüzden sükûnetini bozmadan yanlızca bakımını yapmakla yetinir, herkesin hayatında bir renk olsun, acı da olsa tatlı da olsa herkesin tabağında bir meyve olsun diye.