Eve geçtim.Ailemin olan eve.Size Mindy'in beni bu eve getirmesi sacma gelebilir ama beni kacirdigi zaman elimde fotograf,muzik kutusi gibi seyler varmis.Psikolog Ejim yazdım ve çıkan sonuçlarda adres buldum.Annemin yerini buldum yani.Kaydettim ve hazırlandım.Otobüsü beklemeye başladım.Mindy camda telaş içinde tırnaklarını kemiriyordu.Muhtemelen polise gideceğimi zannediyor.Ama daha ona sıra gelmedi.Once annemi göreceğim...
Adrese gittim ve randevusuz alamayacaklarini söylediler.Annem olduğunu söylesem deli sanar atarlar o yüzden yalvardım.Annem geldi ve "Ne oluyor?" dedi.Cok güzel.O sarı saçları o kadar ihtişamlı duruyordu ki...
"Ejim Hanım lütfen sadece 15 dakika!"
"Tamam gel.Sorun yok hayatım."
"Teşekkürler!"
Çok sevindim ve beni içeri almayan kıza tip tip bakıp gittim.İçeri girdim ve konuşmaya başladık...
"Seni dinliyorum.Nedir bu telaşın?"
"Anlatayım.. "
"Tabi ki."
"10 yaşında iken doğum günümde ailem beni lunaparka götürmüş.Cok kalabalık olduğu için kayıp olmuşum.Şansa bir kadın beni bulmuş ve beni kaçırmış.Sözde çocuğu olmuyormuş ve bana bu yüzden bunu yapmış.Ve ben bunu 15 yaşıma üç gün kala öğrendim.Ailem yaşıyormuş ve bende annemi buldum..."
"Devlin!"
"Anne..."
"Senin annen benim!Seni çok özledim.Annem!"
"Bende anne!Yıllarca sensiz kaldım...Bir de bana senin beni terk ettiğini söyledi.Çirkin olduğum için..."
"Hayır!Yalan kızım..."
"Biliyorum..."
Dedim ve sarıldık...Aynı Alen ile yaptığımız gibi.
Peki gerçek mi tüm bunlar,yoksa rüya mı?...Gerçek...Gerçekten de öte..Herkes duysun annemi buldum!
