Binadan çıktım ve Alen'i aradım.Yardımcısı açtı.
"Alo?Buyurun.
"Şey ben Devlin.Alen'in arkadaşı."
"Pekii...Tamam telefonu veriyorum."
Dedi ve verdi.Cok heyecanlıyım ve Alen'e bunu anlatmak için sabırsızlanıyorum.
"Alen!Sana çok önemli bir şey anlatmam lazım!"
"Noldu?"
"Alen şaşıracaksın ama söylüyorum!Ben annemi buldum!"
"Ne?Gerçekten mi?Şaka gibi!"
"Buluşalım mı?Anlatayım detaylıca!"
"Olur ama bugün dışarı çıkamam benim evime gelebilir misin?"
"Olur!Zaten adresi biliyorum."
"Bekliyorum!"
Alen bana küsmemiş.Sesinden belli.Bilirim onu..Evin önüne geldim ve derin bir nefes alıp kapıyı tıklattım.4 kere nazikçe.Kapıyı adını bilmediğim yardımcısı açtı.İçeri girdim ve Alen geldi.Konuşmaya başladık.
"Alen öncelikle bana kırgın mısın?"
"Hayır,değilim."
"O zaman anlatıyorum!"
"Seni dinliyorum."
"Alen bende kaldığın gecenin sabahı sana örtü getirmek için yatak odasına girdim ve bir fotoğraf buldum.Ailemin fotoğrafı...Arkasında ismim yazıyordu.Mindy'e gittim ve korktu.Herseyi anlattı.Ben kayıp olmuşum ve o da beni alıp getirmiş.Annemi buldum.Psikolog imiş.O ev aslında benimmiş.Anahtar yanımda olduğu için o eve gitmisim.Annem o eve gelmemiş çünkü aklına gelmemiş.Mindy de o evin yanındaki eve taşınmış.10 yaşında kayıp olmuşum.Hatirlamamamin nedeni hafiza kaybı yaşamam imiş..."
"Devlin inanamıyorum!Şaka gibi.."
"Evet!"
"Çok mutlu oldum adına!"
"Sana bir haberim var.Sizin evin yanına taşınıyoruz!"
"Ne?!!Gercek mi?"
"Evet!!"
Sarıldık...Çok mutluyduk ve bu mutluluk bozulmayacak derecede kuvvetliydi...
Bu sefer gerçekler acıtmadı ama...
