Arabaya binmiş giderken Onurun sözleriyle az da olsa rahatlamıştım. Aksi takdirde iyi olamazdım. Onları arkada bırakmak iyi gelmiyordu. Hemde hiç iyi gelmiyordu. Duygu siyah minibüsün içinde bir o tarafa bir bu tarafa geçtiği için ufak çaplı bir bağrış kopardım.
"Duygu! Kızım otursana artık." Dedi Onur da.
"Nasıl oturmamı bekliyorsun ki onları orda bırakmışken?" Dedi haklı olarak.
Ayağa kalkıp Duyguyu kolundan tutup yanıma oturtum. Oda ses çıkarmadan yanıma yerleşti.
"Bırakmak zorundaydım. Yapmak istemedim emin ol ama zorundaydım Duygu. Benimde içim acıyor inan ki ama geri geleceğiz onları bir şekilde ordan çıkaracağız. Söz veriyorum." Dedim elimi selam verir gibi alnıma çıkardım. Oda güldüğün de gözünden bir damla yaş düştü.
•••
Bir saatlik yolculuğun ardından bulunduğumuz noktaya varmıştık lakin o bir saat bir yıl gibi gelmişti.
Siyah minibüsten indiğimiz de Baş komutanımız dahilinde bütün teşkilat yardımcıları buradaydı.
Duygulanmama lazımdı ama iki kişi eksik dönmüştük. Bunu biliyorlar mıydı yoksa bilmiyorlar mıydı? Bilmeleri daha iyiydi. Böyle bir şey nasıl söylenir düşünmek bile istemiyordum. Ben daha kendime kabullendirememişken dillendirmek...
Herkes baş selamı verirken terörün yarısından fazlasını bitirmenin mutluluğu fazlaydı ama iki kayıp vardı. Esirler ve timden iki kişi bu mutluluğun önüne geçmesi için yeterdi.
"Hoşgeldiniz vatan kahramanları!"
Dedi arkadan zıplaya zıplaya gelen Demir. Baş komutanı gördüğünde zıplamaya kesip ellerini önünde birleştirdi. Bizde kıkırdamadan edemedik.
Duygu sebepsizce atılıp "Hoşbulduk Demir!" Dedi fazlasıyla kocaman gülümsedi. Demirin yanaklarının kızardığına yemin edebilirdim.
Baş komutanımız ise bu saçmalığa son vermek için "Alaca timi terörü bu vatanın üzerinden çekip atamaya uğraştığınız her saniye için bu vatan uğruna teşekkür ediyorum. İyi ilerleme kaydettiniz. Lakin kutlama yapmak bu iki kayıpta özellikle içime sinmiyor." Arkadan tam esir sayısı kadar tabut geldiğin de Yiğitle aramızdan sessiz bir konuşma geçti ama onun sözleri -gözleri- beni yine sakinleştirmeye yetmişti.
Kazandıklarımız çoktu ama kaybettiklerimizin yanında kum tanesi gibi kalıyordu.
Gelen on yedi tabut önümüze getirildiğinde onların da arkasından gelen imam dua okumaya başlaması gerekiyordu.
Arkadan askerlerin taşıdığı iki tabut daha geldiğinde onlar kim diye sorgulamak istemiyordum. Olanağı yoktu. Kafamda kuruyordum.
Önümüzde iki tabut daha durduğunda üstünde hem alaca timinin bayrağı hemde Türk bayrağı duruyordu. Kalbim çarptı göğsüm yanmaya başladığında gözyaşlarımı tutamadım.
Önümüzde iki çerçeve ise geldiğinde onların Kuzey ve Alper olduğunu anlamam dünyadaki zaman dilimine yetmezdi.
Gözlerim baygındı. Doğru algılayıp algılandığımı bilmiyordum ama hissediyordum. Kalbim acıyordu. Ağzımdan bir feryat döküldü kendimi toprağa bırakışım ne zaman oldu bilmiyordum.
Yiğit Duygu ve Onurun beni yerden kaldırmaya çalıştığını görüyordum ama kulaklarım duymuyordu sanki. Bütün organlarım dünyaya kapanmıştı.
Baş komutanın sedye diye bağırdığın seziyordum ama beni alıp sakinleştirseler nolurdu ki?
O yokken. O cennetteyken.
Ben dünyada onsuz cehennemi yaşayamazdım. Onu tanıdığım yıllar konuştuğumuz mesajlar bir film şeridi gibi gözümün önünden geçiyordu.
Benim yerim onun yeriydi ama o yukardaydı. Benim de ölmem gerekti ona kavuşmak tekrardan ona şarkı söylemek için. Ona tekrardan bakabilmek için aşık olabilmek için...
Sonumuz böyle olamazdı Kuzey ve Akasyanın aşkı böyle bitemezdi o ölemezdi. Ana karakterler ölemezdi. Olmazdı.
Mucize istiyordum. Yemin ederim. Bu andan çıkmak bu acıdan sıyrılmak istiyordum biri aşık olduğum adamdı gökyüzüne bakıp Kuzey yıldızını izlediğim huzurdu. Kardeşimin can dostumun abisiydi ona nasıl söyliyecektim ? Bunu ona nasıl yapacaktım?
Alper. O...benim destekçimdi. Yeri geldiği zaman bir arkadaştı Kuzeye en yakın olan kişiydi.
Onun ailesi Kuzeyin ailesi bu baskı hiç bitmeyecekmiş gibi geliyordu.
Ölseydim bu acı biter miydi?
Emek vererek yazıyorum destek olur musun ➰
Finale yaklaşıyoruz ama bölümleri yazarken her kelimem inan ki kalbimi acıtıyor.
Bitmesi ayrı ölümleri yazarken ayrı karakterlerin aralarındaki bağ çok farklı...
Bu vatan için Türkiye için bütün milletimiz için ruhunu bedenini bizi korumaya bu vatanı kurtarmaya adamış bütün askerlerimiz ve şehitlerimizin ruhu şad olsun Allah rahmet eylesin.➰