🗡
Jiwoo, bir anda önüne çıkan arabayla neye uğradığını şaşırıp ani bir fren yaptı. O anki boş bulunma hâliyle çığlık atmaktan geri duramadı.
Arabanın içinden çıkan adamlara bakınca derhâl kendisini toparladı ve her daim belinde bulunan tabancasını çıkarıp emniyetini açtı.
Hızlı davranmalı ve arabadan inip bu adamlara karşılık vererek direnmeliydi.
Öyle de yaptı.
Hızla arabanın yan koltuğuna atlayıp diğer kapısından dışarı çıktı.
Elindeki telefonu kapatmadan deri ceketinin cebine koydu. Amacı zaten kardeşinin bir an önce kendisini duyup imdadına yetişmesiydi.
Genç kız hızla koşmaya başladı bilmediği ıssız ormanda.
Arkasındakiler ateş etmeye başlayınca korunmak amacıyla kalın bir ağacın gövdesinin arkasına geçti ve soluk soluğa gördüklerine ateş etmeye başladı.
Bir iki tanesi vurulunca diğerleri saklanıp kendisine ateş etmeye devam etti.
Bu bir film sahnesi değildi. Şarjörü sonsuz değildi ve her an bitebilirdi. Adamları görmediği yerde gereksiz ateş etmemeye gayret etti.
Ve bir anda silah sesleri kesildi.
Ne olduğunu anlamaya çalışırken de uzun zamandır duymadığı o sesi duydu. Hwang Hyunjin'in sesini...
"Direnmeyi bırak artık! Bize karşı koyamazsın. Uslu uslu gel yanımıza ki canın yanmasın."
Jiwoo tebessüm etti ve o da bağırarak cevap verdi.
"Uslu uslu gelsem yanınıza canım yanmayacak demek, öyle mi?! Aptal mıyım ben?!" dedikten sonra yerinden çıkan bir adamı daha vurup kararının net olduğunu gösterdi.
Ancak şarjörünü çıkarıp kaç mermisi kaldığına baktığında büyük bir şoka uğradı.
1 tane kalmıştı.
Bununla sadece bir kişiyi daha vurabilirdi. Ya diğerleri? Onlara nasıl karşı koyacaktı?
Karşıdan gelen gülme seslerini duyunca yüzüne ağlamaklı bir ifade yerleştirdi. Ama bu ifadeyi başka kimse görmemeliydi.
"Şarjörün bitti değil mi güzelim? Buraya kadarmış," deyince o ses, Jiwoo'nun aklına bir fikir geldi.
Hepsini öldüremezdi belki ama dünyayı büyük bir pislikten arındırabilirdi. Bundan dolayı:
"Tamam!"diye bağırdı.
"Tamam, ateş etmeyin. Çıkıyorum!"
Yavaş yavaş saklandığı ağacın arkasından çıktı. Peşindeki adamlar da Hyunjin'in ardından ayağa kalkmış ve kendisine doğru geliyorlardı.
"Bırak silahını güzelim. Yine de tedbir olsun."
"Mermim bitti zaten aptal herif. Ayrıca silahım benim için çok kıymetli. Onu fırlatıp atamam ya da yerlere koyamam."
Hwang Hyunjin daha çok yaklaştı genç kıza.
Aralarında 1 metreden az mesafe kalmıştı.
Fırsat bu fırsattı.
Jiwoo hızla tabancasını kaldırdı ve tetiğe bastı.
Tabancasından çıkan son kurşun Hyunjin'in son anda yere eğilmesiyle yanağını sıyırmış ve acı bir şekilde inlemesine yol açmıştı.
Arkasındaki adamları Jiwoo'ya ateş etmek için yeltendiklerinde Hyunjin yeniden bağırdı ve onları durdurdu.
"Onu canlı istiyorum! Hiçbir yerine zarar gelmeyecek!"
Yolun sonuna geldiğini anlayan Jiwoo cebindeki cep telefonunu korkuyla eline aldı.
Lee Know ile konuşması hâlâ devam ediyor görünüyordu. Endişeyle ve biraz da titreyen ağlamaklı sesiyle hattın diğer ucuna:
"Lee Know!" diye seslendi.
"Lee Know, direnemedim. Çabuk gel, ne olur. Ne olur çabuk gel. Beni bu pisliğin eline bırakma, ne olur?!"
Lee Know, ablasının sesini duyunca yeniden daha sıkı sarıldı telefonuna.
Ağlayacak gibiydi sesi.
Korkuyordu ailesinin tek yadigârı. Onun sesini böyle duyunca kendisi de istem dışı göz yaşı dökmeye başladı.
O adamın eline geçerse ablasının başına gelebilecekleri düşünmek istemiyordu. Ablasının sonunun da annesi gibi bitmesini istemiyordu.
Bu sırada Hyunjin, kanayan yanağıyla ayağa kalktı ve arkası kendisine dönük Jiwoo'nun kolunu tutarak kendisine çevirdi. Ardından acısının vermiş olduğu büyük öfkeyle, hızla genç kızın yanağına sert bir tokat geçirdi.
"Abla! Abla dayan geliyorum, yoldayım. Ne olur dayan?"
Ama yine ses kesilmişti.
Bundan sonra Lee Know'un duyduğu tek ses, ilk defa duymaktan korktuğu son sesin sahibi oldu.
"Artık ablan benim elimde. Adımlarını ona göre at Lee Know."
Evet, bu Hwang Hyunjin'in duyduğu son sesi olacaktı.
Şimdi vakit intikam vaktiydi.
İntikam...
