"Hwang Hyunjin de kim?! Neden beni kaçırıyorsunuz?!"diye bağırdı genç kız arabanın içinde.
Ama ona cevap veren olmadı.
Bir daha aynı soruyu sordu ama yine onu tınlayan olmadı.
Korkusu giderek artmaya başlıyordu. O adamın annesine söyledikleri kan donduracak cinstendi. Tüyleri çoktan diken diken olmuştu bile.
Başta bu adamlara korktuğunu belli ettirmemek için ağlamıyor, kendisini zor tutuyordu ama böyle giderse...
Yok, yok! Yine de korktuğunu belli ettirmeyecekti.
Bundan dolayı gözlerini zorlayan yaşları yok etmek için başını geri yatırdı ve gözünü kapatarak birkaç saniye bekledi.
Birkaç saniye sonra gözlerini açtığındaysa adamlara gözlerini devirdi ve tebessüm etti.
"Sizden korkmuyorum. Ama siz Lee Know'dan çok korkuyor olmalısınız. Biliyor musunuz? İsminin Lee Know olduğunu bile yeni öğrendiğim, yeni anladığım biri için kaçırılıyorum. Ama sizin gibi şerefsizlere inat onun gibi olacağım. Mert ve cesur."
Ha Ra sözlerini bitirir bitirmez bir anda arabanın tekeri patladı.
Aslında daha çok patlatılmış gibiydi.
Genç kız kısa süreli bir şokun ardından yalpalayan, bir sağa bir sola giderek iğrenç ses çıkaran arabanın içinde ters dönerek arkasına baktı.
Arkasında onları takip eden bir araba vardı. Camı açıktı ve arada ateş ediyordu. Bu adamı bir yerlerden tanıyordu ama nereden?
-Diye düşünmeye zaman kalmadan araba ani bir frenle durdu.
Bu boşluktan yararlanan genç kız hızla arabanın kapısını açarak kendisini dışarı bıraktı.
Yaralı omzu sızlasa da bunu bozuntuya vermeyerek arkasındaki arabaya doğru koşmaya başladı.
Arabanın içindeki kişiyi bir yerlerden hatırlıyordu ve şu an ondan başka kendisini kurtarabilecek kimse yoktu.
"Dur, kaçma! Gel buraya!" seslerini işitse de bir kere bile arkasına dönüp bakmadan sızlayan omzunu tutarak koştu.
Tanıdığı adam da arabadan indi ve elindeki tabancayla kendisine yaklaştı.
"Arabaya geç ve ben gelene kadar sakın ayrılma. Camlardan uzak dur. Başını da kaldırma. Hadi, çabuk ol!"
Ha Ra onu dinledi ve hızla arabasının içine binerek uzandı. Verdiği bütün talimatlara uydu.
Giderek daha da sızlamaya başlayan omzundan eline sıcak bir sıvı değince elini kaldırdı ve yarasının kanıyor olduğunu gördü.
İlk günkü gibi çok acıyordu. Ama dayanacaktı, başka çaresi yoktu.
Genç kız hâlâ uzanmış beklerken 4-5 el daha silah sesi geldi ve sonrasında her yer sessizliğe büründü. Neler olduğunu çok merak etse de yine de başını kaldırmadan bekledi. En sonunda arabanın kapısı açılınca korkuyla bir çığlık attı.
"Sakin ol, benim. Geçti merak etme. Gidiyoruz buradan. Sen iyi misin?"
Ha Ra sakin olmaya çalıştı ve bir karşısındaki adama bir de kanayan yarasına baktı. Adamın gözü de oraya kayınca ne olduğunu anladı ve kısaca kendisini tanıttı.
"Ben Lee Felix. Lee Know hyungun bir nevi kardeşi sayılırım. Seninle daha önce tanışmıştık ama pek hoş olmamıştı. Arkadaşını dövmek zorunda kalmıştım. Kusura bakma ama bana güven. Seni annenin yanına götüreceğim."
Ha Ra şimdi hatırlamıştı onu. Bu adam Soobin'i öldüresiye döven adamdı. Ama şu an ona güveniyordu ve sırf bu yüzden sessiz duruyordu.
Felix arka kapıyı kapattı ve sürücü koltuğuna yerleşerek arabayı çalıştırdı.
Yolda ilerlerken de durumu haber vermek amacıyla Lee Know'u aramak istedi ama daha sonra vereceği tepkiden korktu.
En iyisi Bangchan'ı aramaktı. Lâkin o da çok meraklıydı. Sormadığı soru kalmazdı bir çırpıda. Bundan dolayı sesli mesaj atmaya karar verdi.
"Bangchan hyung, Hwang Hyunjin adamlarını harekete geçirmiş. Yengeyi kaçırmaya kalktılar. Bir yerden sonra müdahale ettim. Şu an durumu iyi. Yalnızca omzundaki yara açılmış, kanıyor. Onu annesinin yanına götürüyorum. Söz verdim kadına. Sonra hastaneye yine bizzat ben götürürüm ama dikkatli olun ve gözünüzü dört açın. Hwang Hyunjin ayaklandı. Lee Know hyunga da bir zahmet ilet haberi. Hakkını ödeyemem, şimdiden sağ ol. Hahaha!"
Felix bu sesli mesajı gönderdi ve Ha Ra'yı aynadan kontrol ederek daha süratli bir şekilde arabayı Bayan Lee'yi beklettiği yere doğru sürmeye başladı.
...
